Οι εκπομπές του λοιπόν θα είναι πάντα ξεχωριστές τόσο από τον ίδιο όσο και από όλους τους συνεργάτες του, στους οποίους εύχομαι επίσης δύναμη, υγεία και δημιουργία.
Δεν έκρυψα και δεν θα το κάνω ούτε τώρα την ιδιαίτερη συμπάθεια και λατρεία με την οποία παρακολουθώ χρόνια κάθε ιντερνετική προσπάθεια προβολής της Κρήτης μας από τον φίλο μου το Γρηγόρη, τον οποίο θεωρώ ότι ανήκει στους καλύτερους καταγραφείς της Κρητικής μας Παράδοσης.
Καλή επιτυχία λοιπόν φίλε, απόψε στη πρώτη σου εκπομπή, και να είσαι πολύ σίγουρος ότι όλη η Κρήτη και θα γλεντήσει και θα το χαρεί!
Εύχομαι σε όλους τους αγαπημένους μας φίλους υγεία-χαρές-ευτυχία και αγαλλίαση ψυχής, πριν τη μεγάλη εβδομάδα και τη κορύφωση του Θείου δράματος με την Ανάσταση, που σημαίνει ελπίδα και δύναμη για μια ζωή αληθινή γεμάτη ανθρώπους με ευαισθησίες γύρω μας.
Ξέρετε η λέξη Ανάσταση είναι αυτονόητο πως δεν μπορεί να σημάνει για τον καθένα μας τίποτα από μόνη της, εάν εμείς οι ίδιοι δεν κατανοήσουμε το βαθύτερο νόημά της μέσα στις ψυχές μας.
Εάν δεν μάθουμε να προσφέρουμε άδολα και άσκοπα στους συνανθρώπους μας. Δεν έχει σημασία αγαπημένοι μου το είδος της προσφοράς οικονομικό ή άλλο, αλλά η πρόθεση να προσφέρουμε, όπου και όταν το απαιτούν οι καταστάσεις γύρω μας. Αρκεί η ανάγκη να είναι πραγματική και όχι υποκριτική.
Ανάσταση για κάποιον μπορεί να είναι και η οικονομική εξασφάλιση για κάποιον άλλο όμως μπορεί να είναι και η φυσική παρουσία κάποιου δίπλα του, όπου με τα λόγια - το μυαλό - τη σκέψη - και τη μεθοδολογία μπορούμε να βοήθησουμε να βρεθεί η άλλη λύση.
Σε καμία περίπτωση όμως η χρησιμότητα του οποιουδήποτε κοντά μας, δεν σημαίνει ή δεν πρέπει να σημάνει την εκμετάλλευσή του και την απομάκρυνσή του όταν λυθούν τα προβλήματά μας.
Ξέρετε μετά από πέντε δεκαετίες σκληρής αναπηρικής πραγματικότητας, έμαθα και μαθαίνω ακόμα, πως έχω ανάγκη και το μυρμήγκι διπλα μου για να μπορώ να υπάρχω. Ξέρω και εγώ και οι άνθρωποι που είναι σταθερά τα τελευταία χρόνια δίπλα μου, πως πολλές φορές από φόβο και ανασφάλεια γίνομαι υπερβολικός και νευρικός. Κανείς όμως δεν με ρώτησε ποτέ πως νιώθω πραγματικά μέσα μου, και βέβαια κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τα προβλήματά μου, γιατί απλά δεν τα περνά ο ίδιος. Ξέρω όμως επίσης πως ποτέ δεν "κλείνω πόρτες" που κάποια στιγμή μπορεί να μου φανούν χρήσιμες στο μέλλον.
Πολλές φορές μου έχουν πει ότι είμαι βάρος, γιατί όποιος είναι δίπλα μου, είναι συνέχεια περιορισμένος σε ένα σημείο. Δεκτό και αυτό αφού έτσι είναι η ζωή μου. Ξέρω όμως το λέω και το εννοώ ξεκάθαρα, πως δεν κρατάω κανένα δίπλα μου με το ζόρι.
Έχω πλήρη αντίληψη της πραγματικότητας και των προθέσεων και όταν καταλάβω ότι κάποιος κουράστηκε από εμένα, τότε κάνω εγώ το πρώτο βήμα και φεύγω από κοντά του, αφήνοντάς του το πεδίο δράσης ελεύθερο. Επειδή όμως η ζωή έχει πολλές αναποδιές και γυρίσματα, όταν θα έρθει η ώρα - γιατί θα έρθει, μην γυρίσει να με ξανά ψάξει, γιατί απλά αυτός ή αυτή θα γυρνάει στους δρόμους, και εγώ από αξιοπρέπεια σεβόμενος τον εαυτό μου και τους γύρω μου, δεν θα έχω επιστροφή...
Αγαπημένοι μου φίλοι έχω γράψει πολλές φορές σε κείμενα με τα οποία αναφέρομαι στην μνήμη και την όποια προσφορά του πατέρα μου στη Κρητική μουσική παράδοση, πως τόσα χρόνια μετά το βιολογικό του θάνατο, με συγκινούν ακόμη τα όμορφα λόγια φίλων και συνεργατών του.
Ξέρετε, πως για μας τα παιδιά των αείμνηστων πλέον μουσικών είναι βάλσαμο στις ψυχές μας, να ακούμε και στη συγκεκριμένη περίπωση να διαβάζω, ας μου συγχωρεθεί από όλους σας και ας μην θεωρηθεί εγωιστικό το πρώτο πρόσωπο, με το οποίο σας απευθύνομαι στη περιγραφή αυτού του κειμένου, τα όμορφα λόγια ενός πολύ αγαπημένου συναδέλφου του και με τεράστια προσφορά στη Κρητική μας παράδοση για τη μνήμη του πατέρα μου, του κυρίου Αστρινού Ζαχαριουδάκη στη προκειμένη περίπτωση.
Στην ανάρτησή του λοιπόν στη προσωπική του σελίδα στο facebook, αυτής της φωτογραφίας που βλέπετε στην αρχή του άρθρου - γράφει στη λεζάντα:
ΑΣΤΡΙΝΟΣ ΖΑΧΑΡΙΟΥΔΑΚΗΣ: <<Με τον αξέχαστο και ξεχωριστό φίλο και συνεργάτη, στο κέντρο "ΓΟΡΓΟΝΑ"... Νίκο Καδιανό. Για να θυμόμαστε οι παλιότεροι, τον μεγάλο αυτόν λαουτιέρη. Πραγματικός εργάτης της λύρας... Αθάνατε Νίκο πόσο μας λείπεις. Αληθινά το λέωωω>>.
