ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΤΕ.

Μπορεί τελικά φίλοι μου το μπασκετικό ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ Domino’s της καρδιάς μου και η μεγάλη αγάπη από τα χρόνια εκείνα τα παλιά και όμορφα και με νέο προπονητή τον κύριο Γιώργο Λημνιάτη, να κατάφερε να κερδίσει με 73 - 69 τον ιστορικό κάποτε Άρη και να κατέκτησε τη τρίτη θέση στο SUPER CUP, εχθές στη Ρόδο, αλλά τελικά στα μάτια μου και πιστεύω πως σαν οπαδός έχω το δικαίωμα να εκφράσω ελεύθερα την άποψή ότι στη φετινή σύνθεση της ομάδας, έγινε πράξη αυτό που λέει ο σοφός Λαός μας, "ότι πληρώσεις παίρνεις". Και μακάρι αυτό το εγχείρημα, στο τέλος της φετινής αγωνιστικής περιόδου να μας βγει σε καλό.

Μπορεί η Διοίκηση της ΚΑΕ φέτος να θέλει να μειώσει το οικονομικό κόστος του Συλλόγου, και ασφαλώς δεν τα βάζω με κανέναν, ξέρουμε όμως όλοι μας πολύ καλά ότι οι ομάδες και οι προπονητές στο τέλος κρίνονται από τα αποτελέσματα στους αγώνες.

Μακάρι αυτή η ομάδα που είδα εγώ εχθές να τα καταφέρει - εμένα πάντως προσωπικά δεν με έπεισε. Εύχομαι μέσα σε αυτή την αγωνιστική περίοδο φέτος να μην φτάσουμε, να παίξουμε για τη παραμονή μας στη κατηγορία.

Δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται τρεις χρονιές με Σπανούλη να χτίζεις αγωνιστικά κατορθώματα και άθλους και ξαφνικά να τα σκορπάς στην άμμο.

Εάν θέλουμε βέβαια να είμαστε σοβαρή και προσεγμένη ομάδα Και βέβαια μην αρχίσουμε από τις πρώτες αγωνιστικές να "λιθοβολούμε" τον Λημνιάτη, γιατί πολύ απλά ο προπονητής "κινήθηκε" μέσα στα οικονομικά πλαίσια που του επέτρεψε η Διοίκηση. Θα με ρωτήσετε κάποιος πρέπει να φταίει; Θα σας απαντήσω και εγώ στο τέλος της χρονιάς, όταν θα κάνουμε αγωνιστικό ταμείο με τα συν και τα πλην της περιόδου. ΌΛΟΙ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ.

Και διαφωνώ με τις δηλώσεις του προπονητή μας εχθές στην ΕΤ 3 "Είμαι πολύ ικανοποιημένος, η εικόνα μας ήταν πολύ εξαιρετική".

Για ποια εικόνα μιλάμε, για αυτή που χάναμε σχεδόν τρία δεκάλεπτα.

Μακάρι - μακάρι - μακάρι να τα καταφέρετε!!!

Αυτό το κείμενο δεν είναι γραμμένο από μίσος για την ομάδα αλλά από προβληματισμό και αγάπη για αυτήν. Και ξέρετε εσείς παίκτες - προπονητές είστε περαστικοί από μια ομάδα, εμείς οι οπαδοί είμαστε μόνιμοι και αγαπάμε και πονάμε για την ομάδα.

Για αυτό λίγο προσοχή και περισσότερη σοβαρότητα στο τι λέτε και κάνετε.                    

 

ΕΝΑΡΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ - ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΡΗΤΩΝ "Ο ΔΙΑΒΑΤΗΣ".

 

Ο Σύλλογος Κρητών των καταγόμενων από τη Βιάννο στην Αθήνα "Ο ΔΙΑΒΑΤΗΣ" ξεκινάει για την νέα περίοδο την έναρξη μαθημάτων χορού και μουσικής. Συνεχίζοντας για μία ακόμη χρονιά, με επιτυχία τις δραστηριότητές του στην προβολή και διάδοση των εθίμων της Κρητικής παράδοσης στην Αττική.

Εύχομαι από καρδιάς για μία ακόμη φορά καλή δύναμη και δημιουργικό πάντα έργο στα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου και τους δασκάλους. Γιατί η ΚΡΗΤΗ ΜΑΣ είναι μία, είναι παντού και πρέπει με τη βοήθεια όλων μας να είναι ΠΑΝΤΑ ΨΗΛΑ.

Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ.

 

Η διαφορετικότητα του χαρακτήρα σαφέστατα φίλοι μου φέρνει και διαφορά μεγάλη στη συμπεριφορά μας πολλές φορές. Όταν όμως "το πιστεύεις - το θέλεις και το λέει η καρδιά σου", πρέπει να έχεις έναν κοινό σκοπό και στόχο. Το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπό μας (βοήθεια, προσφορά, και παρουσία) δίπλα του, και ασφαλώς βέβαια και τη κατάλληλη στιγμή που μας χρειάζεται.

Και μην ξεχνάμε ποτέ ότι στη σημερινή δική του δύσκολη θέση, μπορεί κάποτε να βρεθούμε και εμείς ίσως και τότε να καταλάβουμε τις πραγματικές του ανάγκες. Γιατί κανείς μας δεν ξέρει ποτέ ο χρόνος και η επόμενη στιγμή πως και τι θα φέρει.

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΟΙ ΠΟΛΛΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΠΑΡΑ Η ΜΙΑ.

 

Δεν μου αρέσει ποτέ φίλοι μου να είμαι εξαρτημένος από τη λύση του ενός ατόμου. Για αυτό και στη κατάσταση που βρίσκομαι κινητικά και στις ανάγκες που αντιμετωπίζω κάθε μέρα, κοιτάω να έχω όλο και περισσότερους ανθρώπους δίπλα μου, για να κάνω και σωστά τις δουλειές μου, αλλά και για να υπάρχει πάντα μια "δεύτερη εναλλακτική λύση στα χέρια μου". Ώστε να μπορώ να αντιμετωπίσω απρόοπτα γεγονότα και "εκπλήξεις" της τελευταίας στιγμής.

Που είτε εσκεμμένα είτε πραγματικά απρόοπτα μπορούν να συμβούν και εμένα να μου ανατρέψουν, τη καθημερινότητά μου, η οποία  πρέπει να είναι σταθερή και σίγουρη.

ΕΤΣΙ ΤΑ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.

 

Έχω μάθει φίλοι μου, ότι χρειάζομαι στη ζωή μου και ότι είναι απαραίτητο να το ζητάω ευθέως και όχι έμμεσα. Οι έμμεσες καταστάσεις και τα ίσως και μπορεί, μόνο σε μπερδεμένες και αβέβαιες καταστάσεις μπορεί να οδηγήσουν. Και βέβαια στο τέλος η αλήθεια και η σκοπιμότητα θα αποκαλυφθούν.

ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ.

 Ένα τριαντάφυλλο προσφερόμενο από εμένα για τη καθεμία κυριά (Ζάνα, Βάσω, Κυπαρισσία και Χρυσούλα μαζί με τη Θεοδώρα μας), φίλοι μου για τη βοήθειά τους αυτόν το μήνα που πήγε η Ζάνα μας Βουλγαρία.

Είναι η προσωπική μου ανταπόδοση των ευχαριστιών προς εσάς και αναγνώρισης της προθυμίας της απαιτούμενης βοήθειας προς εμένα.

Εύχομαι πάντα η ψυχή και η καρδιά σας να είναι "ανθισμένη" σαν τα λουλούδια αυτά από καλοσύνη για τους συνανθρώπους σας, όπου και όταν χρειάζεται.

Ξέρουμε και βλέπουμε όλοι μας καθημερινά πως με την εξέλιξη της Κοινωνίας ανά τον χρόνο αναπτύσσεται κακώς κατά τη γνώμη μου και η εξέλιξη της αδιαφορίας προς τους συνανθρώπους μας.

Και επειδή εγώ ανήκω στη κατηγορία των ατόμων που έχω ανάγκη τους πάντες και τα πάντα για να μπορώ να υπάρχω, εσείς οι πέντε κυρίες είστε για εμένα, σαφώς η ευχάριστη εξαίρεση, στον κανόνα της απανθρωπιάς και του συμφέροντος.

ΖΑΝΑ ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ - ΠΑΡΕΑ ΧΙΛΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΤΗΣ "ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟΝ ΤΟΠΟ".

Και τώρα φίλοι μου αγαπημένοι που πέρασαν οι ημέρες και το χρονικό διάστημα παραμονής της Ζάνας στη Χώρα της τη Βουλγαρία ολοκληρώθηκε και αναμένεται η επιστροφή της, ξέροντας όλοι σας την αναπηρία και τη δύσκολη κινητική κατάσταση με την οποία "βιώνω" την κάθε μέρα μου, θέλω να πω μέσα από τη καρδιά μου ένα μεγάλο ευχαριστώ, σε όλους τους φίλους που εδώ στη Χώρα μου και στο σπίτι μου, έμειναν κοντά μου για να με βοηθήσουν και να καλύψουν το εργασιακό κενό της Ζάνας.

Το γράφω αυτό γιατί ακριβώς έτσι  και είναι. Σε περιπτώσεις βαριάς τετραπληγικής αναπηρίας, η αλλαγή κάθε  συνεργάτη, σημαίνει και αλλαγή νοοτροπίας και τεχνοτροπίας, στον τρόπο εξυπηρέτησής μου. Γιατί πολύ απλά η αναπηρία δεν θέλει μόνο κόπο αλλά και τρόπο εξυπηρέτησης. Και όπως ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός έτσι και ο τρόπος διαφέρει, μέσα στον οποίο πρέπει να προσαρμοστούμε όλοι - όταν χρειαστεί. Και φέτος χρειάστηκε περισσότερο και από τη περσινή χρονιά.

Να καλώς ορίσω πρώτα τη Ζάνα Σπάσοβα που επιστρέφει και να της ευχηθώ καλό ταξίδι. Βλέπετε 9 χρόνια συνεργασίας και φροντίδας από τη Ζάνα είναι η δύναμη και ο τρόπος που έγινε συνήθεια.

Να ευχαριστήσω όμως από καρδιάς και ένα σκαλί ανθρωπιάς παραπάνω όλους τους ανθρώπους που βλέπετε στα δεξιά της φωτογραφίας για τη συνεχόμενη και επίπονη προσπάθεια βοήθειας προς εμένα.

Τον Αντώνη Λυκουρίνο, τη Χρυσούλα τη Μαλεφάκη που για λόγους υγείας αποχώρησε και τη θέση της πήρε η Κυπαρισσία  η Μακρύγιαννη. Τόσο η Χρυσούλα για όσο διάστημα βοήθησε όσο και η Κυπαρισσία, πραγματικά υπερέβησαν κατά πολύ τη σωματική και ψυχική δύναμη και αντοχή τους, για να με βοηθήσουν και να μην χρειαστεί η Ζάνα να επιστρέψει πίσω. 

Είναι αυτονόητο πως ο καθένας έχει δικαίωμα να πάρει άδεια, και το ταξίδι από και προς τη Βουλγαρία απαιτεί πολλές ώρες και δεν είναι εύκολο τουλάχιστον οδικώς. Για αυτό και εγώ σεβάστηκα αυτό το γεγονός και προτίμησα να αντικαταστήσω τη Χρυσούλα με τη Κυπαρισσία. 

Ευχαριστώ και τον σύζυγό της Κυπαρισσίας Μιχάλη για την ανοχή  της όλης κατάστασης κάθε πρωί και κάθε βράδυ όλο αυτό το διάστημα.

Τη Βασιλική Λιανού για τα εικοσιτετράωρα που πέρασε δίπλα μου, και παρά τα πολλαπλά προβλήματα υγειάς ανέλαβε ένα κομμάτι μεγάλο της φροντίδας μου και βέβαια τη κόρη της Θεοδώρα Σαρρηδάκη, που μου έκανε τα απαραίτητα ψώνια.

Έδωσαν όλη τους τα πάντα για να μπορέσουμε όλοι μαζί να τα καταφέρουμε. Επίσης ένα μεγάλο στη Λίνα Σάμπεβα ευχαριστώ που ήρθε από την Αθήνα για να δει, τι κάνω και αν χρειάζομαι τίποτα.

Οφείλω λοιπόν να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους αυτούς που για δεύτερο καλοκαίρι, μου πρόσφεραν τα πάντα και προσφέρθηκαν και οι ίδιοι, για να μπορέσει η Ζάνα να φύγει και εγώ να είμαι και να νιώθω ασφαλείς.

Και για τώρα και ίσως και για το μέλλον. Ξέρω, πείτε από ένστικτο - γιατί σίγουρος δεν  μπορεί να είναι κανείς για κανέναν ότι κάποια από τα άτομα της φωτογραφίας θα παραμείνουν για κάποιο διάστημα κοντά μου. Για ένα καλύτερο δικό μου αύριο και ένα καλύτερο δικό μου μέλλον. Στα εύκολα και τα δύσκολα ετούτης της ζωής.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς και ο Θεός κοντά μας. 

ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΜΗΝΟΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ - ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ.

