Μόλις φίλοι μου μελέτησα ανεπιθύμητο πρόσωπο τσουπ κάηκε η λάμπα, κατεβαίνει η Κυπαρισσία την αλλάζουμε και όλα εντάξει.
Έλα όμως που εγώ κατά λάθος τη ξανά μελετάω και κάηκε και η δεύτερη. Τυχαίο; Δεν Νομίζω... Που να μου κάνει και ποδαρικό τη Πρωτοχρονιά... Κάηκα για αυτό και εγώ από τώρα τραβάω τα μαλλιά μου.
Και ξαφνικά εκεί που παίζουμε χαρτιά όπως κάθε απόγευμα φίλοι μου, όλοι οι ένοικοι της πολυκατοικίας για να περάσει η ώρα, γιατί όπως είναι φυσικό μετά από από 16 ολόκληρα χρόνια, όλοι έχουμε γίνει μια παρέα, και κάθε απόγευμα σχεδόν είμαστε μαζί.
Θα μου πείτε τώρα πως υπάρχουν περιπτώσεις ενοίκων πολυκατοικιών στον ευρύτερο χώρο της Αττικής, που με περισσότερα χρόνια διαμονής σε διαμερίσματα της ίδιας πολυκατοικίας, ο ένας δεν γνωρίζει το όνομα του άλλου ενοίκου. Εμείς ευτυχώς αποτελούμε την ευχάριστη εξαίρεση και έκπληξη μάλλον.
Εκεί που παίζαμε χαρτιά λοιπόν εχτές όπως κάθε απόγευμα, μοιράζουμε τη τράπουλα και βλέπουμε πως τα μισά χαρτιά λείπουν.
Τι έχει γίνει τώρα; Έχει βγει η Ζάνα να πάρει τον απογευματινό καφέ της από τον delivery, και ξεχνάει τα τραπουλόχαρτα επάνω στο γραφείο μου, εμείς όμως χωρίς να το έχουμε προσέξει συνεχίζουμε να παίζουμε κανονικά.
Οπότε στη τελευταία μοιρασιά έλειπαν τα φύλλα της τράπουλας και η παρτίδα όπως ήταν φυσιολογικό ακυρώθηκε.
"Άτιμη Κοινωνία - μία φορά στη ζωή μου, πήρα και εγώ τους 4 βαλέδες και εξαφανίστηκαν τα υπόλοιπα τραπουλόχαρτα". Ακόμα γελάω βέβαια.
Σας πληροφορώ ότι το βίντεο της απονομής αναρτήθηκε κατόπιν προφορικής άδειας, της μητέρας του Χρήστου. Ό,τι κάνω το κάνω με αγάπη για τους ανθρώπους μου.
Αλλά και όσοι με τη κακία σας μου κάνετε αναφορές, να ξέρετε από εδώ και πέρα, πως το αντίστοιχο κείμενο θα γίνεται φωνητικό βίντεο και θα αναρτάται παντού.
Άντε να δω θα μου κάνετε αναφορά και για τη φωνή μου;
Έχω γράψει πολλές φορές φίλοι μου για τις πολλές προσωπικές δραστηριότητες αθλητικές και άλλες, ενός από τα αγαπημένου μου παιδιά της πολυκατοικίας μας του Χρήστου Κιούση.
Σιγά - σιγά αλλά σταθερά άρχισαν να κατακτώνται οι στόχοι του και βέβαια να ανταμείβονται οι κόποι των προσπαθειών του.
Εχτές λοιπόν του απονεμήθηκε η μισή μαύρη ζώνη στις πολεμικές τέχνες, και τα διάρκεια της απονομής λέει ο δάσκαλός του ο κύριος Μιχάλης - γεμάτος περηφάνεια για τον αθλητή του:
"Ο Χρήστος παίρνει μισή μαύρη. Άλλον ένα χρόνο και παίρνει μαύρη ολόκληρη. Και την αξίζει, γιατί προσπαθεί κάθε μέρα. Με πείσμα."
Για μία ακόμη φορά Χρήστο το προσπάθησες, την ήθελες τη ζώνη - φαίνεται η χαρά στο πρόσωπό σου και την κατέκτησες.
Έτσι όσοι σε αγαπάμε σου ευχόμαστε να πετύχεις σε όλους τους στόχους και τα σχέδια της ζωής σου. Γεμάτος μόνο με υγεία και χαρές. ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ! Ακολουθεί το video της απονομής της ζώνης.
Ακολουθούν λίγα στιγμιότυπα από τη σημερινή τοπική παρέλαση με το video του μικρού τοπικού ρεπόρτερ Στέφανου Σιφναίου.
Μετά από πάρα πολλά χρόνια φίλοι μου και με την υπερπροσπάθεια των ανθρώπων που με βοηθούν τα τελευταία χρόνια στις μετακινήσεις μου, Αντώνη-Ζάνα-Βάσω-Κυπαρισσία, και που αγαπούν και σέβονται αυτό που μου προσφέρουν, γιατί για να κάνεις κάτι σωστά και με επιτυχία πρέπει πρώτα από όλα να το αγαπάς και να το σέβεσαι, κατάφερα να προσεγγίσω τον Ι.Ν του Αγίου Δημητρίου εδώ στη Πετρούπολη, και να προσκυνήσω την εικόνα του εορτάζοντος Αγίου.
ΝΚ. Φίλε Σάββα Σεληθωμά, σμίγουμε στην εκδήλωση του Συλλόγου Βαννιτών ¨Ο ΔΙΑΒΑΤΗΣ¨. Η συζήτησή μας γίνεται με αφορμή ¨το τελευταίο σου δημιούργημα¨ το ΜΙΝΩΑΣ TV, που έρχεται να συμπληρώσει το ¨Ιντερνετικό Δίκτυο Μίνωας¨. Εγώ βέβαια ξέρω από παλιά ότι το ¨ΜΙΝΩΑΣ TV¨ ήταν ένα μεγάλο όνειρό σου, που πραγματοποιήθηκε τώρα κατά τη γνώμη μου, με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο. Πες μου δυο λόγια για αυτή σου τη νέα προσπάθεια;
ΣΣ. Νίκο σε ευχαριστώ. Καλώς σμίξαμε και σήμερα, στην εκδήλωση των Βιαννιτών στην Αθήνα. Είναι μια προσπάθεια, την οποία την ξεκίνησα το 2009, μαζί με το minoas radio. Tότε λοιπόν φτιάξαμε, το minoas radio, το aretousa radio, το minoas tv, και το 2010 κάναμε το minoas magazine το περιοδικό. Έτσι λοιπόν έφτιαξα το δίκτυο του Μίνωα. Το minoas tv ήταν ένα κομμάτι, το οποίο το είχαμε σε ¨χειμερία νάρκη¨. Έτσι λοιπόν στα μέσα του Σεπτέμβρη του 2016, το ¨βάλαμε σε λειτουργία¨, με εκπομπές και γυρίσματα. Μέχρι τώρα πάμε καλά, είμαστε σε καλό δρόμο. Είναι μεγάλη η προσπάθεια που γίνεται. Ετοιμάζουμε καινούρια γραφεία του Δικτύου Μίνωας μαζί με ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά studios στον Πειραιά. Είναι κάτι εντελώς άγνωστο για μένα. Η Τηλεόραση είναι ένα τελείως διαφορετικό κομμάτι από το Ραδιόφωνο. Είναι ένα ΚΕΦΑΛΑΙΟ τελείως διαφορετικό από το Ραδιόφωνο. Είναι τελείως διαφορετικό. Το κομμάτι αυτό μου ήταν εντελώς άγνωστο. Μπήκα σε ¨μονοπάτια¨ άγνωστα. ¨Σε νερά που δεν είχα ξανά κολυμπήσει¨. Είναι οι δυσκολίες αρκετές, η απειρία μας μεγάλη. Ευτυχώς όμως έχω βρεθεί να συνεργάζομαι με ανθρώπους έμπειρους, και με ανθρώπους οι οποίοι έχουν αγκαλιάσει και έχουν στηρίξει αυτή τη προσπάθεια. Μαθαίνουμε μέσα από αυτούς. Και πιστεύω ότι στο μέλλον, θα είμαστε πολύ καλύτεροι.