Πράγματι αυτή η σεζόν ήταν και η τελευταία εμφάνιση του πατέρα μου στο κέντρο "ΓΟΡΓΟΝΑ", μαζί με τους Ααστρινό Ζαχαριουδάκη, Νίκο Σκευάκη και Ανδρέα Βαρβατάκη στο Κρητικό πρόγραμμα του κέντρου.
Πολλές φορές όταν γράφω κείμενα γύρω από τη μουσική του πορεία ταξιδεύω μαζί με τις αναμνήσεις μου στο χρόνο και στις προσωπικές μας συζητήσεις, που έτσι από δικό του ένστικτο ήθελε να κάνουμε μαζί, γιατί ένιωθε την ανάγκη να αφηγηθεί τις εμπειρίες του σε κάποιον δικό του άνθρωπο και επειδή ήξερε από μικρός το μεράκι μου να ασχοληθώ είτε με τη δημοσιογραφία είτε ερασιτεχνικά με την αφηγηματική δημιουργία κειμένων, τα οποία μεγαλώνοντας εγώ, είτε θα τα άφηνα παρακαταθήκη, όπως συνήθως έλεγε, σε κάποιον που θα τα εκτιμούσε και θα τα αξιοποιούσε ή θα πραγματοποιούσα κάποια στιγμή της ζωής μου, το <<μεγάλο κοινό όνειρό μας>>. Αυτό της δημιοργίας κάποιου ιδιωτικού ραδιοφωνικού σταθμού, μέσα από τον οποίο θα μπορούσα να αφηγηθώ όλα όσα εκείνος μου περιέγραφε. Εξάλλου η δεκαετία του 1990, όπως όλοι γνωρίζουμε ήταν η απαρχή, της ιδιωτικής ραδιοφωνίας.
Έτσι λοιπόν από τον Ιανουάριο του 1995 και μέχρι τον Σεπτέμβριο που έφυγε από αυτή τη προσωρινή και μάταιη ζωή, άρχισε να μου αφηγείται γεγονότα και καταστάσεις της μουσικής του διαδρομής.
Καταρχήν για όλες του τις συνεργασίες δήλωνε υπερήφανος και τυχερός. Υπερήφανος γιατί τον σεβόντουσαν οι συνάδερφοι και τον αγαπούσε ο κόσμος και τυχερός γιατί πάντα κατά τη γνώμη του δίπλα στο λαούτο του, κάθονταν όπως ο ίδιος έλεγε δυνατοί παίκτες λυράρηδες και σεμνοί "εργάτες" της Κρητικής μουσικής παράδοσης.
Για εκείνη τη χρονιά λοιπόν στη "ΓΟΡΓΟΝΑ", δήλωνε πολύ υπερήφανος για όλους τους συνεργάτες του. Ειδικά όμως για τον κύριο Αστρινό Ζαχαριουδάκη έλεγε πόσο εντυπωσιαμένος ήταν για την απλότητα και τη μεθοδικότητα του παιξίματος της λύρας, αλλά και την ετοιμότητα που είχε επάνω στο πάλκο να δημιουργεί μαντινάδες στο δευτερόλεπτο, να τραγουδά χρονικά σωστά και τεκμηριωμένα να επικοινωνεί με τον κόσμο, κάνοντας τη κάθε βραδιά ακόμα πιο παρείστικη.
Μπορεί τελικά φίλοι μου αγαπημένοι ραδιοφωνικό σταθμό να μην δημιούργησα όπως ήθελε και ονειρευόταν, αλλά μέσα από τις ευκαιρίες που μου δίνει το blog αυτό, μπορώ και καταγράφω τα όσα ο ίδιος μου είπε.
Σαν γιος του τώρα πραγματικά θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς τον κύριο Αστρινό για την ανάρτηση του και τα όμορφα λόγια του στη μνήμη του πατέρα μου, και θα κλείσω αυτό το άρθρο αναμνήσεων με τη μαντινάδα με την οποία τον αποχαιρέτησε στη κηδεία ο ίδιος: <<Έφυγε από τη ζωή το πιο μεγάλο αστέρι, και σώπασε το όργανο, απού δεν είχε ταίρι...>>
Το 1969 στο Μόναχο Γερμανίας, πηγαίνοντας προς το κέντρο διασκεδάσεως που διατηρούσε ο ίδιος με το όνομα "ΚΡΗΤΗ". Είναι γνωστο μέσα από τα κείμενα που έχουν αναρτηθεί από αυτό το blog, ότι ο πατέρας μου έφυγε οικονομικός μετανάστης από τη Κρήτη στη Γερμανία, όπως και τόσοι άλλοι συμπατριώτες μας εκείνη την εποχή με έναν και μόνο σκοπό, ένα καλύτερο οικονομικό μέλλον.
Μπορεί να αναγκάστηκε να παραμελήσει για λίγο χρονικό διάστημα τη μεγαλύτερη αγάπη τη ζωής του, το λαούτο του, μα δεν σταμάτησε ποτέ ενδόμυχα μέσα του, να σκέπτεται όπως ο ίδιος έλεγε πολλές δεκαετίες αργότερα, πως ακόμα και εκεί στη ξενιτιά της Γερμανίας αν ποτέ του δίνονταν η ευκαιρία να δημιουργήσει έναν δικό του χώρο - στέκι με "άρωμα" Κρήτης & Κρητικής μουσικής θα το έκανε. Έτσι και έπραξε.
Αρχικά τα πρώτα χρόνια παραμονής του στη Γερμανία, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η εργασιακή του κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη για τον ίδιο. Αναγκάστηκε να δουλέψει ως εργάτης (γκασταρμπάιτερ), όπως έλεγαν οι Γερμανοί με ετήσιες συμβάσεις, οι οποίες είτε ανανεώνονταν χρόνο με το χρόνο είτε άλλαζε εργοδότη, μέσω γραφείων ευρέσεως εργασίας. Δούλεψε ακόμη και ως οδηγός σε μεταφορικές εταιρείες. Μέχρι το 1967, όπου αποφασίζει να ανοίξει το δίκο του Κρητικό κέντρο διασκεδάσεως "ΚΡΗΤΗ", και να ξανά ασχοληθεί συστηματικά και επαγγελματικά με το λαούτο - δώρο Μαρκογιάννη όπως έχουμε ξανά γράψει. Το συγκεκριμένο μαγαζί έγινε για καλή του τύχη πολύ γρήγορα γνωστό σε όλη τη Γερμανία, και αγαπήθηκε και στηρίχθηκε από όλη την Ελληνική ομογένεια, σύμφωνα με τις αφηγήσεις του ίδιου.