 

Ημερομηνίες πληρωμής των συντάξεων μηνός Οκτωβρίου 2024:

Οι ημερομηνίες πληρωμής ακολουθούν τον κανόνα του διαχωρισμού μεταξύ Μισθωτών και Μη Μισθωτών και διαμορφώνονται ως ακολούθως:

    Την 25η/9/2024,ημέρα Τετάρτη θα καταβληθούν οι συντάξεις των τέως Ταμείων Μη Μισθωτών [ΟΓΑ, ΟΑΕΕ, ΕΤΑΑ] και οι συντάξεις ΟΠΣ-ΕΦΚΑ για όσους είναι συνταξιούχοι από 1.1.2017 και έπειτα (ν.4387/2016) και όλες οι επικουρικές συντάξεις του ιδιωτικού τομέα (μη μισθωτών και μισθωτών).

    Την 27η/9/2024,ημέρα Παρασκευή θα καταβληθούν οι συντάξεις των τέως Ταμείων Μισθωτών [ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, ΤΡΑΠΕΖΩΝ, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΛΟΙΠΩΝ ΕΝΤΑΣΣΟΜΕΝΩΝ (ΤΣΕΑΠΓΣΟ, ΤΣΠ-ΗΣΑΠ), ΝΑΤ, ΕΤΑΤ, ΕΤΑΠ-ΜΜΕ] και οι κύριες και επικουρικές συντάξεις του ΔΗΜΟΣΙΟΥ.

ΠΗΓΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ; ΕΦΚΑ.

Οι πιστώσεις των λογαριασμών θα πραγματοποιηθούν την επόμενη εργάσιμη το απόγευμα.

ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΛΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΙΓΟ!!!

 

Τελικά η συγκεκριμένη φραπιέρα "φτιάχνει ή βαράει" τον καφέ; Εσείς τι λέτε;

Αγόρασα φίλοι μου μια φραπιέρα καινούργια, και εγώ ξέρω χρόνια τώρα ότι η συγκεκριμένη μηχανή "χτυπάει" τον φραπέ.

Έρχεται όμως εχτές η γειτόνισσα του δευτέρου ορόφου - η γνωστή σε όλους σας Κυπαρισσία - που πάντα κάνει τη διαφορά στη σκέψη, και μας ζητάει να της "βαρέσουμε" έναν φραπέ.

- Που να στον βαρέσω; Ρωτώ.

- Στη καινούργια φραπιέρα απαντά.

- Μια η φραπιέρα "χτυπάει" τον φραπέ.

- Εγώ τον θέλω βαρεμένο απαντά.

Τελικα η νέα φραπιέρα και βαράει και χτυπάει και ξανά μανά.

Πολύ καλό μηχάνημα - να το χαίρομαι.

Άντε καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε.

ΜΙΑ ΣΠΑΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ!!!

Λένε φίλοι μου πως μια εικόνα από μόνη της αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Και αυτό είναι αλήθεια. Αυτό που έζησα και είδα εχτές, και βλέπετε και εσείς στη φωτογραφία αυτού του κειμένου ήταν κάτι που με πήγε πίσω στις παιδικές μου  αναμνήσεις της δεκαετίας του 1980. Και που ευτυχώς πρόλαβε και το έβγαλε φωτογραφία με το κινητό του ο μικρός μας φίλος Στέφανος Σιφναίος, για να μπορώ να σας περιγράψω εγώ σήμερα το πως ένιωσα.

Η φωτογραφία αυτή λοιπόν με "πήγε πίσω" στις παιδικές  αναμνήσεις της δεκαετίας    του 1980, όταν στις αυλές της μονοκατοικίας μας, και ειδικά μετά από βροχή όπως και εχτές, "έρχονταν και περίμεναν" τα περιστέρια ενός γείτονα που είχε ως χόμπι, να τα μεγαλώνει και να τα εκτρέφει, για να τους δώσουμε λίγο βρεγμένο ψωμί ή οτιδήποτε άλλο από  τροφή είχαμε.

Ήταν μια όμορφη εικόνα "φτιαγμένη" από τον Κόσμο του Θεού που στα παιδικά μου μάτια και στην παιδική αφέλεια, με έκανε να νιώθω τότε ευλογημένος από τον Θεό, αφού με το βρεγμένο ψωμάκι που τους έριχνα για να τα ταΐσω, ένιωθα περήφανος που φρόντιζα θεϊκά πτηνά, δημιούργημα του "δικού μου Θεού - και του δικού μου Πιστεύω.

Τα χρόνια φίλοι μου πέρασαν. Εγώ μεγάλωσα. Οι μονοκατοικίες της Ανθρωπιάς, γκρεμίστηκαν και έδωσαν τη θέση τους στις πιο σύγχρονες πολυκατοικίες της αδιαφορίας και όλα άλλαξαν και εξελίχθηκαν. Για άλλους προς το καλύτερο για άλλους το χειρότερο.

Και αφού όλα άλλαξαν, φυσιολογικά άλλαξε και η "συμπεριφορά των πτηνών" που προτίμησαν τη φιλοξενία "της Φύσης και τον φιλόξενο Ουρανό του Θεού".

Σε σημείο που πλέον είναι τόσο σπάνια η εικόνα να βλέπεις στο μπαλκόνι μιας πολυκατοικίας περιστέρια όσο σπάνιο είναι να βλέπεις και τρία μικρά παιδιά (Λυδία - Στέφανο - και Γιάννη), να τρέχουν γεμάτα χαρά για να τα ταΐσουν. Διότι φίλοι μου κατά τη γνώμη μου παιδιά που αγαπούν τα πλάσματα της Φύσεως, αγαπούν και την ίδια τη Ζωή με τους Ανθρώπους της!!!

ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΟΣ.

Ο άνθρωπος που "τα θέλει όλα και κυνηγάει" περισσότερα από αυτά που του έχει χαρίσει ο Θεός ως δώρο από τον Ίδιο, χάνει στο τέλος σχεδόν τα πάντα.

Γιατί πολύ απλά φίλοι μου με αυτή μας τη συμπεριφορά, γινόμαστε πλεονέκτες και η πλεονεξία πάντα στο τέλος οδηγεί στην αυτοκαταστραφεί μας.

ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΡΑΓΙΑΤΙΚΑ "ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΟΥΣ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ".

 

Λυπάμαι πραγματικά αγαπημένοι μου φίλοι μέσα από τη ψυχή μου και πονάει η καρδιά μου, για τους προμηθευτές <<ευεργέτες>>, που θέλουν να κάνουν θεάρεστο έργο και να φανούν σαν ήρωες στα μάτια του Κόσμου της Ελληνικής Κοινωνίας.

Μοιράζουν όλοι αυτοί οι "σωτήρες" σε οικογένειες με χαμηλά εισοδηματικά κριτήρια προϊόντα με περασμένες ημερομηνίες λήξης, σε μεταγενέστερες ημερομηνίες, όπως βλέπετε και στη φωτογραφία αυτού του κειμένου προβληματισμού και θλίψης.