Αυτό που θέλω να κάνω μέσα από το MINΩΑΣ TV, είναι κάτι διαφορετικό από την υπάρχων Τηλεόραση. Από αυτό που υπάρχει σήμερα σαν Τηλεόραση στην Ελλάδα. Κάτι πιο ποιοτικό, πιο παραδοσιακό. Για αυτό η δράση μας, να το πω έτσι, είναι με πιο αργούς ρυθμούς. Δεν θέλω να κάνω μια Τηλεόραση, για να πω ότι έκανα Τηλεόραση. Ούτε τον χρόνο είχα ούτε τα κεφάλαια μου περίσσευαν. Σκοπεύω να κάνω κάτι το οποίο να έχει διάρκεια. Να αφήσει κάτι σε αυτό που λέμε Παράδοση, σε αυτό που λέμε ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ.
ΝΚ. Σου εύχομαι να είσαι καλά να προβάλλεις από το νέο σου ΜΕΤΕΡΙΖΙ σε αυτές τις δύσκολες εποχές ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΜΑΣ!!!
ΣΣ. Σε ευχαριστώ πολύ Νίκο. Και εσύ κάθε τι που κάνεις, το κάνεις με μεράκι και αγάπη. Σε παρακολουθώ χρόνια. Και μπράβο σου και να συνεχίσεις έτσι.
ΝΚ. Ευχαριστώ πάρα πολύ.
ΣΣ. Εγώ σε ευχαριστώ να είσαι καλά.
ΝΚ. Γιάννη Σεισάκη καλώς σμίξαμε απόψε στο κέντρο ¨ΟΜΑΛΟΣ¨, σε μια έκτακτη εμφάνισή σου με τον Γιώργο Στριλιγκά. Χρόνια φιλίας, χρόνια γνωριμίας μεταξύ μας σε ευχαριστώ για την αποψινή μας συνομιλία!!! Χρόνια έζησες και μεγάλωσες στο Εξωτερικό (Καναδά). Θέλω να μου πεις δυο λόγια για το πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με το λαούτο;
Γ.Σ. Εγώ καταρχήν θα σε πω αδερφέ, γιατί σε νιώθω αδερφό μου. Πέρα από τη φιλία μας και τα χρόνια που γνωριζόμαστε και τις παρέες που έχουμε κάνει.
Παιδί του Εξωτερικού όπως είπες. Γέννημα – Θρέμμα, στο Τορόντο του Καναδά. Ήρθα 16 χρονών στην Ελλάδα. Με λύρα ξεκίνησα. Το έχω πει μερικές φορές, δεν το λέω συνέχεια. Σαν λυράρης ξεκίνησα, αλλά αργότερα με κέρδισε το λαούτο. Έπαιζα από μικρός και πλέον μεγαλώσαμε με το όργανο στα χέρια.
Θεωρώ ότι είναι χαρά και τιμή γενικά για κάποιον να παίζει μουσική ή να κάνει οποιουδήποτε τέτοιου είδους λειτούργημα.
ΝΚ. Είναι και ταλέντο για τον οποιοδήποτε μπορεί να παίζει μουσική ¨σταλμένο από τον Θεό¨, κατά την άποψή μου, γιατί δεν το έχουμε όλοι, το έχουν οι ¨διαλεκτοί και ξεχωριστοί¨.
Γ.Σ. Είναι. Συμφωνώ. Πολλές φορές βέβαια υπάρχουν άτομα, που χωρίς να έχουν ¨ιδιαίτερο ταλέντο¨ παίζουν ένα όργανο ή τραγουδούν ή ζωγραφίζουν ή κάνουν κάποια τέχνη και το κάνουν καλά επειδή το αγαπάνε.
Αυτό πιστεύω ότι είναι το πιο βασικό – να αγαπάς αυτό που κάνεις. Και αν είσαι και τυχερός, να σου έχει δώσει ο Θεός μία ¨παραπάνω Χάρη¨, ακόμη καλύτερα.
Αλλά περισσότερο πιστεύω ότι είναι από αγάπη. Ό,τι κάνεις, με αγάπη να το κάνεις.
ΝΚ. Ξεκινάς λοιπόν και ασχολείσαι με την παραδοσιακή μουσική του τόπου μας, της Κρήτης μας. Έρχεσαι λοιπόν στην Ελλάδα, όπου κάνεις μια σειρά συνεργασιών με πολλούς ¨γνωστούς και μεγάλους συναδέρφους σου,¨ δεν θέλω να αναφερθούμε ονομαστικά, γιατί ενδεχομένως να ξεχάσουμε κάποιους και δεν θα ήταν σωστό κατά την άποψη μου, και συμμετέχεις σε πολλές δισκογραφικές δουλειές. Έχεις και εσύ όμως ένα προσωπικό cd με τίτλο ¨ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ¨, σε μουσική δική σου τα περισσότερα κομμάτια και στίχους του καλού μας φίλου και σπουδαίου στιχουργού του Γιάννη του Θεοδωράκη. Ετοιμάζεις κάτι καινούργιο;
Γ.Σ. Ετοιμάζω νέα τραγούδια. Αυτή τη στιγμή έχω τελειώσει ένα τραγούδι, σε στίχους του Στέλιου του Μπικάκη και μουσική δική μου το οποίο θα το πούμε παρέα. Έχω τελειώσει επίσης μία μπαλάντα σε στίχους του Γιάννη Θεοδωράκη, το οποίο θα κυκλοφορήσει αργότερα. Και ετοιμάζουμε και κάποια τραγούδια με τον Γιώργο τον Στριλιγκά, σε παρεϊστικο κλίμα. Και πέρυσι παίξαμε μαζί. Φέτος είναι η δεύτερη φορά που παίζουμε μαζί. Γράφουμε τώρα και δύο καινούργια τραγούδια με τον Αγγελογιαννάκη τον Γιώργο.
ΝΚ. Τον μόνιμο συνεργάτη σου. (2017).