Μάλιστα μέσα στο κέντρο "ΚΡΗΤΗ" του έγινε και η πρόταση να αναλάβει τη παραγωγή <<ελληνικών κρητικών εκπομπών>>, για τη Γερμανική Κρατική Ραδιοφωνία. Πρόταση που φυσικά την αποδέχτηκε με μεγάλη περηφάνια και χαρά.
Έτσι ξεκίνησε να καλεί και Κρητικά μουσικά συγκροτήματα από την Ελλάδα, τόσο για να εμφανιστούν στο μαγαζί του, όσο και για να παίξουν στην εκπομπή του στο ραδιόφωνο. Ενδεικτικά θα αναφέρω τα μουσικά συγκροτήματα των αείμνηστων πια, μα δασκάλων στη Κρητική μας μουσική Θανάση Σκορδαλού και Γιώργου Καλομοίρη.
Μάλιστα όταν το 1973 αναγκάστηκε για λόγους που αφορούν στη δική μου υγεία και αναπηρία, να πουλήσει το κέντρο διακεδάσεως, και να έρθουμε για μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα πλέον, ο νέος του ιδιοκτήτης, ο οποίος από τη πλευρά του ενός γονέα καταγόταν από τη Κρήτη, διατήρησε αυτό το όνομα στο συγκεκριμένο μαγαζί, για περίπου έναν χρόνο, διότι όπως είπε ο ίδιος αποχαιρετώντας τον πατέρα μου, ο κόσμος έτσι το είχε γνωρίσει και με αυτό το όνομα το είχε αγαπήσει.
Μία ζωή λοιπόν φίλοι μου αγαπημένοι το μυαλό και η καρδιά του αλλά και η όποια προσφορά του, αφοσιωμένα στη Κρήτη (Παράδοση - Ήθη - Έθιμα).
Η απάντηση όπως γράφω και πιο πάνω είναι απλή. Η συνεχιζόμενη χρήση του μαγνητοφώνου, οφείλεται λόγω της αναπηρίας μου, που οι περισσότεροι από εσάς γνωρίζετε, όσοι μου κάνετε τη τιμή να διαβάζετε τα κείμενά μου, όλα αυτά τα χρόνια στο διαδίκτυο. Η γραφή με το χέρι είναι πολύ πιο αργή και δύσκολη για εμένα, σε αντίθεση με τη καταγραφή του μαγνητοφώνου, που με βοηθάει γρήγορα και σε πραγματικό χρόνο, να ηχογραφώ ότι συμβαίνει γύρω μου, και μετά με ρυθμούς που με βολεύουν στα χέρια να το απομαγνητοφωνώ.
Και να το κάνω το συγκεκριμένο ηχητικό αρχείο - κείμενο, μέσα από έναν υπολογιστή, όπου σαφώς το πάτημα ενός πλήκτρου, είναι πιο εύκολο για τη δική μου κινητική κατάσταση των χεριών.
Και βέβαια η όποια καταγραφή γίνεται πάντα για λόγους προσωπικούς ή αρχείου και μόνον.
Δεν προσπαθώ σε καμία περίπτωση να δημιουργήσω εντυπώσεις. Δεν ισχυρίστηκα ποτέ ότι "προσπαθώ" να γίνω δημοσιογράφος. Περιγράφω απλά και μόνο κάποιες εμπειρίες ζωής, που αφορούν τη Κρήτη ή άλλα γεγονότα απλά και ερασιτεχνικά, μέσα από αυτό το blog. Καταθέτω απλά και μόνο τις προσωπικές μου απόψεις και εμπειρίες, τις οποίες μοιράζομαι μαζί με όλους εσάς τους διαδικτυακούς μου φίλους.
ΟΙ ημέρες και ώρες πλησιάζουν για την έναρξη λειτουργίας του site "kritiki-paradosi.gr" του καλού μας φίλου Γρηγόρη Αλυσσανδράκη.
Αρχής γενομένης από την Κυριακή 28 Απριλίου στις 19.00 μ.μ. όπου θα μεταδοθεί η πρώτη τηλεοπτική εκπομπή με τίτλο: "Κρητών Ήχοι".
Φίλε Γρηγόρη σου εύχομαι για μία ακόμη φορά, μέσα από τη καρδιά μου καλή επιτυχία και σε εσένα αλλά και τους συνεργάτες σου, σε αυτή σας την κοινή προσπάθεια, με ένα κοινό σας όρομα. Αυτό της προβολής του Κρητικού μας πολιτισμού, σε όλους τους τομείς και τις δραστηριότητες.
Και τα τη ταπεινή μου προσωπική γνώμη ένα πράγμα και γεγονός είναι σίγουρο. Το δικό σου αυτό μετερίζι και δημιούργημα, που σίγουρα με το σπάνιο αρχειακό υλικό που διαθέτεις, θα γράψει τη δική του ιστορία, εύχομαι να παραμείνει με το πέρασμα των χρόνων και να αποτελέσει για όλους μας, μία πηγή έρευνας, αναζητήσεως, και μορφώσεως, για όσους θέλουν να ασχοληθούν σοβαρά με τη Κρητική μας παράδοση στο παρόν και το μέλλον.
Παρακάτω παραθέτω αυτούσια την ανακοίνωση της ενάρξεως των εκπομπών από τον ίδιο τον Γρηγόρη Αλυσσανδράκη.
<<Κυριακή 28 Απριλίου στις 7 το απόγευμα θα μεταδοθεί η πρώτη μας τηλεοπτική εκπομπή με τίτλο: "Κρητών Ήχοι", από το Kritiki-Paradosi.gr...
Θα υπάρξουν πολλές εκπλήξεις και φυσικά επιλεγμένη Κρητική Μουσική ...
Περισσότερες πληροφορίες σε λίγες μέρες...
Επιμέλεια - Παρουσίαση:
Γρηγόρης Αλυσσανδράκης>>.