Χωρίς σε καμία περίπτωση να θέλω να τα βάλω με τη συγκεκριμένη εταιρεία παραγωγής γλυκίσματος η οποία με τα προϊόντα της μεγάλωσε και μεγαλώνει γενιές παιδιών, εδώ και πολλά χρόνια σωστά και υγιεινά.

Αντίθετα τα βάζω με τα μαγαζιά εκείνα, που προσφέρουν τα προϊόντα αυτά υπό μορφή φιλανθρωπίας σε οργανισμούς και Εκκλησίες χωρίς να "κοιτούν" τις ημερομηνίες λήξεως.

Εχτές ήρθε στα χέρια μου το συγκεκριμένο προϊόν της φωτογραφίας, το οποίο διανεμήθηκε μόλις εχτές επίσης σε οικογένειες με ανάγκες ενώ είχε λήξει από τις 3/9.

Όποιος θέλει να κάνει την "ευεργεσία και τη καλή πράξη", τουλάχιστον να το κάνει σωστά και εμπρόθεσμα. Και όχι αγγαρεία και για "το πρέπει αλλά και το φαίνεσται."

Ξέρετε αγαπημένοι μου αναγνώστες είμαστε όλοι άνθρωποι του ίδιου Θεού, με δικαιώματα - υποχρεώσεις και ανάγκες.

Και για να φτάσουν κάποιοι συνάνθρωποί μας, σε αυτούς τους φιλανθρωπικούς οργανισμούς, αυτό σημαίνει ότι έχουν πραγματικά ανάγκη τη βοήθειά τους άρα και τα πράγματα που διανέμουν.

Επομένως η περισσότερη προσοχή και το φιλότιμο, δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

ΣΟΦΙΑ - ΕΛΠΙΔΑ - ΑΓΑΠΗ - ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΠΙΣΤΗ.

 

Δώστε Σοφία στη σκέψη σας.

Ελπίδα στα όνειρά σας.

Πίστη στους στόχους σας.

Και Αγάπη στους συνανθρώπους σας.

Χρόνια πολλά σε όλους τους φίλους και  τις φίλες και ειδικά σε όσες φίλες γιορτάζετε μέσα από τη καρδιά μου και κάθε επιθυμία σας, δική μου ευχή να γίνει πραγματικότητα. Γεμάτες πάντα με υγεία και πολλά χαμόγελα.

ΕΝΑ ΚΑΦΕ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ - ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ.

 

Ένα καφέ στη μνήμη σου - μια προσευχή στο όνομά σου όπως είναι το έθιμο, πάντα μετά τις κηδείες και τα μνημόσυνα. Σαν σήμερα σε κηδεύσαμε, στο Νεκροταφείο του Αγ. Βασιλείου Περιστερίου.

Και εγώ για να τιμήσω τη μνήμη σου και επειδή δεν έχω πολύ κόσμο δίπλα μου, όπως θα σου άξιζε αλλά λίγους και εκλεκτούς φίλους για παρέα και συντροφιά, σε αυτές τις δύσκολες για εμένα ώρες δυσάρεστων αναμνήσεων. Πήρα λοιπόν τους φίλους που πάντα με βοηθούν να κάνω πράξη τις επιθυμίες μου, να πάμε να πιούμε έναν καφέ στη μνήμη σου, και να προσευχηθούμε να είναι αναπαυμένη πάντα η ψυχή σου, όπως κρίνει ο Θεός και όπως πραγματικά σου αξίζει.

Αιωνία σου η μνήμη αξέχαστε και αλησμόνητε πατέρα μου.

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ.

 

Άλλη μια χρονιά χωρίς εσένα και είναι τα μάτια βουρκωμένα. Ξέρω κάθε χρόνο που περνάει, ότι ο μήνας Σεπτέμβριος είναι ο χειρότερος μήνας της ζωής μου.

Και αυτό γιατί πολύ απλά μου στέρησε ό,τι πιο πολύτιμο μου έχει χαρίσει ετούτη η σκληρή ζωή. Έναν υπέροχο και μοναδικό πατέρα. Δώρο Θεού - κόσμημα ανθρωπιάς. Τον αείμνηστο Νίκο Καδιανό.

Που οι περισσότεροι από εσάς και κυρίως τους Κρητικούς, τον γνωρίσατε και γλεντήσατε μαζί του σαν καλλιτέχνη. Για εμένα όμως ήταν - και θα παραμείνει στη σκέψη και μέσα στη καρδιά μου, το ένα και μοναδικό στήριγμά μου μέχρι την ώρα του θανάτου του.

Ο άνθρωπος και γονιός εκείνος που ήθελε πάντα την κάθε επιθυμία μου να την ικανοποιεί. Ο ίδιος σπάνιος και μοναδικός άνθρωπος, έλεγε: "πως σε αυτό το παιδί, επειδή δεν μπορεί να κάνει και να καταφέρει πράγματα από μόνο του, λόγω της κινητικής του αναπηρίας, πρέπει όλοι εμείς που είμαστε κοντά του, να του παρέχουμε τα απαραίτητα, για να μπορεί να καλύπτει τις καθημερινές του ανάγκες.

Ήταν ο γονιός - στήριγμά μου - "που έμπαινε πάντα μπροστά", για να με υπερασπιστεί στη κάθε δυσκολία μου και να βρει τη λύση αλλά και να με συμβουλέψει για το τι έπρεπε να κάνω, για να βγω από τη δύσκολη θέση εκείνης της στιγμής.

Εκείνος που μαζί με την μητέρα μου, εξίσου μεγάλη ηρωίδα Αφροδίτη Αναστασάκη, ταλαιπωρήθηκαν και πόνεσαν πολύ εξαιτίας της κινητικής αναπηρίας.

Ξέρω ότι η φυσική πορεία της ζωής είναι τα παιδιά να κηδεύουν τους γονείς, και ο Θεός να μην "αξιώνει" γονιό να κηδεύει το παιδί του και να ζει ο ίδιος.

Υπάρχουν όμως πάντα κάποιοι άνθρωποι στη ζωή μας, που τους νιώθουμε σαν σύμβολο αιωνιότητας, που δεν θα φύγει ποτέ από κοντά μας.

"Πίστευα" λοιπόν μέσα στο μυαλό και τη ψυχή μου λανθασμένα βέβαια ότι ο δικός μου ο πατέρας δεν θα φύγει ποτέ από κοντά μου, γιατί πολύ απλά ήξερε πόσο ανάγκη τον είχα. Σαν παρουσία και σαν άνθρωπο με δύναμη και θέληση ψυχής.

Και όμως! Και αυτός ο άνθρωπος, ο δικός μου πατέρας στις 16 Σεπτεμβρίου 1997, "πήρε τη μεγάλη απόφαση να εγκαταλείψει τούτο τον Κόσμο". Και να περάσει στην άλλη την αιώνια ζωή. 