Γ.Σ. Τον μόνιμο συνεργάτη. Και πάμε ό,τι μπορούμε, ό,τι προλάβουμε και ό,τι καταφέρουμε να κάνουμε.
Ν.Κ. Γιάννη σε αυτές τις δύσκολες εποχές, όπου οι δισκογραφικές εταιρείες η μία μετά την άλλη κλείνουν και έχουν μείνει ελάχιστες που στηρίζουν την παραδοσιακή μουσική όλης της Ελλάδας, πόσο εύκολο ή πόσο δύσκολο είναι να μπει ένας καλλιτέχνης στο στούντιο ένα αυτό και δεύτερο είναι καλύτερο αυτό, ή είναι καλύτερο να δίνεις τη δουλειά σου ελεύθερα στο you tube κατά τη γνώμη σου, αφού έτσι κι αλλιώς το κάθε νέο cd, βρίσκεται μέσα σε λίγες ώρες στο Διαδίκτυο;
ΓΣ. Είναι εξαιρετικά δύσκολο οικονομικά τώρα να μπεις στο στούντιο να ηχογραφήσεις. Γιατί ένας καλλιτέχνης που θέλει κάποιες ώρες ένα στούντιο, έχει ένα κόστος αρκετά μεγάλο. Οι εταιρείες πλέον δεν αναλαμβάνουν. Δεν υπάρχουν κιόλας να αναλάβουν.
ΝΚ. Προ-πληρώνετε τη παραγωγή οι καλλιτέχνες;
ΓΣ. Εξαρτάται το στούντιο. Σου κάνουν κι ευκολίες. Είναι και καλά παιδιά. Θεωρώ ότι είχε "παρατραβηχτεί το σχοινί" με τις δισκογραφικές εταιρείες. Να φτάσει το cd τώρα 24 & 25 ευρώ να πουλιέται, είναι ¨φύση αδύνατο¨ να μπορεί ο κόσμος να ανταποκριθεί.
ΝΚ. Πιστεύεις ότι σε αυτό φταίνε μόνο οι δισκογραφικές εταιρείες ή φταίνε κι οι καλλιτέχνες; Δηλαδή την τιμή την ορίζει η Δισκογραφική Εταιρεία ¨εφάπαξ¨ ή έχετε λόγο και εσείς οι καλλιτέχνες;
ΓΣ. Η Δισκογραφική Εταιρεία. Όχι, δεν έχουμε γνώμη. Προσπάθησα και σε άλλων συναδέρφων δουλειές, και υπάρχουν πολλά παραδείγματα, αν θέλει δηλαδή ο καθένας να είναι ειλικρινής. Εγώ είμαι ειλικρινής, δεν έχω να χάσω τίποτα ούτε να κερδίσω τίποτα.
ΝΚ. Εγώ θέλω να μου βγάλεις τη ¨ψυχούλα σου¨, όπως εσύ ξέρεις.
ΓΣ. Ξέρεις ότι είμαι αληθινός σε αυτό το θέμα.
ΝΚ. Και εγώ που τα γράφω κι εσύ που τα λες είμαστε αληθινοί.
ΓΣ. Έτσι πρέπει. Αλλιώς δεν κάνεις τίποτα. Άμα είναι να λες ένα ¨κάρο ψέματα¨, ποιος είναι ο λόγος;
NK. Όπως αληθινός ήταν και ο τίτλος της προσωπικής δισκογραφικής δουλειάς σου ¨ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ¨, ακριβώς γιατί η ηχογράφηση ήταν στο στούντιο και όχι ζωντανή.
ΓΣ. Θυμάσαι τι λέγαμε τότε. Είχα σκοπό να τη ¨κάνω ζωντανή¨ αλλά δεν έγινε. Η μοναδική ζωντανή ηχογράφηση, τουλάχιστον αυτή που ξέρω και είναι εκατό τοις εκατό ¨ζωντανή ηχογράφηση¨, το ξέρω, είναι επειδή την ηχογράφησα ο ίδιος και κυκλοφόρησε, είναι το διπλό cd του Μπικάκη ¨ΜΙΑ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΑΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙ¨. Και είχαμε ηχογραφήσει και τότε σε πολυκάναλο μηχάνημα, για να μπορούμε να διορθώσουμε κάποια λάθη, και τελικά είχε πάθει ζημιά το πολυκάναλο και έκανε ένα θόρυβο.
Και είχα δώσει εγώ ένα ¨mini disk¨ στον ηχολήπτη, έτσι για μένα, να το ηχογραφήσει. Και τελικά κυκλοφόρησε αυτό. Το ¨mini disk¨ το δικό μου. Οπότε αυτή η δουλειά είναι εκατό τοις εκατό ζωντανή ηχογράφηση. Η πλειοψηφία των υπολοίπων που κυκλοφορούν είναι όλες στο στούντιο. Όλες είναι στο στούντιο επεξεργασμένες.
Όσον αφορά τη δισκογραφία που λέγαμε πριν. Είχα πάει, ένα ταξίδι πάλι στον Καναδά. Και είδα σε δισκοπωλείο του Καναδά, να πουλιέται Έλληνα καλλιτέχνη διάσημου το cd, να πουλιέται γύρω στα 13-14 δολάρια Καναδά (11 Ευρώ) τότε, και εδώ έκανε 24 Ευρώ. Και λέω πως γίνεται στον Καναδά που εξάγουν το cd από εδώ, που έχει έξοδα, τελωνεία, φόρους, μεταφορικά, να πουλιέται εκεί πέρα 13- 15 Ευρώ.
Οι Εταιρείες θεωρώ ότι είχαν πάρει πάρα πολύ αέρα και κάνανε ό,τι θέλανε. Και εμείς βέβαια, νομίζαμε ότι πάντα θα είναι καλά, πάντα θα έχουμε λεπτά, πάντα θα πετάμε λεπτά δεξιά κι αριστερά. Και τώρα πιστεύω ότι και 3 ευρώ να πουλάς το cd σε μαγαζί, πάλι δεν θα το αγοράζει ο κόσμος. Θεωρώ ότι πάλι δεν θα το αγοράζει.
