ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥΤΟ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΕΚΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΑΓΡΙΜΑΚΗ.

 

Το τελευταίο λαούτο του πατέρα μου ήταν κατασκευής του 1978 από τον οργανοποιό Αγριμάκη. Το καλοκαίρι λοιπόν του 1978 αποφάσισε να αγοράσει ένα καινούργιο λαούτο. Πήρε λοιπόν την απόφαση και πήγε στο "Οργανοποιείο ΑΓΡΙΜΑΚΗ", όπου μαζί με το Οργανοποιείο Σταγάκη ήταν τα κορυφαία σε ολόκληρη τη Κρήτη εκείνη την εποχή.

Αυτό το λαούτο αγαπημένοι μου φίλοι έχει μια ιστορία. Εκτός του γεγονότος ότι ήταν το κορυφαίο λαούτο σε απόδοση ήχου, για αυτό άλλωστε και το συντηρούσε και το κράτησε μέχρι το τέλος της μουσικής του καριέρας το 1995, έγινε και η αιτία της κουμπαριάς με την οικογένεια Αγριμάκη.

Και αυτό γιατί μέσα στο Οργανοποιείο την ημέρα που πήγε ήταν ένα πανέμορφο κοριτσάκι το οποίο μόλις είδε τον πατέρα μου, τον αποκάλεσε νονό. Αιφνιδιασμένος ο πατέρας μου ο οποίος λάτρευε τα μικρά παιδιά, το πήρε αγκαλιά το κοριτσάκι, προσπαθώντας να του εξηγήσει, ότι δεν είναι ο νονός της και ότι μάλλον τον μπερδεύει με κάποιον άλλο.

Τότε ο πατέρας Αγριμάκης του λέει: "Καδιανέ είναι αβάπτιστο". Και ανταπαντάει ο πατέρας μου: ¨Τότε σύντεκνε θα στο βαπτίσω εγώ." Έτσι έδωσαν  τα χέρια και βαπτίστηκε το μικρό όμορφο κοριτσάκι με το όνομα ΕΛΠΙΔΑ στο Ηράκλειο. Η μόνη διορθωτική επισκευή που έγινε αναγκαστικά σε αυτό το λαούτο, ήταν από τον εξίσου μεγάλο οργανοποιό εδώ στην Αθήνα αείμνηστο Θεόδωρο Μουντάκη.

Και αυτό γιατί με τους σεισμούς και ενώ έπαιζε στο κέντρο "ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟΣ" του αείμνηστου Μιχάλη Κόκκινου, έπεσε από τη καρέκλα με αποτέλεσμα να σπάσει το μπροστινό καπάκι από δέντρο Οξιάς. Το οποίο μάλιστα επισκευάστηκε αυθημερόν από τον αείμνηστο Θεόδωρο Μουντάκη γιατί το ίδιο βράδυ έπρεπε να παίξει σε χορό.