Δεν ξέρω εάν κατάλαβε ποτέ του το κενό που θα άφηνε σε εμένα η απουσία του από κοντά μου. Εκείνο που ξέρω καθαρά μέσα μου, είναι ότι κάθε χρόνο τέτοια μέρα, περνούν μπροστά από τα μάτια μου, σαν εικόνα οι πιο θλιβερές αναμνήσεις της ίδιας μου της ζωής.

Γιατί χωρίς να το θέλω το "μυαλό γυρίζει" πάντα σε εκείνη την ημέρα. Σε εκείνη την ημέρα όπου κανείς δεν θέλει να ζήσει για τους δικούς του ανθρώπους. Του θανάτου του πατέρα μου σε ηλικία 65 ετών, από καρδιακή ανεπάρκεια.

Όσα χρόνια και αν περάσουν και λογικά και τυπικά πλησιάζω και εγώ στο "βασίλεμα" της δικής μου ζωής, δεν θα σταματήσω ποτέ να σκέφτομαι τα τελευταία του λόγια.

Την ημέρα της γιορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στις 14 Σεπτεμβρίου του 1997 (ημέρα Κυριακή και ώρα 5 το απόγευμα), όταν έπαθε το τελευταίο μοιραίο έμφραγμα στην αυλή του πατρικού μας σπιτιού, και λίγο πριν τον παραλάβει το ασθενοφόρο για να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο, ζήτησε λίγα λεπτά υπομονή από τους τραυματιοφορείς, για να μου πει τα τελευταία του αξέχαστα προς εμένα λόγια: <<Νίκο μου φεύγω και μάλλον δεν θα με ξαναδείς. Να θυμάσαι όμως ότι πάντα θα σε αγαπώ".

Πίστευα ότι θα τα καταφέρεις και σε εκείνη τη μάχη ζωής. Τελικά δεν τα κατάφερες και δεν σε ξανά είδα ποτέ. Άκου και εσύ όμως τώρα από τον Ουρανό αυτό που θα φωνάξω δυνατά μέσα από τη ψυχή μου: "Και εγώ σε αγαπώ - και ίσως μια μέρα από κοντά να σου το πω>>.

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ!!!

ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΠΙΑ.

 

Κουράστηκα αγαπημένοι μου φίλοι, όλη μου τη ζωή να ισορροπώ ανάμεσα σε καταστάσεις, γιατί απλά το κάνω όχι γιατί το θέλω αλλά για να μπορώ να υπάρχω και να καλύπτω τις καθημερινές μου ανάγκες. Κουράστηκα να έχω όλους τους γύρω μου ανθρώπους ευχαριστημένος, χωρίς να είμαι ο ίδιος. Εγώ τελικά που υπάρχω μέσα σε όλα αυτά;

Πουθενά ανάθεμά την τύχη μου και τη ζωή όλη...

ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΑΙ ΘΕΟ ΜΟΥ.

 

Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού συνδέεται με τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα τόσο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας όσο και του Χριστιανισμού. Και αποτελεί για όλους εμάς τους Χριστιανούς μία σημαντική ημέρα προσελεύσεως στους Ιερούς Ναούς και ευλαβούς προσκυνήματος, προσευχής και εσωτερικής παρακλητικής επικοινωνίας του καθένα μας με τον Μονογενή Χριστό μας και τον Κύριο και Θεό μας.

Έτσι και εγώ σήμερα το πρωί βρέθηκα μαζί με τη παρέα μου στον Ι.Ν. Αγίου Ιεροθέου Περιστερίου, προσευχήθηκα και εναπόθεσα τις ελπίδες μου, μαζί με τη τεράστια ψυχική δύναμη και ανακούφιση που νιώθω κάθε φορά που βρίσκομαι μέσα στον Οίκο του Θεού, για μία ζωή με λιγότερους πόνους και με τέτοια και τόση δύναμη, ώστε να βρίσκομαι όσες πιο πολλές φορές μπορώ Κοντά του.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ.

 

Τελικά αγαπημένοι μου φίλοι κάθε ημέρα ετούτης της σκληρής ζωής είναι για εμένα και τις ανάγκες που έχω και μία διδασκαλία. Και τα απρόοπτα ακόμη γεγονότα πάντα κάτι με διδάσκουν. Και αφήνουν κάτι "μέσα μου" που πρέπει να το επεξεργαστώ, να το ερμηνεύσω σωστά και το κυριότερο να το αντιμετωπίσω εκείνη τη δεδομένη χρονική στιγμή.

Το βασικό θέμα είναι να μην είναι πολλά τα λόγια και οι πράξεις λίγες. Το πρόβλημα βέβαια το έχω πάντα εγώ που λόγω τις κινητικής αναπηρίας, έχω και τις ανάγκες, και δεν είναι σχεδόν ποτέ σίγουρο ότι το δικό μου πρόβλημα θα το σεβαστεί κάποιος άλλος, γιατί πολύ απλά δεν το βιώνει ο ίδιος και άρα δεν μπορεί να καταλάβει και τη σοβαρότητά του.

Άρα κανείς μας δεν μπορεί να "κάνει τον δάσκαλο της ζωής χωρίς να έχει τη διδακτική ύλη μπροστά του". Και εναλλακτικές λύσεις στα χέρια του για το τι πρέπει να κάνει.

Όσο η ανηφόρα της ζωής μας είναι δύσκολη, όλοι έχουμε ανάγκη "από ένα χέρι βοήθειας". Και καμιά φορά το βρίσκεις από ανθρώπους που δεν το περιμένεις. 

Για αυτό έχω να πω και να γράψω για μία ακόμη φορά πως Κυπαρισσία Μακρύγιαννη και Βασιλική Λιανού με βγάλατε από τη δύσκολη θέση ευρέσεως βοηθού, μια και η καλή μου φίλη για λόγους υγείας Χρυσούλα Μαλεφάκη αναγκάστηκε να αποχωρήσει. Σας ευχαριστώ από καρδιάς.

Χρυσούλα Μαλεφάκη σου εύχομαι ολόψυχα περαστικά. Γρήγορα κοντά μας και σε ευχαριστώ για τη μέχρι τώρα πολύτιμη βοήθειά σου.

Υπόλοιποι φίλοι - βοηθοί συνεχίζουμε το ίδιο δυνατά.

ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΠΡΑΞΕΙΣ.

 

Τα λόγια αγαπημένοι μου φίλοι σε μία κατάσταση μπορεί να είναι πολλά. Άλλα να εννοούνται άλλα να λέγονται ίσα - ίσα για να δημιουργούν εντυπωσιακές υποσχέσεις που δύσκολα ή σχεδόν ποτέ δεν θα τηρηθούν.