Όταν βγαίνουν πέντε Κρητικά cd κάθε μήνα, και δέκα λαϊκά και θέλεις έστω και 30-40-50 ευρώ το μήνα για να τα αγοράσεις, δεν τα διαθέτουν. Είναι λίγοι που τα διαθέτουν. Λέμε τι είναι 50 ευρώ κι όμως κι όμως…
ΝΚ. Γιάννη πάρα το νεαρό της ηλικίας σου, έχεις πολλά χρόνια στο πάλκο επάνω, και καταγράφεις κάποια ¨θητεία¨, ο Γιάννης ο Σεισάκης, τι θα συμβούλευε τα νέα παιδιά που θέλουν τώρα να ασχοληθούν με τα παραδοσιακά όργανα της Κρήτης μας, είτε αυτά είναι λύρα – λαούτο- ασκομπαντούρα- νταουλάκι κλπ;
Γ.Σ. Εγώ θα πρότεινα, επειδή είναι ωραία η μουσική, είναι όμορφη, εγώ αγαπώ όλα τα είδη μουσικής. Θεωρώ ότι θα είναι δύσκολο από εδώ και στο εξής να συντηρείς την οικογένειά σου, από ένα όργανο, είτε λαούτο λέγεται αυτό είτε λύρα είτε δεν ξέρω τι. Για να ζήσεις μόνο από αυτό. Δεν ξέρω αν ¨κατά μαγεία¨, αλλάξουν τα πράγματα, τα επόμενα χρόνια το θεωρώ πολύ δύσκολο. Να μην αφήσουν τα σχολεία τους, τις σπουδές τους, να σπουδάσουν, να πάρουν ένα πτυχίο, να ασχοληθούν με μία μόνιμη δουλειά και να το κάνουν περισσότερο σαν δεύτερη δουλειά. Εννοείται ότι πρέπει να το ζούνε γιατί είναι πολύ όμορφο αυτό που συμβαίνει στη Κρήτη και όχι μόνο στη Κρήτη. Έχουμε πληθώρα νέων και καλών καλλιτεχνών, που παίζουν ωραία όργανα. Γιατί εξελίσσεται και η μουσική, εξελίσσεται και ο άνθρωπος, εξελίσσεται ο κόσμος γενικότερα.
Βγαίνουν τώρα κάτι λύρες κάτι λαούτα, που ¨ζωγραφίζουν¨ τα παιδιά, παίζουν απίθανα πράγματα, όμορφα. Και ωραίες φωνές.
NK. Την αναλογία λύρας – λαούτο πως τη βλέπεις; Γιατί οι περισσότεροι Σύλλογοι και σου μιλάω τώρα σαν ακροατής και σαν άνθρωπος που πάει-βλέπει- καταγράφει, ερασιτεχνικά βέβαια πάντα, βλέπω, ότι βγαίνουν πενήντα λύρες και ένα λαούτο.
ΓΣ. Θα σου πω τι γίνεται σε αυτό. Είτε το θέλουμε είτε όχι, στη Κρήτη ¨επικρατεί και θα επικρατεί για πάντα¨, ως κυρίαρχο όργανο – η λύρα. Άσχετα που δεν μπορεί χωρίς το λαούτο. Ενώ το λαούτο ακόμη και σε παρέα, μπορεί να σταθεί και μόνο του. Η λύρα δεν μπορεί.
ΝΚ. Το λαούτο κατά τη γνώμη σου μπορεί πιο εύκολα να ¨σολάρει;¨
ΓΣ. Μπορεί να "σταθεί", να παίξει και τα πάντα. Είναι κυρίαρχο όργανο η λύρα. Η πλειοψηφία των ανθρώπων που θέλουν να μάθουν όργανο, διαλέγουν τη λύρα. Και κιθάρες και λύρες και λαούτα, όλα είναι αξιοπρεπέστατα όργανα, και οι ασκομπαντούρες και τα μαντολίνα και τα κρουστά.
Δόξα τον Θεό είναι πολλά τα λαούτα, απλά δεν ¨βγαίνουν πολύ στην επιφάνεια.¨ Γιατί δίπλα από μια λύρα, ειδικά ισχυρή λύρα, είναι πάρα πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις.
ΝΚ. Υπάρχει μια φράση που λέει ότι δίπλα από μια δυνατή λύρα υπάρχει ένα δυνατό λαούτο και δίπλα σε ένα δυνατό λαούτο υπάρχει πάντα μια δυνατή λύρα!!!
ΓΣ. Έτσι ακριβώς.
ΝΚ. Εσύ διδάσκεις κάπου λαούτο; (Το 2017).
ΓΣ. Κάνω μαθήματα στο Ρέθυμνο, σε μια σχολή τη ¨ΝΤΕΛΙΝΑ¨, που είναι σχολή χορού και κάνουμε και κάποια μαθήματα λαούτου. Εκεί κάνουμε ιδιαίτερα μαθήματα. Είναι ένας – ένας μαθητής. Γιατί δεν μπορείς να μάθεις διαφορετικά. Με δέκα – είκοσι παιδιά σε μια αίθουσα δεν μπορείς. Δεν προχωρούν κατά αρχήν όλα τα παιδιά με την ίδια ¨ταχύτητα¨. Άλλοι προχωρούν πιο γρήγορα, άλλοι πιο αργά. Άλλοι μαθαίνουν ευκολότερα άλλοι δυσκολότερα. Οπότε αναγκαστικά κάνεις ιδιαίτερα.
ΝΚ. Εγώ τώρα τελειώνοντας τη συζήτησή μας θέλω να σε ευχαριστήσω για αυτά που προσφέρεις στη Κρητική μας μουσική με τις εμφανίσεις σου πάνω στο πάλκο αλλά και δισκογραφικά, και επειδή θέλω αυτό να καταγραφεί στο blog μου μελλοντικά και να υπάρχει πάντα, όταν και εγώ δεν θα υπάρχω σε αυτόν τον ¨κόσμο¨, να πω ότι σε μια πάρα πολύ δύσκολη προσωπική μου κατάσταση, όταν χρειάστηκα βοήθεια ήσουν δίπλα μου και θέλω πραγματικά μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου να σε ευχαριστήσω για αυτό!!!
ΓΣ. Θα σου πω κάτι. Σε βλέπω πιο πολύ σαν αδερφό μου πάρα φίλο. Και μακάρι να μπορώ να είμαι δίπλα σου κάθε φορά όταν με χρειάζεσαι.
Μία παρένθεση όσον αφορά τη προσφορά στη Κρητική Μουσική. Θεωρώ ότι ακόμα δεν έχω, πέρα από τα ζωντανά τα γλέντια και με όλους τους λυράρηδες που έχω παίξει, τα τελευταία 30 χρόνια που έχω δώσει τη ψυχή μου, στο ¨πατάρι¨, θεωρώ ότι δισκογραφικά δόξα το Θεό την υγειά μας να έχουμε, να δούμε αν καταφέρουμε και εμείς να αφήσουμε πέντε τραγούδια στην Ιστορία της Κρητικής Μουσικής!!!
ΝΚ. Καλό κουράγιο σου εύχομαι. Ευχαριστώ για τη κουβέντα μας και καλή δύναμη!!!
Αυτή η φωτογραφία φίλοι μου και αν είναι "γεμάτη" όμορφες και αξέχαστες αναμνήσεις. Στη βάφτιση του πρώτου μου πνευματικού παιδιού - της Κατερίνας Γαροφαλάκη στα τέλη της δεκαετίας 1970 στα Χανιά.
Όπου πρώτα πάντρεψε τους γονείς της (Μανώλη και Ιωάννα) ο πατέρας μου, και όπως ήταν έθιμο, εκείνα τα χρόνια εμείς βαφτίσαμε το πρώτο τους παιδί. Τη Κατερίνα μας.
Στη συγκεκριμένη φωτογραφία μας βλέπετε, στο στιγμιότυπο ακριβώς της βαφτίσεως όπου ο ιερέας μας "ενώνει" με το πνευματικό μας παιδί, μέσω ενός υφάσματος, το οποίο μετά το τέλος του μυστηρίου, προσφέρεται ως δώρο από τους νονούς στη μητέρα της νεοφώτιστης.