Και πραγματικά ο άνθρωπος αυτός, ο κύριος Αντώνης της εποχής εκείνης της δικής μας καρδιάς όπου τα κέντρα διασκεδάσεως ήταν ανοιχτά όλες τις ημέρες της εβδομάδας, και ήταν σχεδόν πάντα γεμάτα. Πάντα πρόθυμος και ευδιάθετος να υποδεχτεί τις παρέες. Καταρχήν ποιος από εμάς που ζήσαμε την οικογενειακή ατμόσφαιρα του συγκεκριμένου μαγαζιού μπορεί να ξεχάσει το κέρασμά του στο τέλος και λίγο πριν αποχωρήσει η εκάστοτε παρέα από το μαγαζί, των παραδοσιακών λουκουμάδων με το μέλι και τα ξεροτήγανα που πρόσφερε ως ευχαριστήριο από τη διεύθυνση πιάτο. Εκτός βέβαια από τα κλασσικά κεράσματα της ορχήστρα - ένα μπουκάλι κρασί σε όλα τα τραπέζια.
Μετά η διασκέδαση δεν είχε συγκεκριμένο χρονικό περιορισμό. Το μουσικό πρόγραμμα ξεκινούσε στις 9 το βράδυ, και συνεχίζονταν μέχρι να αποχωρήσει και η τελευταία παρέα από το κέντρο. Αλήθεια πόσες ημέρες μας βρήκε η Ανατολή του Ήλιου μέσα στο κέντρο.
Και σχεδόν κάθε ημέρα μετά τις 2 τα μεσάνυχτα όλος ο κόσμος γίνονταν μια παρέα, και διασκέδαζαν όλοι μαζί. Υπήρχαν βέβαια οι μουσικές παραγγελίες ανά τραπέζι, όπου ο καθένας χόρευε με τη παρέα του, και το σεβόντουσαν και το θαύμαζαν όλοι αυτό, προσφέροντας μάλιστα και το ανάλογο χρηματικό <<δώρο>> στα όργανα - τη λεγόμενη κατά τους μουσικούς εκείνης της εποχής χαρτούρα. Τότε τα μουσικά σχήματα έπαιζαν όλη τη περίοδο στο ίδιο κέντρο, που συνήθως ξεκινούσαν από τον Οκτώβριο και τελείωναν τον Απρίλιο ή Μάιο του επόμενου έτους ανάλογα με το πότε γιορτάζονταν το Πάσχα.
Τέλη δεκαετίας 1970 λοιπόν στο συγκεκριμένο κέντρο, Ναπολέων Τσιακαλάκης λύρα - τραγούδι, Νίκος Καδιανός σόλο λαούτο, Νίκος Καραπιδάκης αρχικά λαούτο - τραγούδι. Και λέω αρχικά γιατί στα μέσα της σεζόν αποχώρησε για προσωπικούς λόγους ο Νίκος Καραπιδάκης και τη θέση του στο πάλκο, πήρε ο Μανώλης ο Μαραγκάκης, σπουδαίος λαουτιέρης, τραγουδιστής και φίλος από τη Γαλιά Ηρακλείου.
Αλησμόνητα και αξέχαστα χρόνια που έγραψαν τη δική τους ιστορία στη κρητική διασκέδαση των Αθηνών. Και μάλιστα ο πατέρας μου χαίρονταν ιδιαίτερα όταν συνεργάζονταν με νέα παιδιά, όπως ο Ναπολέων Τσιακαλάκης για παράδειγμα, που ήταν τότε στις αρχές της μουσικής του καριέρας, γιατί θεωρούσε τα νέα αυτά τότε παιδιά συνεχιστές της μουσικής μας παραδόσεως, που έπρεπε να τους δοθούν οι ανάλογες ευκαιρίες προβολής ώστε να τους μάθει και να τους αγαπήσει ο κόσμος.
Μάλιστα ο Αντώνης Ζαχαριουδάκης έχοντας τον κατάλληλο εξοπλισμό, ηχογραφούσε τις μουσικές εκείνες, βραδιές τις οποίες μετά διέθετε ο ίδιος σε όσους φίλους είχαν <<πειρατικούς σταθμούς στα μεσαία ραδιοκύματα>> και του ζητούσαν ζωντανές ηχογραφήσεις. Κάνοντας με αυτόν τον τρόπο προβολή και του κέντρου.
Άλλωστε μην ξεχνάμε πως αυτά τα χρόνια ήταν τα <<χρυσά>> χρόνια, της ραδιοπειρατείας με πολύ ρίσκο και ανάλογο μεράκι.
Ένα πάντως πράγμα αγαπημένοι μου φίλοι είναι το σίγουρα. Το κέντρο "ΣΥΝΤΕΚΝΟΣ" του Αντώνη Ζαχαριουδάκη, θα μείνει για πάντα χαραγμένο στις μνήμες μας, για το μεράκι και τη φιλοξενία του όσα μουσικά συγκροτήματα και αν <<φιλοξένησε>>, κατά τις δεκαετίες που λειτουργούσε. Ήταν ένα αξεπέραστα μοναδικό πολιτιστικό - μουσικό σχολείο!!!
Ημέρα εκκλησιαστικής συγχωρέσεως σήμερα σύμφωνα με το εορτολόγιο. Ζητώ λοιπόν συγνώμη από όλους τους φίλους και γνωστούς που έχω πικράνει άθελά μου σε ετούτη τη ζωή. Διότι δεν υπαρχει άνθρωπος που να μην έχει ελαττώματα και αδυναμίες, και σαφώς κάποιες έντονες στιγμές συμπεριφοράς με τους γύρω του. Φίλους και συγγενείς.
Το θέμα μας όμως δεν είναι να πεις τη λέξη συγνώμη, απλά για να εντυπωσιάσεις ή να νιώσεις ο ίδιος καλύτερα, αλλά να τη εννοείς πραγματικά και να βγαίνει αυτή η λέξη μέσα από τη καρδιά σου. Και βέβαια να μην ξανά κάνεις τα ίδια λάθη συμπεριφοράς και τους ξανά πληγώσεις. Γιατί στο τέλος θα τα χάσεις όλα και όλους.
Στη περίπτωση που πληγώνόμαστε εμείς από τους ανθρώπους που είναι γύρω μας, είναι καλύτερα τότε να αποχωρήσουμε εμείς από κοντά τους, αξιοπρεπώς, σεμνά, ταπεινά και ασχολίαστα. Ο μόνος που δικαιωματικά θα μας κρίνει όλους, όταν έρθει η ώρα και η στιγμή, είναι ο Κύριος και Θεός μας.