Οι πράξεις μας όμως είναι αυτές που διαμορφώνουν το τελικό αποτέλεσμα και το αίσιο τέλος μια κατάστασης ή και την επίλυση ενός προβλήματος.

Φτάσαμε όμως σε μια εποχή απανθρωπιάς κατά τη γνώμη μου που οι ουσιαστικές πράξεις χωρίς όφελος και σκοπιμότητα είναι λιγοστές και οι άνθρωποι που τις τηρούν ακόμη λιγότεροι.

ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ.

Έχω γράψει μέσα από αυτό το blog πολλές φορές αγαπημένοι μου φίλοι ότι ο σκοπός της δημιουργίας όλων των κοινωνικών δικτύων, όπου διαθέτω λογαριασμούς είναι στην ηλεκτρονική εποχή όπου πλέον ζούμε να βοηθάω τους φίλους μου και τους ανθρώπους που έχω κοντά μου.

Έτσι για να αισθάνομαι και εγώ μέσα από αυτή την ασχολία δημιουργικός, ενεργητικός, παραγωγικός και χρήσιμος από την μία πλευρά και από την άλλη να βοηθάω όλους όσους δεν έχουν την άνεση και τις γνώσεις τις απαιτούμενες των κομπιούτερ.

Για αυτό δημιουργήθηκαν και οι ομάδες "Καδιανός" και πράγματι μέσα από αυτές στο facebook έχουμε συγκεντρωθεί καμιά πενηνταριά άτομα, όπου μας εμπιστεύονται τα προβλήματά τους - κυρίως και με έμφαση το αναπηρικό κίνημα και τον Δημόσιο Τομέα.

Όλη αυτή η προσπάθεια είναι κάτι που με ικανοποιεί και κυρίως όταν η κάθε υπόθεση έχει αίσιο τέλος και αποτέλεσμα. Να τονίσω εδώ προς αποφυγή παρεξηγήσεων ότι όλη ξανά γράφω αυτή η προσπάθεια, είναι εθελοντική και δωρεάν με μόνο κέρδος την ικανοποίηση των συνανθρώπων μου που με εμπιστεύονται.

Οτιδήποτε γράφω όμως είναι μία προσπάθεια που γίνεται μετά από πολύ ψάξιμο και έρευνα στις Δημόσιες Υπηρεσίες ώστε να έχουμε το σωστό τελικό αποτέλεσμα.

Σε αυτό το σημείο του κειμένου αισθάνομαι την ανάγκη και την υποχρέωση να  ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου όλες τις Υπηρεσίες αλλά και τους ανθρώπους που απευθυνόμαστε είτε μέσω του τηλεφωνικού κέντρου "1555" είτε μέσω του ψηφιακού βοηθού στο gov.gr μία υπέρ πολύτιμη κατά τη γνώμη μου "ψηφιακή πύλη" για τις πληροφορίες και σωστές κατευθύνσεις που μου δίνουν προκειμένου να βοηθήσουμε τους φίλους μας.

Πολλοί με ρωτούν "τι κερδίζω - και τι ζητάω" για όλη αυτή τη προσπάθεια;

Κερδίζω την αγάπη, την εμπιστοσύνη, και τον σεβασμό των φίλων μου και τους ζητάω μόνο ένα κερί αναμμένο μαζί με προσευχή στον Θεό, να με έχει πάντα ικανό να σας προσφέρω αυτό που αγαπώ και θέλω. Τη βοήθεια προς τους συνανθρώπους μου.

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.

 

Άλλη μια σχολική χρονιά ξεκινάει με το χτύπημα του πρώτου κουδουνιού και τον καθιερωμένο αγιασμό. <<Ο μαραθώνιος>> μαθητών και γονέων στον δρόμο της μορφώσεως ξεκινάει με διαφορετικές προσδοκίες και στόχους, για κάθε μαθητή σε όποια σχολική βαθμίδα της εκπαίδευσης και αν ανήκει.

Βέβαια στα θρανία των σχολείων και στη διδακτική ύλη όλοι μας πήραμε και παίρνουμε τα πρώτα μαθήματα κοινωνικοποίησης και διαμόρφωσης της συμπεριφοράς μας απέναντι στις απαιτήσεις της σκληρής πραγματικότητας της ίδιας  μας της ζωής.

Καλή δύναμη - κουράγιο - και θέληση για μάθηση εύχομαι από καρδιάς και στα παιδιά της δικής μας πολυκατοικίας όπως και κάθε χρόνο (Γιάννη - Στέφανο - Λυδία - και Χρήστο), που και αυτά τα παιδιά θα δώσουν τον δικό τους αγώνα για ένα καλύτερο μέλλον με αισιοδοξία και στόχους.

Η ΧΑΡΑ ΣΟΥ - ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΧΑΡΑ ΜΟΥ!

 

Και σιγά - σιγά αγαπημένοι μου φίλοι "μπαίνουμε" σε πιο φθινοπωρινές και χειμωνιάτικες συνθήκες. Δεν ξέρω αλλά αυτά τα φαινόμενα εύχομαι να μην είναι τόσο έντονα όσο λένε, για να αποφύγουμε ενδεχόμενες πλημμύρες, πάντως με αυτόν τον καιρό με πιάνει μία μελαγχολία, την οποία βέβαια στα παιδικά χρόνια την ακολουθούσε η προσμονή της εμφανίσεως του πολύχρωμου ουράνιου τόξου. 

Τώρα που ηλικιακά μεγάλωσα όμως και δεν έχω τίποτα να περιμένω, η μόνη χαρά που εισπράττω είναι να βλέπω τη χαρά του μικρού ρεπόρτερ Στέφανου Σιφναίου να τραβάει video και να μου το στέλνει για να το αναρτήσω στο blog.

Έχω ξανά γράψει πολλές φορές σε κείμενά μου πως η χαρά κάθε μικρού παιδιού που είναι κοντά μου, είναι δύο φορές χαρά μου. 

ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΚΡΗΤΩΝ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ "Η ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟΣ".

 

Σε έναν Σύλλογο με μεγάλη ιστορία στη Κρητική παράδοση, πραγματικό καμάρι για όλους τους Κρητικούς και φίλους εδώ στη Πετρούπολη.

Προσωπικά δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω τους πολύχρονους αγώνες όλων των προέδρων από την εποχή Τζανιδάκη, Σκορδίλη, Φρόσως Μπαϊλού, Στέλιου Ριγίζου και βέβαια του σημερινού προέδρου και προσωπικού μου φίλου Βασίλη Μουρτζανού για τη διάσωση και διάδωση των Κρητικών εθίμων εδώ στην Αθήνα.

Αλλά και κυρίως τους αγώνες όλων αυτών των ανθρώπων διοικητικών και εθελοντών φίλων του Συλλόγου για να αποκτηθεί ιδιόκτητο κτίριο που θα στεγάσει για πάντα τις ανάγκες του Συλλόγου. 