Η συγκίνηση βέβαια είναι μεγάλη, γιατί μετά από πολλά χρόνια για εμένα 4 και πλέον δεκαετίες που ξανά κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία, σκέφτομαι πως τώρα αυτό το κοριτσάκι το όμορφο η Κατερινούλα μας, έχει δημιουργήσει τη δική της οικογένεια και τα δικά της παιδιά. Έχει ακολουθήσει τη δική της επαγγελματική σταδιοδρομία στα Χανιά και εκτός του γεγονότος ότι είναι κούκλα, είναι και πολύ ευτυχισμένη. Και βέβαια χαίρομαι με τη χαρά της.
Μία ακόμα αφορμή και αιτία για τη συγκίνησή μου φίλοι μου είναι ότι στη φωτογραφία αυτή, μας βλέπω σε μια ευτυχισμένη στιγμή με την αείμνηστη μητέρα μου Αφροδίτη, να κρατάει τη βαφτιστήρα μας στα χέρια.
Πίσω ακριβώς στέκει ο πατέρας μου βέβαια ο οποίος κρατάει εμένα αγκαλιά και δεν φαίνεται αλλά όλοι μαζί είμασταν το ίδιο ευτυχισμένοι και καμαρώναμε.
"Κατερινούλα μου της δικής μου ψυχής και των δικών μου αναμνήσεων, μπορεί οι συνθήκες και οι καταστάσεις της ζωής να "ήρθαν" έτσι, που να μην επικοινωνούμε συχνά, εσύ στη Κρήτη, εγώ στην Αθήνα, αλλά η αγάπη μου και η περηφάνεια για σένα και την οικογένεια σου, είναι τόσο μεγάλη, που για εμένα σαν εσένα δεν υπάρχει άλλη. Και να ξέρεις πως πάντα χαίρομαι με τη χαρά σου.
ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ ΣΕ ΑΓΑΠΩ - Ο ΝΟΝΟΣ ΣΟΥ ΝΙΚΟΣ ΚΑΔΙΑΝΟΣ.
Αγαπημένοι μου φίλοι.
Αυτή η φωτογραφία που βλέπετε στην αρχή αυτού του άρθρου, όσο παλιά και αν είναι (1982), σημαίνει για όλους εμάς, και ειδικά τις οικογένειες των δύο αείμνηστων καλλιτεχνών, πολλές αναμνήσεις.
Διότι είχαμε την τύχη και την ευλογία να μεγαλώσουμε λόγω του επαγγέλματος των γονιών μας μέσα στη μουσική Κρητική παράδοση και τα κρητικά κέντρα.
Βασίλης Κατσαμάς και Νίκος Καδιανός, αείμνηστοι και αναπαυμένοι τώρα και οι δύο, μα με μεγάλη προσφορά στη Κρητική μουσική, σε αναμνηστική φωτογραφία του 1982, στο Κρητικό τότε κέντρο "ΑΓΡΙΜΙΑ".
Μάλιστα ήταν η πρώτη χρονιά που το συγκεκριμένο κέντρο επαναλειτουργούσε υπό τη διεύθυνση των Χαράλαμπου Γαργανουράκη, Νίκου Καδιανού και Νίκου Σαμπαζιώτη.
Ο δεδομένος σεβασμός και η μεταξύ τους εκτίμηση των δύο αυτών μεγάλων λαουτιέρηδων που αγαπήθηκαν από πολύ κόσμο Κρήτες και μη, όπως λένε τα δικά σας λόγια και <<δείχνει>> και η ίδια η προσφορά τους, και του Βασίλη Κατσαμά προς τον Νίκο Καδιανό αλλά και του Νίκου Καδιανού προς τον Βασίλη Κατσαμά, ο οποίος θεωρούσε τον Βασίλη Κατσαμά, μεγάλο καλλιτέχνη και τεράστια προσωπικότητα επάνω στο Κρητικό παλκοσένικο, ήταν τόσο μεγάλη (η εκτίμηση), που μερικά χρόνια αργότερα οδήγησε στην ηχογράφηση του προσωπικού δίσκου του Βασίλη Κατσαμά με τίτλο: "ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΣΣΟΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ", μαζί με τον επίσης αείμνηστο λυράρη Νίκο Βενιανάκη και τον Γιώργο Δουλγεράκη στη κιθάρα. Χιλιάδες αναμνήσεις από μία όμορφη ζωή!!!
Ο χρόνος είναι "κύριος" επιστρέφει τα πάντα σε όλους. Εκεί που πρέπει, όταν πρέπει και σε όποιον πρέπει. Ποτέ δεν "ξεχνά - ποτέ δεν λησμονεί". Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, όταν είμασταν εμείς παιδιά μας έλεγαν πως ότι κάνουμε σε ετούτη τη προσωρινή αλλά σκληρή ζωή, αυτό και θα λάβουμε σε κάποια στιγμή της.
Η προσωπική μου ταπεινή γνώμη είναι πως όταν πληγώσεις ή εκμεταλλευτείς κάποιον, διότι η εκμετάλλευση είναι πάντα σκόπιμη, τότε και εσύ θα πληγωθείς, και θα ψάχνεις υποστήριξη τη στιγμή που όλοι, θα σου έχουν γυρίσει τη πλάτη.
Καλοκαίρι του 1979 φίλοι μου. Το πρώτο μου παιδικό καλοκαίρι, μετά το οριστικό τέλος της χειρουργικής και νοσοκομειακής μου περιπέτειας, διάρκειας 6 ετών.
Στο πατρικό σπίτι της μητέρας μου επί της οδού Διός στο Περιστέρι. Στην αλησμόνητη τότε μονοκατοικία και στον πίσω καταπράσινο κήπο.
Προσπαθώντας να σταθώ όρθιος, στηριγμένος απο τα δύο άκρα του μονόζυγου, που χρησιμοποιούσα τότε ως ένα από τα όργανα των γυμναστικών μου ασκήσεων.
Προσπαθούσα τότε με τη παιδική φαντασία των 9 ετών "να φτιάξω μέσα στον μυαλό μου ένα Κόσμο, μέσα στον οποίο θα μπορούσα και εγώ, να στέκομαι όρθιος".
Μπορεί να μην τα κατάφερα. Σίγουρα όμως προσπαθήσαμε και εγώ και οι αείμνηστοι γονείς μου. Οι αναμνήσεις πάντα μένουν. Άλλες με κάνουν χαρούμενο άλλες με πληγώνουν. Η ζωή όμως συνεχίζεται.
1982 φίλοι μου. Η χρονιά δηλαδή που απέκτησα τη πρώτη μου επίσημα πλέον γραφομηχανή στη τρίτη Δημοτικού, μετά από μία ολιγόμηνη εξάσκηση πιο πριν στις γνωστές σε όλους μας εκείνη την εποχή "Ηλεκτρογραφούλες".