Και πραγματικά του άρεσε να μου αφηγείται καταστάσεις και γεγονότα που είχε ζήσει ο ίδιος ή είχε ακούσει γύρω από τη δουλειά του και τη Κρητική Παράδοση γενικότερα. Ίσως γιατί του άρεσε το ενδιαφέρον που έδειχνα από μικρό παιδί στο να καταγράφω με τα μαγνητοφωνάκια μου, ό,τι άκουγα και είχε σχέση με τη Κρήτη.
Εξάλλου πως ήταν δυνατόν να είχε γίνει διαφορετικά, αφού από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, σε ηλικία από 6 ετών και μετά, μεγάλωσα μέσα σε ένα περιβάλλον <<γεμάτο>> Κρήτη, με συχνούς επισκέπτες στο σπίτι μας συνήθως για μουσικές πρόβες Κρήτες καλλιτέχνες - μεγάλα και αλησμόνητα ονόματα, που εγώ το <<μικρό ζουζούνι>> της καταγραφής ήταν αδύνατον να μην κρατήσω σημειώσεις πάσης φύσεως και μορφής από τις συζητήσεις και κοινές τους εμπειρίες αναφορικά με τη Κρητική Παράδοση.
Η ιστορία της φωτογραφίας αυτού του άρθρου είναι η ακόλουθη: Χειμώνας του 1973. Του έτους δηλαδή που ήρθαμε οικογενειακώς από τη Γερμανία για μόνιμη εγκατάσταση πια στην Ελλάδα λόγω όπως έχουμε ξανά γράψει πολλές φορές της αναπηρίας της δικής μου.
Το λαούτο που κρατάει στα χέρια του ο πατέρας μου είναι το πρώτο του λαούτο δώρο Μαρκογιάννη, όπως ήδη έχω γράψει σε άλλο άρθρο, και η συγκεκριμένη φωτογράφηση πραγματοποιήθηκε για δύο σκοπούς και λόγους.
Ο ένας λόγος ήταν για τους παλιότερους θαμώνες των Κρητικών κέντρων διασκεδάσεως, που σίγουρα θα θυμάστε, τη δεκαετία του 1970 υπήρχαν "μαρκίζες" έξω από τα κέντρα, όπου για λόγους πιο εύκολης αναγνωρισιμότητας και λόγω ίσως του μεγάλου αναλφαβητισμού της εποχής εκείνης, κυρίως στα άτομα της μεγαλύτερης ηλικίας, οι ιδιοκτήτες των Κρητικών κέντρων, μαζί με τα ονόματα των μουσικών, τοποθετούσαν στις "μαρκίζες" και τις φωτογραφίες τους.
Έτσι ώστε αν κάποιος δεν μπορούσε εύκολα να διαβάσει, να βλέπει τις φωτογραφίες τους. Ο πατέρας μου λοιπόν επέλεξε αυτή τη φωτογραφία του για τις "μαρκίζες" των κέντρων όπου εμφανιζόταν. Ενδεικτικά να αναφέρω τα Κρητικά κέντρα: ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟΣ, ΣΥΝΤΕΚΝΟ, ΑΓΡΙΜΙΑ, ΚΡΗΤΙΚΟ ΚΟΝΑΚΙ.
Ο δεύτερος λόγος ήταν η Κρητική δισκογραφία, όπου στα εξώφυλλα πολλών δίσκων τότε, έμπαιναν και οι φωτογραφίες των μουσικών (λυράρηδων & λαουτιέρηδων). Μάλιστα η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι τυπωμένη από όσο μπορώ να θυμηθώ και στην πίσω πλευρά του δίσκου του Γιώργου Παπαδάκη (ΤΑ ΑΣΤΡΟΠΕΛΕΚΙΑ), που κυκλοφόρησε από την δισκογραφική εταιρεία PANIVAR του αείμνηστου Παύλου Βαρδουλάκη.
Χιλιάδες είναι οι αναμνήσεις λοιπόν φίλοι μου μέσα στο δικό μου το μυαλό. Αναμνήσεις που όπως έχω ξανά γράψει και στο παρελθόν, θέλω να μείνουν για πάντα αναρτημένες μέσα σε αυτό το blog της καρδιάς και των αναμνήσεών μου. Και να διαβάζονται από όλους εσάς τους φίλους και θαυμαστές του αείμνηστου λαουτιέρη Νίκου Καδιανού. Γιατί εκτός από το μουσικό του ταλέντο και η δική σας η αγάπη των καταξίωσε εκεί ψηλά.
Και για μία ακόμη φορά με συγκίνησες φίλε Γρηγόρη και για έναν άλλο λόγο. Μου έκανες μεγάλη τιμή και μου "πρόσφερες" μεγάλη προσωπική χαρά να μοιραστείς μαζί μας την αρχική σελίδα του δικού σου site.
Ένα ραδιοτηλεοπτικό και όχι μόνο site, που όταν ολοκληρωθεί και λειτουργήσει, θα αποτελεί κατά τη προσωπική ταπεινή μου γνώμη, ένα στολίδι και ένα κόσμημα στη Κρητική μας πολιτιστική με την ευρύτερη έννοια παράδοση. Γιατί η Κρητική μας παράδοση, δεν είναι μόνο η μουσική και ο χορός. Περιλαμβάνει και άλλους τομείς που σίγουρα θα προβάλλει ο Γρηγόρης και οι συνεργάτες του, που θα τον πλαισιώσουν σε αυτή του τη προσπάθεια.
Ο Γρηγόρης ο Αλυσσανδράκης είναι πραγματικά ευλογημένος από τον Θεό, κατά τη γνώμη μου γιατί είναι γιος ενός μεγάλου Κρητικού πρωτοχορευτή της Παγκρητίου Ενώσεως παλιότερα, του κ. Γιάννη Αλυσσανδάκη, και άρα και ο ίδιος ο Γρηγόρης από μικρή ηλικία έζησε μέσα στη Κρητική παράδοση, την αγάπησε, την ερεύνησε, τη κατέγραψε και τώρα θα μας τη προβάλλει μέσα από το δικό του site ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά. Παγκόσμια μέσα από το Διαδίκτυο.