Στην αρχή η επιθυμία αυτή έμοιαζε σαν ένα δύσκολο εφιαλτικό όνειρο που με την αμέριστη βοήθεια και συμπαράσταση του Δήμου Πετρούπολης, αλλά και το πείσμα όλων των φίλων του Συλλόγου καταφέραμε να το κάνουμε πραγματικότητα.

Αλήθεια ποιος από εμάς μπορεί να ξεχάσει τα αλησμόνητα γλέντια της δεκαετίας 1990 -2000 στη πλ. του Αγίου Δημητρίου με έναν σκοπό, ένα όραμα και ένα στόχο. Να μαζευτούν τα χρήματα που θα καλύψουν τις ανάγκες του Συλλόγου αλλά και θα "συντομεύσουν" τις οικοδομικές εργασίες, για να αποκτήσουμε τη δική μας στέγη.

Και τα κονδύλια τα απαραίτητα δόθηκαν από τον Δήμο, και από ιδιώτες, προσφέρθηκαν ακόμη και εργασίες με χαμηλότερο οικονομικό κόστος, και το κτίριο τελείωσε και είναι δικό μας και των επόμενων γενεών μετά από εμάς που θα θελήσουν και αυτοί με τη σειρά τους να προσφέρουν στη Κρητική μας παράδοση, και όλοι εμείς τώρα καμαρώνουμε για έναν σύλλογο, που βήμα - βήμα είναι από τους ισχυρότερους στην Αττική με δραστηριότητα σε πολλούς τομείς.

Εγώ ευχαριστώ από καρδιάς όλα τα παιδιά του Συλλόγου, γιατί όπου και όποτε συναντηθούμε, έχουμε πάντα καλές αναμνήσεις να θυμηθούμε. Εύχομαι δύναμη - υγεία - και δημιουργία σε όλους σας.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ!!!

ΠΑΝΑΓΙΑ - ΜΗΤΕΡΑ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ.

Σήμερα ημέρα Γενέσεως της Παναγίας μας - μητέρας του Χριστού μας - και όλου του Κόσμου εύχομαι χρόνια πολλά σε όλους με υγεία, το πολυτιμότερο αγαθό, που μας δόθηκε ως δώρο από τον Θεό μας.

Και έχοντας την υγεία μας τότε μπορούμε να στοχεύσουμε και να πετύχουμε τα πάντα. Με θέληση, αυτοθυσία, και αυταπάρνηση. Πολλές φορές επέρχεται η κούραση και άλλες η απογοήτευση κατά τη διάρκεια της προσπάθειας αλλά όταν φτάνουμε στην επίτευξη του στόχου μας, τότε νιώθουμε πλήρως  δικαιωμένοι για τη προσπάθεια που καταβάλαμε με την απαραίτητη προστασία του Χριστού και της Παναγίας, της οποίας τη Γέννηση γιορτάζουμε σήμερα.

1981: ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟ ΝΙΚΟ ΞΥΛΟΥΡΗ.

 

Είναι μερικά γεγονότα αγαπημένοι μου φίλοι που με αξίωσε ο Θεός και έζησα από κοντά εξαιτίας της μουσικής πορείας και προσφοράς στη Κρητική μουσική του πατέρα μου, που θα μείνουν για πάντα φυλαγμένες στη μνήμη και τη καρδιά μου.

1981  λοιπόν ακριβώς ένα χρόνο από τον θάνατο του Νίκου Ξυλούρη, με πρωτοβουλία της Παγκρητίου Ενώσεως στην Αθήνα, διοργανώθηκε στο κλειστό γήπεδο "Σπόρτινγκ" στα Πατήσια μία συναυλία, για να τιμηθεί η μνήμη και το τεράστιο μουσικό έργο του αρχάγγελου της Κρητικής μουσικής και του Κρητικού πολιτισμού αείμνηστου Νίκου Ξυλούρη.

Του ανθρώπου εκείνου που με τη σπάνια μοναδικότητα της φωνής του, "έβγαλε" όχι μόνο τη Κρητική μας μουσική αλλά και ένα μεγάλο μέρος της καλής έντεχνης Ελληνικής μουσικής "έξω από τα μουσικά σύνορα της Ελλάδος" και την έκανε παγκόσμια γνωστή.

Τον χαρακτηρισμό του Νίκου Ξυλούρη "Αρχάγγελος" σύμφωνα με μία μεταγενέστερη συνέντευξη που έδωσε στην τηλεοπτική εκπομπή "Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ", ο επίσης αείμνηστος μεγάλος ηθοποιός μας Κώστας Καζάκος, του τον είχε "δώσει" η αείμνηστη Τζένη Καρέζη, κατά τη κοινή τους εμφάνιση και των τριών (Καρέζη - Καζάκος - Ξυλούρης) στη θεατρική παράσταση "ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ".

Όπου ντυμένος με τη Κρητική στολή ο Νίκος Ξυλούρης και με τη λύρα στα χέρια έμοιαζε με "αρχάγγελο" επάνω στη σκηνή κατά τη Τζένη Καρέζη με την ομορφιά του.

Διότι για όλους εμάς τους Έλληνες φίλους της καλής μουσικής ο αείμνηστος Νίκος Ξυλούρης είναι ο τραγουδιστής "σύμβολο της ξεχωριστής φωνής" που όμοιός του κατά τη προσωπική γνώμη και άποψη δεν θα ξανά υπάρξει ποτέ. Τουλάχιστον για να μην είμαι απόλυτος στις δικές μας γενιές.

Ένα χρόνο λοιπόν μετά τον βιολογικό του θάνατο  - γιατί μουσικά δεν θα πεθάνει και δεν θα ξεχαστεί ποτέ, η Παγκρήτιο Ένωση οργάνωσε τη συγκεκριμένη συναυλία με τη συμμετοχή πολλών εξίσου μεγάλων Κρητών καλλιτεχνών.

Κοιτάζοντας το φωτογραφικό αρχείο του πατέρα μου Νίκου Καδιανού, βρήκα αυτές τις τρεις φωτογραφίες από εκείνη τη συναυλία, οι οποίες ασφαλώς είναι αναρτημένες και στο διαδίκτυο και θέλησα να σας αφηγηθώ το γεγονός.

Στη μία φωτογραφία διακρίνεται ο μεγάλος δάσκαλος από την Αλφά Μυλοποτάμου Κώστας Μουντάκης μαζί με τον αδερφό του Νίκου, Γιάννη Ξυλούρη και τον Νίκο Καδιανό στα λαούτα.