Σε ηλεκτρονική πλέον γραφομηχανή τύπου και μάρκας σαν αυτή που βλέπετε στην αρχή του άρθρου, λόγω δυσκολιών στην γραφή με το χέρι, ξεκίνησα να γράφω τα σχολικά μου μαθήματα μα και τα πρώτα μου αρθράκια στις σχολικές τότε εφημερίδες που τυπώναμε στα υποτυπώδη τυπογραφειάκια γλυκερίνης, όπου με αυτό το τρόπο βγάζαμε πολλά αντίγραφα, τα οποία στη συνέχεια τα μοιράζαμε έναντι μιας παλιάς "ηρωικής και αξέχαστης" δραχμής στους γονείς μας και γνωστούς μας ανά τάξη, και με τα ελάχιστα έσοδα του κοινού σχολικού ταμείο, πληρώναμε τα έξοδα εκδρομών με πούλμαν και άλλων εξωσχολικών δραστηριοτήτων.
Αξέχαστες προσωπικές στιγμές και εμπειρίες τόσο στο ιδιωτικό δημοτικό σχολείο της κυρίας Παρασκευής Σταμέλου, και αργότερα στο Γυμνάσιο στα ιδιωτικά τότε "ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ" στο Περιστέρι, όπου τυπώναμε το περιοδικό με τίτλο "ΜΑΘΗΤΙΚΟΙ ΠΑΛΜΟΙ".
Μία φωτογραφία με ιστορία και κατάθεση ψυχής και σκέψεων για εμένα εκείνα τα ωραία μαθητικά μου χρόνια. Συντροφιά με τέτοιου τύπου γραφομηχανή λοιπόν μπόρεσα να μάθω την ορθογραφία και να διατυπώνω θέλω να πιστεύω με το πέρασμα των χρόνων σωστά τις απόψεις, τις ιδέες και τα συναισθήματα μου, όπου κάθε γραμμένη κόλλα Α4 ήταν για εμένα ένα νοερό εγκεφαλικό ταξίδι, στο όνειρο, στην ελπίδα και στη βεβαιότητα.
Γράφω φίλοι μου στη βεβαιότητα, γιατί ήμουν από 9 ετών συνειδητοποιημένος, ότι εφόσον δεν μπορώ να περπατήσω, οι μόνες δουλειές και ασχολίες που θα μπορούσα να κάνω, θα ήταν με τα χέρια, το μυαλό και την έκφραση.
Βέβαια ο πρώτος που εντόπισε το ενδιαφέρον και το μεράκι μου γύρω από τη γραφομηχανή και με ενθάρρυνε κιόλας ήταν ένας ξάδελφος του πατέρα μου, ο θείος Κωνσταντίνος Καδιανάκης που κατοικούσε στο Χαϊδάρι, γιατί πίστευε από εκείνη την εποχή ότι η τεχνολογία θα εξελιχθεί και αυτά τα μηχανήματα θα επικρατήσουν. Και άρα όποιος ήξερε να τα χρησιμοποιεί, θα ήταν πιο εύκολο στο μέλλον να βρει, μια δουλειά γραφείου, όπως είχα ανάγκη εγώ για παράδειγμα.
Έτσι και έγινε φίλοι μου. Η εξάσκηση συνεχίστηκε από εμένα για χρόνια, μέχρι της 2 Νοεμβρίου του 1995 και ημέρα Πέμπτη, όπου εργάστηκα για πρώτη φορά στην ζωή μου στην Εθνική Τράπεζα - Κατάστημα Περιστερίου 164 -Υπηρεσία Συναλλάγματος.
Και βλέπω μπροστά μου μία άλλη μάρκα γραφομηχανής (olympus) αυτή τη φορά, η οποία δεν με δυσκόλεψε καθόλου στη χρήση αφού ήδη είχα εξασκηθεί.
Μάλιστα το 1995 στη Τράπεζα, υπολογιστές μπροστά τους είχαν μόνο οι ταμειολογιστές, οι προϊστάμενοι των Υπηρεσιών, οι υποδιευθυντές και ο διευθυντής Καταστήματος.
Το 1996 απέκτησα τον πρώτο μου προσωπικό υπολογιστή τύπου "386" με τη δισκέτα 3,50, και από τότε πορεύομαι συντροφιά με αυτά τα μηχανήματα, δημιουργώ τα blogs και εκφράζομαι, και όλη αυτή τη δουλειά που κάνω όλοι οι εσείς ιντερνετικοί φίλοι αγαπάτε και τιμάτε με τη προσοχή σας εδώ και πολλά χρόνια!
Αγαπημένοι μου φίλοι όλοι συγκινηθήκαμε με τις φωτογραφίες που αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο και δείχνουν τον μικρό μας φίλο, οπαδό του ΠΑΟΚ, τον αγαπημένο μας Γιαννάκη όρθιο με τη βοήθεια του πατέρα του μέσα στο αγαπημένο του ποδοσφαιρικό γήπεδο της Τούμπας.
Αξίζουν άπειρα συγχαρητήρια σε όλους τους ιδιώτες και ειδικά στη Διοίκηση του ΠΑΟΚ για την άμεση κινητοποίηση και την οργάνωση της όλης προσπάθειας, αν και θα έπρεπε το Ελληνικό Κοινωνικής Πρόνοιας Κράτος κατά την γνώμη μου να είναι λίγο πιο ενεργό και ευαισθητοποιημένο σε περιπτώσεις σαν του μικρού Γιαννάκη που μπορούν να πάνε στο εξωτερικό και θεραπευτούν.
Μικρέ αγωνιστή και ήρωα της Ζωής Γιάννη, ξεκίνησες τη προσπάθειά σου η οποία στέφτηκε με επιτυχία και κατάφερες να μπεις όρθιος έστω και με τη βοήθεια του μπαμπά σου στο γήπεδο της αγαπημένης σου ομάδας. Με την ολοκλήρωση της προσπάθειας σου, σου εύχομαι ολόψυχα να μπεις μόνος σου στο γήπεδο, και να σουτάρεις με τα ποδαράκια σου ένα πέναλτι που θα μπει γκολ. Και αυτό θα είναι το γκολ της νίκης της ζωής σου απέναντι σε όποιες δυσκολίες υπέρ-νίκησες και στάθηκες όρθιος.
Οι ημερομηνίες πληρωμής ακολουθούν τον κανόνα του διαχωρισμού μεταξύ Μισθωτών και Μη Μισθωτών και διαμορφώνονται ως ακολούθως:
Την Παρασκευή 25 Οκτωβρίου 2024 θα καταβληθούν οι κύριες συντάξεις από τα τέως ταμεία Μη Μισθωτών ΟΑΕΕ, ΟΓΑ και ΕΤΑΑ, οι κύριες συντάξεις που απονεμήθηκαν από τη σύσταση του ΕΦΚΑ και μετά, με τον ν.4387/2016, μέσω του ΟΠΣ-ΕΦΚΑ (συνταξιούχοι Μισθωτοί & Μη Μισθωτοί από 1.1.2017 και έπειτα) και όλες οι επικουρικές συντάξεις του ιδιωτικού τομέα (Μη Μισθωτών και Μισθωτών).