Και το σπάνιο υλικό που έχει ήδη συγκεντρωμένο στα χέρια του, όπως και οι εκπομπές που θα πραγματοποιεί μαζί με τους συνεργάτες του, θα αποτελέσουν για όλους εμάς πηγή έμπνεύσης και μελέτης αλλά και για τις επόμενες μετά από εμάς γενεές της Κρητικής Παράδοσης με το πέρασμα των χρόνων.
Φίλε Γρηγόρη για μία ακόμη φορά καλή επιτυχία στο νέο σου ιντερνετικό εγχείρημα και όλοι εμείς οι φίλοι σου θα είμαστε πάντα δίπλα σου. Ξέρεις πολύ καλά ότι έχω ως μεράκι την ερασιτεχνική καταγραφή γεγονότων που αφορούν τη ΜΑΝΑ ΚΡΗΤΗ, λέω ερασιτεχνική γιατί δεν είμαι δημοσιογράφος και δεν "προσπαθώ" να γίνω. Ξέρεις ότι εσένα μαζί με τον Γιάννη Κριαράκη και τη Φωφώ Ζουλάκη σας έχω σαν πρότυπα, και κάθε φορά εσύ ειδικά με συγκινείς γιατί μου εμπιστεύεσαι τη δουλειά σου, και με αφήνεις χωρίς περιορισμούς να τη καταγράφω και να τη προβάλλω μέσα από αυτό το blog.
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ - ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ - ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΣΕ Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ.
Ο πατέρας μου 14 χρονών, ήδη έπαιζε σκοπούς στο μάντολίνο. Ενθουσιασμένος από το γεγονός της παρουσίας Μαρκογιάννη σε εκείνο το γλέντι, αποφασίζει να πάει να τον ακούσει από κοντά καθώς η φήμη του Μαρκογιάννη ως ξεχωριστού παίκτη του λαούτου, είχε εξαπλωθεί σε όλη τη Κρήτη πολλά χρόνια πριν.
Πήγε να τον ακούσει λοιπόν ο πατέρας μου μην ξέροντας όμως ότι πιο πριν του είχε μιλήσει του Μαρκογιάννη για τον πατέρα μου, ο Λεωνίδας Κλάδος, ο οποίος ήδη τον είχε ακούσει πρώτος μαζί με τον Λευτέρη τον Καμπουράκη.
Ο πατέρας μου παρακολουθούσε το παίξιμο του Μαρκογιάννη όλη τη νύχτα, και το πρωί στο τέλος του γλεντιού αποφασίζει να πάει να τον χαιρετίσει και να του πει ότι το μεράκι ήταν να καταφέρει να γίνει μουσικός και ότι ήδη έπαιζε σκοπούς στο μαντολίνο. Ένα μαντολίνο όπου του το είχε κάνει δώρο ο παππούς του.
Ο Μαρκογιάννης μόλις του συστήθηκε ο πατέρας μου προφανώς θυμήθηκε τη κουβέντα που είχε με τον Λεωνίδα Κλάδο για τον ίδιο, τον άκουσε στο μαντολίνο και μετά του ζήτησε να επαναλάβει τον ίδιο σκοπό και με το λαούτο του Μαρκογιάννη. Πράγμα το οποίο και ο πατέρας μου έπραξε. Εξάλλου πως θα μπορούσε να του το αρνηθεί αφού όπως έλεγε ο ίδιος είχε τον Μαρκογιάννη ως δάσκαλο και είχε παρακολουθήσει από μόνος του τον τρόπο παιξίματός του από τα 45άρια δισκάκια της εποχής εκείνης γραμμοφώνου στο καφενείο του χωριού του.
Δεν ξέρω πως έγινε: Τύχη; Σύμπτωση; Δεν μπόρεσε ποτέ να το εξηγήσει ούτε ο ίδιος όταν το συζητούσαμε κάποια στιγμή, πολλές δεκαετίες αργότερα. Ο Μαρκογιάννης σε εκείνο το γλέντι κρατούσε δύο λαούτα. Αυτό που έπαιζε και το αμέσως προηγούμενο που είχε.
Του έδωσε λοιπόν ως δώρο το λαούτο που βλέπετε στη φωτογραφία, με την ευχή να μπορέσει να πραγματοποιήσει το όνειρό του και να γίνει λαουτιέρης. Αυτά τα λόγια ήταν η αφορμή, για να ξεκινήσει να μελετάει και να παίζει τη μουσική με το ευλογημένο λαούτο Μαρκογιάννη όπως έλεγε.
Με το λαούτο αυτό ξεκίνησε το 1948 με τον Λεωνίδα Κλάδο την επαγγελματική του σταδιοδρομία, με το λαούτο αυτό έφυγε στη Γερμανία μετανάστης και έπαιζε και στο δικό του κέντρο "ΚΡΗΤΗ" στο Μόναχο συγχρόνως έκανε και Κρητικές εκπομπές στο Κρατικό ραδιόφωνο της Γερμανίας (DEUTSCHE WELLE), την εποχή που Διευθυντής του Ελληνικού προγράμματος ήταν ο αείμνηστος Παύλος Μπακογιάννης, και με το λαούτο αυτό επέστρεψε στην Ελλάδα και έπαιζε μέχρι το 1978.
Διότι απλά το θεωρούσε ευλογημένο - διότι απλά ήταν λαούτο δώρο Μαρκογιάννη.
Για τη φωτογραφία να σημειώσω ότι έγινε έγχρωμη το 1979-80 μετά από επεξεργασία και το πρωτότυπο είναι ασπρόμαυρο.
ΜΑΝΑ: Λέξη Ιερή και με μεγάλη Αξία. Μία λέξη και έννοια που αποκτά για τον καθένα μας διαφορετική σημασία, ανάλογα με τις αναμνήσεις που έχει φυλαγμένες στο μυαλό του, και τις καταστάσεις που έχει ζήσει ή ζει μαζί της.
Μα με ένα κοινό σημείο αναφοράς για όλους εμάς. Τη σπουδαιότητα του ανθρώπου που μας έφερε στη ζωή, που μας δίδαξε τη ζωή και ήταν ή είναι για πάντα δίπλα μας σε κάθε δύσκολη στιγμή για εμάς, ετούτης της ζωής, μοναδικό και σίγουρο στήριγμά μας.