Στην επόμενη φωτογραφία ξεχωρίζει ο γιος του Κώστα Μουντάκη - Μάνος - εξίσου σπουδαίος μουσικός - όπου τραγούδησε και αυτός συνοδεία του συνόλου των μουσικών που συμμετείχαν στη συναυλία για να τιμήσει τον Νίκο Ξυλούρη. Και αν δεν με "απατά" η μνήμη μου, τραγούδησε μεταξύ άλλων παραδοσιακών και τα τραγούδια του: "Συναντηθήκανε δύο φίλοι και ήθελε λέει".

Εκτός από τον αείμηστο Κώστα Μουντάκη που πάντα ήταν παρών  σε τέτοιες μεγάλες εκδηλώσεις, πόσο δε μάλλον για τον Νίκο Ξυλούρη, διακρίνουμε και τους καλλιτέχνες με τυχαία σειρά θα τους αναφέρω: Αλέκο Πολυχρονάκη, Νίκο Καδιανό, Νίκο Σκευάκη, Αντώνη Περιστέρη, Αντώνη Ξυλούρη, Μίνωα Κοτσαμπασάκη, Μανούσο Παπατσαρά κ.α.

Στιγμές ανεπανάληπτες, μνήμες μοναδικές, η συγκίνηση πολύ μεγάλη. Και πιστεύω ότι όλοι εμείς που έχουμε τέτοιο σπάνιο υλικό έστω και φωτογραφικό στα χέρια μας, πρέπει να τα αφήσουμε σε ένα διαδικτυακό τόπο της επιλογής του ο καθένας, ώστε να αποτελέσουν "πηγή μελέτης" για τις επόμενες από εμάς γενεές, που θα μελετήσουν και θα ασχοληθούν με τη Κρητική παράδοση. Σημασία δεν έχει μόνο ο ήχος αλλά και η εικόνα κατά τη προσωπική γνώμη και άποψη.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ - ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ Η ΑΙΤΙΑ.

 Όταν θέλεις να είσαι ανεξάρτητος αλλά και αυτόνομος, δεν έχεις παρά να αναλάβεις τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις τις επιζητούμενης ανεξαρτησίας σου.

Όταν όμως διαπιστώνεις ότι δεν μπορείς να τα καταφέρεις μόνο σου, τότε απλά ανέχεσαι όλες τις καταστάσεις, πρόσωπα και γεγονότα,  διότι πάλι το ίδιο απλούστατα χωρίς όλα αυτά αλλά και ανθρώπους δίπλα σου δεν  μπορείς με λίγα λόγια να υπάρχεις.

Επομένως τι μου απομένει; Να κάνω κάθε φορά ''διπλωματικούς ελιγμούς" για να τα καταφέρω. Όχι γιατί το θέλω αλλά από ανάγκη.

ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ.

 

Εγώ τα μαύρα τα φορώ

όταν νιώθω μονάχος

μα στέκομαι πάντα όρθιος

όπως και ο βράχος...

Εγώ πονώ - μα πονώ με ένα δικό τρόπο

πονώ και ας μη φαίνεται στα μάτια των ανθρώπω...

Γιατί πολύ απλά ό,τι αγαπώ και ό,τι θέλω ποτέ μου δεν το έχω!!!

ΚΑΛΟ ΒΡΟΧΕΡΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ.

 

Και ενώ αγαπημένοι μου φίλοι βρισκόμαστε στις πρώτες ημέρες ημερολογιακά του Σεπτεμβρίου - όπου ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας που έχει ακόμη ζέστη και υψηλές θερμοκρασίες,  "εμφανίστηκαν" οι πρώτες βροχές μικρής διάρκειας εδώ στην Αττική.

Και το φθινόπωρο κάπως έτσι κάνει "αισθητή τη παρουσία του". Για λίγα λεπτά της ώρας έβρεξε και πήραμε μία ανάσα δροσιάς. Που από την άλλη, εύχομαι να μην φέρει στη συνέχεια υψηλές θερμοκρασίες.

VIDEO: ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΣΙΦΝΑΙΟΣ.

Έτσι για να δείτε ότι έχω παντού ρεπόρτερ.

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ "ΤΡΑΒΑΕΙ" ΤΟ ΓΟΛΓΟΘΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΤΑ ΑΜΕΑ.

 

Ας μου πει εμένα φίλοι μου όποιος θέλει - διαβάσει - και διαφωνεί με την άποψή μου, ότι ο καθένας μας δεν "τραβάει" το δικό του προσωπικό Γολγοθά σε ετούτη τη προσωρινή αλλά σκληρή ζωή.

Και ειδικά εμείς τα Αμέα, που δίνουμε καθημερινά τον δικό μας αγώνα για να πετύχουμε αλλά και να καταφέρουμε τους στόχους μας.

Αλήθεια πόσες  υποχωρήσεις, αναγκαζόμαστε να κάνουμε μόνο και μόνο για να έχουμε βοηθούς και συνοδοιπόρους δίπλα μας. Πόσες φορές προσωπικά αναγκάστηκα να κρατήσω ή και να κρατάω ακόμα ανάμεσα στη δική μου σχέση μαζί τους αλλά και τη μεταξύ τους προσωπική εργασιακή σχέση ισορροπίες προκειμένου να μπορέσω να καλύψω τις προσωπικές καθημερινές μου ανάγκες.

Και αλήθεια μεγάλη επίσης είναι πως κανείς δεν με ρώτησε ποτέ πως νιώθω εγώ προσωπικά;

Εάν είμαι κουρασμένος ή όχι. Ακόμη - ακόμη και εάν είμαι φοβισμένος.

Φοβισμένος ναι γιατί σας κάνει ή πιθανόν να σας κάνει εντύπωση. Φοβισμένος γιατί πολύ απλά χωρίς όλους αυτούς τους ανθρώπους που χρειάζομαι - δεν μπορώ να "υπάρχω εγώ".

Ένας από όλους αυτούς να "στραβώσει" όχι με  εμένα μόνο αλλά και με τους άλλους συν βοηθούς και φύγει, Εγώ τι θα απογίνω; Και ποιος  και πόσο εύκολα θα καλύψω το κενό του.

Εντάξει είμαι στη Χώρα μου και στο σπίτι μου αλλά πόσο εύκολα και στην ίδια σου τη Χώρα βρίσκεις πραγματικούς ανθρώπους που να θέλουν να σε βοηθήσουν και να το εννοούν πραγματικά;

Θα σας απαντήσω ρητορικά εγώ. Καθόλου εύκολα.

Εάν όλα αυτά που περιγράφω δεν είναι Γολγοθάς τότε τι είναι;

2-9: ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

 

Καλή εβδομάδα σε όλους τους φίλους γεμάτη χαρές και ευτυχισμένες στιγμές και ώρες με τους ανθρώπους που σας αγαπάνε και αγαπάτε πάντα δίπλα σας. Κάθε καινούργια εβδομάδα και μία καινούργια αρχή με νέους στόχους που πρέπει να βρούμε τη δύναμη και τον τρόπο να τους πετύχουμε.