Την Τετάρτη 30 Οκτωβρίου 2024 θα καταβληθούν οι κύριες συντάξεις των τέως Ταμείων Μισθωτών [ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, τραπεζών, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΛΟΙΠΩΝ ΕΝΤΑΣΣΟΜΕΝΩΝ (ΤΣΕΑΠΓΣΟ, ΤΣΠ-ΗΣΑΠ), ΝΑΤ, ΕΤΑΤ και ΕΤΑΠ-ΜΜΕ] καθώς και οι κύριες και οι επικουρικές συντάξεις του Δημοσίου.
Σε έναν Όμιλο για το Nations League (B΄Group), που όταν πραγματοποιήθηκε η κλήρωση φίλοι μου, η πρόκρισή μας και η καλή πορεία φαίνονταν σαν <<άπιαστο όνειρο>>, η Εθνική μας ομάδα με τεχνικό ηγέτη τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς όχι μόνο φαίνεται να τα καταφέρνει μέχρι στιγμής, αλλά αήττητη είναι και στη πρώτη θέση με 4 στις 4 νίκες.
Μάλιστα εχτές με τη νίκη με 2-0 επί της Β. Ιρλανδίας με τα γκολ του Μπακασέτα στο 48΄ και του Μάνταλου στο 91΄ εξασφάλισε σίγουρα τη δεύτερη θέση στον Όμιλο και <<κοιτάει>> για τη πρωτιά, που της εξασφαλίζει κατευθείαν πρόκριση στο επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Με μεγάλο αγωνιστικό πάθος, επιμονή και υπομονή καθόλη τη διάρκεια του αγώνα και ειδικότερα στο δεύτερο ημίχρονο οι παίκτες μας κατάφεραν να κατακτήσουν τη νίκη και να παραμείνουν στη κορυφή της βαθμολογίας του ομίλου και τώρα όλα δείχνουν πως θα κριθούν στον επόμενο αγώνα τη Πέμπτη 14 Νοεμβρίου, με αντίπαλο την Αγγλία στο Ολυμπιακό Στάδιο.
Ελλαδάρα γερά, επιτυχίες ξανά.
Μέσα από τα κείμενά μου φίλοι μου σε αυτό το blog, με το οποίο έχω την τιμή και την ευκαιρία να επικοινωνώ μαζί με όλους εσάς.
Ένα μαγευτικό ταξίδι σαν την επεξεργασμένη φωτογραφία αυτού του άρθρου στα όνειρα, τις προσδοκίες, τα θέλω, τα πρέπει και τα μπορώ της δικής μου ζωής.
Περιτυλιγμένα με ελπίδες και προσπάθειες για ένα καλύτερο μέλλον. Γιατί πολύ απλά άνθρωπος κατά τη γνώμη μου που δεν προσπαθεί και δεν ελπίζει, τι άλλο μπορει να κάνει σε ετούτη τη προσωρινή ζωή;
Εξάλλου η ζωή μας είναι ένας συνεχιζόμενος αγώνας με εκπλήξεις και απρόσμενα γεγονότα και καταστάσεις, που πρέπει συνεχώς να είμαστε έτοιμοι, να προσπαθήσουμε να τα αντιμετωπίσουμε.
Η ζωή μας τι είναι; ΔΩΡΟ ΘΕΟΥ, και τα δώρα πρέπει πάντα να παραλαμβάνονται αλλά και να εκτιμιούνται ανάλογα.
ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΛΟΙΠΟΝ!!!
Πριν από λίγα λεπτά ετούτης της θλιβερής μέρας με μεγάλη θλίψη και πόνο ψυχής διάβασα για τον θάνατο του γνωστού σε όλους, σε όσους ασχολούμαστε με τη Κρητική Παράδοση καλού μου φίλου και ιδρυτή του Ρ/Σ αρχικά "KRITI FM 87,5"΄Στέλιου Παττακού. Τεράστιο κενό - Μεγάλη απώλεια.
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που όταν τους γνωρίζεις από κοντά ή όταν τους ακούς μέσα από τις εκπομπές τους συχνά, σου αφήνουν την αίσθηση ότι είναι αθάνατοι και δεν θα τους ακουμπήσει ή δεν θα τους βρει τίποτα το κακό σε ετούτη τη προσωρινή ζωή.
Όταν γνωρίστηκα με τον αείμνηστο - και μόνο η λέξη αείμνηστος μου φαίνεται σαν ψέμα Στέλιο Παττακό, αρχές της δεκαετίας του 2000 και μάλιστα στο Κρητικό κέντρο "ΟΜΑΛΟΣ", με πλησίασε πρώτος και αφού χαιρετηθήκαμε, μου μίλησε για το μεγάλο όνειρό του τον "kriti-fm", και μου ζήτησε κάποιες πληροφορίες και υλικό από τη μουσική πορεία του πατέρα μου αείμνηστου Νίκου Καδιανού.
Μου έκανε από τότε μεγάλη εντύπωση το πάθος του με το οποίο μίλαγε για τη Κρητική Παράδοση αλλά και η απλότητα με την οποία μίλαγε για το πόσο ήθελε να δημιουργήσει ένα μετερίζι από το οποίο θα προβάλει και θα διαδώσει όλα τα ήθη και τα έθιμα της Κρήτης ανά τον Κόσμο.
Τα χρόνια πέρασαν το όνειρό του έγινε πραγματικότητα. Ο <<KRITI-FM 87,5>> όχι μόνο δημιουργήθηκε αλλά έγινε και μεγάλης εμβέλειας και ακροαματικότητας σταθμός, και συνεχίζει να μας <<ταξιδεύει>> στο άπειρο του Κόσμου.
Ο ίδιος όμως δεν σταμάτησε μόνο εκεί. Τα τελευταία χρόνια ζούσε μόνιμα στη Κρήτη, όπου και εκεί συνέχισε να δραστηριοποιείται και τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά, δημιουργώντας ανάλογα επιτυχημένους σταθμούς. Ο ίδιος με τη κάμερά του πήγαινε παντού και πάντα με σκοπό να καλύψει και να προβάλλει όσο περισσότερες εκδηλώσεις μπορούσε.
Ήταν για όλους μας μία <<πηγή>> συνεχούς ενημέρωσης και προβολής. Το έργο του τεράστιο η απώλεια του δυσαναπλήρωτη. Η ΚΡΗΤΗ ΜΑΣ, από σήμερα σίγουρα πολιτιστικά και ενημερωτικά φτωχότερη.
Καλό παράδεισο φίλε και θα σε αποχαιρετήσω προσωπικά γράφοντας τούτο:
<<Έφυγε από τη Ζώη της Παράδοσης αστέρι, και έσβησε κι η κάμερα όπου δεν είχε ταίρι>>
ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!!
Συλλυπητήρια από καρδιάς στην Οικογένεια Παττακού.
Το 2004 ο Ρεχάγκελ μας έκανε σε Εθνικό Ποδοσφαιρικό επίπεδο ομαδάρα με τη κατάκτηση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος στη Πορτογαλία. Το 2024 ο Γιοβάνοβιτς προσπαθεί να μας ξανά κάνει Εθνική ομάδα υψηλού επιπέδου και απαιτήσεων. Τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα στο Nations League, τον δικαιώνουν και μας κάνουν υπερήφανους και χαρούμενους.