Σήμερα, συναισθηματικά φορτισμένος, αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο καρδιάς για τη δική μου ηρωίδα μάνα. Σαν σήμερα λοιπόν 6/4/1938, γεννήθηκε η μητέρα μου Αφροδίτη - Άννα Αναστασάκη στη Θεσσαλονίκη. Από γονείς βιοπαλαιστές της εποχής εκείνης. Ο πατέρας της πυροσβέστης και άρα με συχνές μεταθέσεις ανά την Ελλάδα, και η μητέρα της γιαγιά Ελένη, μία απλή νοικοκυρά, που προσπαθούσε με πολύ κόπο να μεγαλώσει τα παιδιά της.
Η ίδια η ζωή όμως είναι πολλές φορές απρόβλεπτη και σκληρή με πολλούς ανθρώπους. Χάνει σε μικρή ηλικία νέο άνθρωπο τον πατέρα της και παππού μου Κωνσταντίνο, σχεδόν μόλις έχει βγει συνταξιούχος, δύο χρόνια μετά απο καρκίνο στην Αθήνα μόνιμη κατοικία πλέον, και έτσι γίνεται η ίδια μαζί με τα αδέλφια της "τείχος προστασίας" για τη μητέρα της.
Τα χρόνια εκείνα δύσκολα οικονομικά για όλους στην Ελλάδα και οι ευκαιρίες για δουλειά πολύ λίγες, αποφασίζει το 1961 να φύγει οικονομική μετανάστρια στη Γερμανία για μια καλύτερη ζωή και ένα καλύτερο μέλλον. Εργάζεται με συμβάσεις "ορισμένου χρόνια" σε πολλά εργοστάσια της Γερμανίας.
Και εκεί όμως η ζωή υπήρξε σκληρή μαζί της εξαιτίας μου. Το 1970 με γεννά στο Μόναχο και έντεκα μήνες μετά τη γέννησή μένω παράλυτος από μηνιγγοεγκεφαλίτιδα. Κατάσταση που την αναγκάζει να σταματήσει άμεσα τη δουλειά και να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά σε εμένα.
Μάλιστα το 1973 μετακομίζουμε για πάντα στην Ελλάδα, για να υποβληθώ σε μια σειρά αποτυχημένες χειρουργικές επεμβάσεις μήπως και γίνει το θαύμα. Ένα θαύμα που δεν έγινε ποτέ, παρά τα έξι συνεχόμενα χρόνια διπλών και αποτυχημένων μα δύσκολων χειρουργικών επεμβάσεων.
Δεν την άκουσα όμως ποτέ να αγανακτήσει ή να απελπιστεί ούτε για μια στιγμή. Απεναντίας ήταν πάντα η πρώτη που με εμψύχωνε μικρό παιδάκι να συνεχίσω με ελπίδες τη προσπάθεια μήπως και σταθώ στα πόδια μου όπως έλεγε. Πράγμα που δεν έγινε ποτέ.
Μέχρι το 1979 όπου μετά από μία ακόμη αποτυχημένη επέμβαση στα γόνοτα, ο παιδοψυχολόγος του Πίκπα Πεντέλης, μας ενημέρωσε με ιατρικά ευγενικό τρόπο πως δεν πρόκειται να περπατήσω ποτέ μου.
Οι πρώτες ώρες και οι αντιδράσεις όλων μας - της Οικογένειας δηλαδή ήταν μία σαστιμάρα απρόσμενη, αλλά και πάλι αυτή η ΗΡΩΙΔΑ ΜΑΝΑ βρήκε το ψυχικό σθένος και αυτή και εγώ να αντιδράσουμε θετικά και να δούμε με αισιοδοξία το μέλλον της ζωής.
Μάλιστα όταν της είπα ότι μαμά το μόνο που θα μπορώ να κάνω στη ζωή είναι δουλειές καθισμένος μόνο στη καρέκλα, και άρα θέλω να με βοηθήσεις να πάω σχολείο, με περηφάνια και πείσμα "γερακίνας μάνας" μου είπε ότι θα σταθεί δίπλα μου σε ό,τι θελήσω να κάνω στη ζωή μου.
Δεν ήταν λίγα τα χρόνια που με ανέβαζε με τη πλάτη της σε όλες της βαθμίδες των σχολείων που πέρασα, χωρίς ούτε μία φορά να πει ότι κουράστηκε.
Πράγματι αισθάνθηκε απόλυτα δικαιωμένη όταν με είδε να δουλεύω στη Τράπεζα, και μάλιστα δήλωνε στους φίλους της δικαιωμένη και περήφανη, αφού όπως έλεγε όποια στιγμή έφευγε από τη ζωή, θα ήταν ήσυχη γιατί θα είχα μια σύνταξη για να μπορώ χωρίς την ίδια δίπλα μου να ζήσω.
Έτσι τα έφερε και η ζωή, όπως τα είχε προβλέψει. Εγώ συνεχίζω να ζω με τη βοήθεια φίλων και γνωστών και η ίδια από ψηλά από τον Παράδεισο σίγουρα θα αισθάνεται δικαιωμένη για αυτά που μου πρόσφερε. ΜΑΝΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ, ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ.
ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ - ΑΝΑΠΑΥΜΕΝΗ Η ΨΥΧΗ ΣΟΥ!!!
Ζαχαρίας Μελεσσανάκης - Μανώλης Κακλής. Ένα αξέχαστο και αθάνατο μουσικό δίδυμο στο εξώφυλλο του δίσκου "ΚΑΚΛΗΣ 89." Αγαπημένοι μου φίλοι, ψάχνοντας το αρχείο μου, από τις δισκογραφικές συμμετοχές του πατέρα μου 66 το σύνολο σε όλη τη μουσική του διαδρομή, είδα το εξώφυλλο του δίσκου "ΚΑΚΛΗΣ 89" και ξανά θυμήθηκα ότι οτιδήποτε και αν δημιουργούσαν με τα όργανά τους και τη φωνή αντίστοιχα αυτοί οι δύο μέγιστοι καλλιτέχνες της Κριτικής μας μουσικής, γίνονταν αμέσως τεράστια επιτυχία, μέσα σε λίγες ημέρες, για να μην φανώ υπερβολικός και πω μέσα σε λίγες ώρες, το αγαπούσε ο κόσμος και το σπουδαιότερο από όλα ήταν ότι τα περισσότερα κομμάτια της κοινής τους δισκογραφικής πορείας, έμειναν στη Κρητική μας παράδοση διαχρονικά και τραγουδιούνται το ίδιο έντονα ακόμα και στις μέρες μας.