Πάντως εχτές παρά τη θλίψη που προκάλεσε σε όλους μας ο ξαφνικός και άδικος θάνατος του George Baldock τα παλικάρια μας βρήκαν το κουράγιο και τη ψυχική δύναμη, να παίξουν ποδόσφαιρο και να επικρατήσουν κιόλας της Αγγλίας με 1-2 μέσα στην έδρα της δείχνοντας σε όλο το Κόσμο πως αργά αλλά σταθερά ξανά γινόμαστε Εθνική Ομάδα υψηλών στόχων.
Το μόνο μελανό σημείο αναφοράς για εμένα είναι η απαράδεκτη στάση της UEFA, να μην δεχτεί την αναβολή του αγώνα, που ζήτησε η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.
Δεν πιστεύω σε ολόκληρο τον Πλανήτη να υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει ότι η <<ανθρώπινη ζωή αξίζει λιγότερο από την αναβολή ενός ποδοσφαιρικού αγώνα.>>
Για την Ιστορία να αναφέρουμε ότι η χθεσινή μας νίκη με δύο γκολ του Παυλίδη στο 50΄ και 94΄ είναι η πρώτη επί της Αγγλίας, και μάλιστα μέσα στην έδρα της.
Θερμά συλλυπητήρια στην Οικογένεια Baldock. Και πάντα επιτυχίες στην Εθνική μας ομάδα αλλά κάτω από καλύτερες ψυχολογικές συνθήκες.
Αγαπημένοι μου φίλοι - μοναδική μου συντροφιά και ασχολία πλέον μέσα από έναν υπολογιστή, αφού αυτό είναι το μόνο που μπορώ να κάνω.
Αυτή η φωτογραφία που θα δείτε, όσοι μου κάνετε τη τιμή, να διαβάσετε αυτό το άρθρο των εφηβικών μου αναμνήσεων, είναι μαζί με τον νονό - και άρα πνευματικό μου πατέρα - οπότε καταλαβαίνετε τη συγκίνησή μου αυτή τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο - Δημοσθένη Καδιανάκη, και αδελφό του αείμνηστου πατέρα μου Νίκου.
Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1980, στο Κρητικό τότε κέντρο "ΑΓΡΙΜΙΑ" στη πλατεία Βάθη. Στο γλέντι του γάμου της ξαδέρφης μου Μαρίας Χαιρέτη.
Και πραγματικά με μεγάλη συγκίνηση τα αφηγούμαι σήμερα όλα αυτά σε εσάς, γιατί αυτή είναι από τις λίγες προσωπικές μου φωτογραφίες, που έχω σταθεί όρθιος με τη βοήθεια του νονού μου βέβαια, για να φωτογραφηθούμε μαζί.
Και ποιος έφηβος στην ηλικία μου τότε δεν θα ήθελε να στέκει για πάντα όρθιος;
Όνειρο ζωής. Ασχέτως πως ο "μαυροπίνακας" της δικής μου ζωής "ζωγράφισε ή και έγραψε άλλα σχέδια ή και πράγματα".
Και έτσι όπως είναι τα πράγματα όμως, εύχομαι να είμαστε όλοι καλά, και να ζούμε ή και να αναπολούμε πάντα τις καλές οικογενειακές μας αναμνήσεις. Σαν τη συγκεκριμένη με τον νονό μου τον Δημοσθένη.
"Νονέ μου θέλω να ξέρεις μέσα από αυτό το κείμενο καρδιάς, που σίγουρα κάποιο από τα παιδιά σου θα σου διαβάσει, πως πάντα σε αγαπώ και πάντα σε σκέπτομαι. Άσχετα αν η απόσταση διαμονής Αθήνα - Κρήτη και η εξέλιξη στην υγεία και των δύο μας, δεν μας επιτρέπει να βρεθούμε από κοντά. Μετά τον θάνατο του πατέρα μου και αδερφούς σου Νίκου, μαζί με τη θεία Ελευθερία από τις Σέρρες, είστε οι μόνοι που αργά αλλά σταθερά από τα αδέρφια του πατέρα μου επικοινωνούμε μαζί. Και έτσι και εγώ ξεφεύγω νοερά από την αίσθηση της μοναχικής ζωής και νιώθω ότι ανήκω σε μια Οικογένεια. Θα σε αγαπώ για πάντα!!!"
Η φωτογραφία αυτή φίλοι μου απεικονίζει τον πέτρινο βυζαντινό ναό της Αγίας Θέκλας, στον ομώνυμο οικισμό, που βρίσκεται λίγο έξω από τη περιοχή - οικισμό Αυλωνάρι στη Κεντρική Εύβοια και κοντά στον επαρχιακό δρόμο που οδηγεί στη Κύμη.
Σε αυτό το σημείο βρίσκεται κτισμένος ο ομώνυμος Ναός, που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά μνημεία των Βυζαντινών χρόνων.
Αλήθεια βλέποντας αυτή τη φωτογραφία αγαπημένοι μου φίλοι, σε πόσους από εμάς δεν ανατρέχει η μνήμη πίσω στα παιδικά μας χρόνια, όταν με τους γονείς ή και συγγενικά μας πρόσωπα επισκεπτόμασταν και άλλα πέτρινα και απομακρυσμένα εξωκλήσια πολλών περιοχών σε όλη την Ελλάδα μας, όπου γίνονταν εκδρομές Προσκυνηματικές με πούλμαν, από τους Ι.Ν. εδώ στο Περιστέρι όπου έζησα για 35 χρόνια.
Και όταν μπαίναμε φίλοι μου μέσα σε αυτά τα πανέμορφα πέτρινα εξωκλήσια, όπου το καθένα είχε τη δική του θρησκευτική και αφηγηματική ιστορία πόσο μεγάλη θρησκευτική κατάνυξη και ψυχική αγαλλίαση νιώθαμε από την ηρεμία και αρμονία της Φύσης.
Εγώ τουλάχιστον το ένιωθα αυτό το συναίσθημα τόσο έντονα, που πολλές φορές ταξίδευα και βρισκόμουν νοερά με την παιδική μου φαντασία κοντά στον Θεό μας και τον Παράδεισο, που πρόσφερε ως Δώρο στον Άνθρωπο. Γιατί πραγματικά τέτοιοι τόποι είναι παραδεισένιοι.
Αυτοί οι τόποι μας δίνουν τη δύναμη να αντιμετωπίσουμε ή και να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες ετούτης της ζωής. Πόσα χρόνια νοερά με πήγε πίσω αυτή η φωτογραφία, η οποία μου στάλθηκε εχτές από τη φίλη μας τη Κυπαρισσία τη Μακρύγιαννη η οποία είχε την ευκαιρία και την ευλογία να βρεθεί κοντά στον Αγιασμένο ετούτο Τόπο.
Για αυτό και εμείς πρέπει να "τραβάμε" τον δρόμο μας, σύμφωνα - πάντα - και μόνο με τις δικές μας επιθυμίες. Η έκφραση πολλών απ...
.jpg)