Αλλά και αν ακόμα τα ακούσουμε όμορφα τραγουδισμένα από νεότερους καλλιτέχνες, αυτόματα η σκέψεις όλων μας, πάνε σε αυτούς τους δύο τεράστιους αξεπέραστους δημουργούς και εκτελεστές.
Τόσο το πρωτοποριακά απλό και μοναδικό παίξιμο της λύρας από τον Ζαχαρία Μελεσσανάκη όσο και η ερμηνευτική μοναδικότητα της ξεχωριστής φωνής του Μανώλη Κακλή ταξίδευαν τον ακροατή σε ονειρεμένους μουσικούς τόπους.
Αλήθεια πόσα τραγούδια δεν έγιναν επιτυχίες, γιατί τα συνέθεσε ο Ζαχαρίας Μελεσσανάκης, και πόσα τραγούδια δεν έγιναν επιτυχίες στη τεράστια δισκογραφική του προσφορά επειδή τα ερμήνεψε ο αείμνηστος και μοναδικός Μανώλης Κακλής, όπου δισκογράφησε με όλους τους μεγάλους λυράρηδες της εποχής του.;
Με μία λέξη όλα!!!
Ξέρετε αγαπημένοι μου φίλοι, ένας καλός συνθέτης θέλει και έναν αντίστοιχα καλό ερμηνευτή και αντίστροφα που θα βοηθήσει το μουσικό του έργο, να <<πετάξει>> από το stoudio της ηχογραφήσεως και να προσγειωθεί μέσα στις ψυχές και τις μνήμες των ακροατών τους..
Ζαχαρίας Μελεσσανάκης και Μανώλης Κακλής στη κοινή τους μουσική συνεργασία το είχαν αυτό το ταλέντο και για αυτό κατάφεραν να μας κερδίσουν όλους.
ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΚΑΙ ΑΞΕΧΑΣΤΟΙ ΛΟΙΠΟΝ!!!
Για ένα πράγμα χαίρομαι αγαπημένοι μου φίλοι αν και θα φανεί ίσως εγωιστικό με την απολυτότητα που θα το γράψω, και όμως δεν είναι έτσι, για όσους με ξέρετε διαδικτυακά και με διαβάζετε τόσα χρόνια.
Γράφω πάντα με απόλυτη ταπεινότητα και τεκμηριωμένα τις απόψεις μου. Για ένα πράγμα λοιπόν χαίρομαι, διότι μέσα από αυτό το προσωπικό μου blog, που εκφράζω τη ψυχή μου, περιγράφω τις αναμνήσεις μου και οτιδήποτε έχω ζήσει γύρω από τη Κρητική μουσική, θα μείνει για πάντα αναρτημένο στον μεγάλο χώρο του διαδικτύου, ένα μεγάλο μέρος της όποιας μικρής ή μεγάλης προσφοράς στη Κρητική μουσική του πατέρα μου Νίκου Καδιανού. Για όποιον θέλει πραγματικά να τα διαβάσει, να ασχοληθεί και να μάθει, όταν ακόμα και εμείς οι ίδιοι που τα γράφουμε τώρα, δεν θα υπάρχουμε σε ετούτη τη ζωή. Αυτός είναι και ο μόνος σκοπός της υπάρξεως αυτού του blog και τίποτα άλλο.
Πραγματικά εμείς δεν το ζούμε αυτό τόσο έντονα στη Κρήτη όσο εσείς εδώ. Λόγω ας το πούμε έτσι καλύτερα, των ξενόφερτων επιρροών.
Δεν το περιμέναμε τόσο έντονο και με τέτοια εξέλιξη. Σας ευχαριστούμε από καρδιάς για ό,τι κάνατε για εμάς. Να αφήνετε τις δουλειές σας και όλες σας τις ασχολίες, για να μας κάνετε παρέα.
Γιατί στη πραγματικότητα όλο αυτό που κάνατε για εμάς, είναι το πιστεύω σας και δεν είναι για ρεκλάμα. Για αυτό και εγώ σας εύχομαι όλα αυτά που επιθυμείτε και θέλετε να γίνουν σύντομα πραγματικότητα.
Ευχαριστούμε και πάλι για όσα μας προσφέρατε και κάνατε για εμάς, χωρίς συμφέροντα. Από πραγματική φιλία και πραγματική αγάπη. Είναι κάπου μισή ώρα τώρα, που προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι φεύγουμε από κοντά σας.
Εύχομαι λοιπόν όπως εμείς τώρα, θα πάμε πίσω στη Πατρίδα, να μπορέσετε και εσείς σύντομα να βρεθείτε ξανά στα πατρογονικά σας σπίτια στη Κρήτη, να κάνουμε όλοι μαζί παρέα. Να ξανά βρεθείτε δηλαδή εκεί που μεγαλώσατε. Σας ευχαριστώ πολύ για ό,τι κάνατε για εμάς."
Το κείμενο αυτό είναι από τις προσωπικές σημειώσεις κατά τη χρονική περίοδο 1982-1985, όταν μαζί με τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη και τον Νίκο Σαμπαζιώτη έκαναν περιοδείες στην Αυστραλία.
Θεωρώ αγαπημένοι μου φίλοι ότι είναι από τα κείμενα ευχαριστήριους λόγους του πατέρα μου προς τους συμπατριώτες του, που αξίζει να μείνουν αναρτημένα σε αυτό το blog.
Ο Απρίλιος καλά μας ξεκίνησε αγαπημένοι μου φίλοι. Με μια καλοκαιρινή βόλτα με τη γνωστή παρέα, και με ασυνήθιστα υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες. Που προτιμήσαμε να πάμε;
Έχω ξανά γράψει πολλές φορές στο παρελθόν σε κείμενά μου, ότι πάντα όταν βρίσκομαι μεσα στον Οίκο του Θεού, αντλώ τέτοια και τόση ψυχική δύναμη, ώστε να καταφέρω να συνεχίσω τη καθημερινή προσπάθεια επιβίωσης αλλά και κάλυψης των όποιων αναγκών μου.
Γιατί αλήθεια που αλλού θα μπορούσα να εναποθέσω τις ελπίδες μου;
Για αυτό και εμείς πρέπει να "τραβάμε" τον δρόμο μας, σύμφωνα - πάντα - και μόνο με τις δικές μας επιθυμίες. Η έκφραση πολλών απ...
.jpg)
