ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΑΠΛΑ - ΣΑΡΩΣΑΜΕ - ΕΠΙΒΛΗΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΜΠΑΣΚΕΤ ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΝΤΟΙΣΤΙΧΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΝΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!!!

 

Η Εθνική μας ομάδα ήταν για έναν ακόμη επίσημο αγώνα απολαυστική και αποφασισμένη. Και με τη τρίτη σερί νίκη της (93-54), εξασφάλισε την πρόκρισή της από σήμερα για την επόμενη φάση του Ευρωμπάσκετ 2025, στη Ρίγα της Λετονίας.

Θέλουμε άλλες δύο νίκες τυπικά στους εναπομείναντες αγώνες για να μην εξαρτιόμαστε από κανένα άλλο αποτέλεσμα και να προκριθούμε αήττητη  στη "φάση των 16". Και βέβαια μετά ως πρώτοι στον Όμιλο θα διασταυρωθούμε με θεωρητικά πιο εύκολο αντίπαλο.

Τα σκορ ανά περίοδο: 13-22, 16-24, 12-23, 12-25.

Ενώ στις δηλώσεις του μετά το τέλος του αγώνα στην ERT NEWS, ο Ομοσπονδιακός μας προπονητής Β. Σπανούλης  μεταξύ άλλων είπε:

"Το πιο σημαντικό είναι ότι η ομάδα βελτιώνεται. Είχαμε πει και πριν το τουρνουά, ότι πρέπει να βελτιωθούμε μέσα στο τουρνουά. Βλέπω  αρκετό βίντεο, ομαδικό και ατομικό. Δεν έχουμε τη δυνατότητα τώρα να κάνουμε προπόνηση, οπότε, βλέπουμε βίντεο - και πολύ τακτική. Προσπαθούμε να έχουμε όλα τα παιδιά "ετοιμοπόλεμα", γιατί όλοι θα χρειαστούν στο τουρνουά. Και είμαι ευχαριστημένος γιατί το κάθε παιδί δίνει το 100% των δυνάμεών του και πραγματικά έχουμε πολύ καλή χημεία και πολύ καλό σύνολο. Αλλά σίγουρα έχουμε ακόμα πολύ δρόμο, για να φτάσουμε εκεί που θέλω εγώ."

ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΜΟΥ.

 

Δεν έχω μάθει ποτέ στη ζωή μου αγαπημένοι μου φίλοι, να "ανοίγω" το σπίτι μου σε φίλους με σκοπό το οικονομικό κέρδος και όφελος.

Έχω μάθει να "ανοίγω" το σπίτι μου για να αποκτώ φιλίες - γνωριμίες και να κάνω συζητήσεις. Με φιλότιμο πάντα και ανθρωπιά.

Όσοι ήταν μέχρι πρότινος  δίπλα μου και παρερμήνεψαν αυτή μου τη στάση, ή με φανταστικά ψέματα, προτάσεις και φράσεις είπαν για παράδειγμα ότι για να γίνουν κάποια γενέθλια, επειδή δεν μπορούσα εγώ να πάω στα σπίτια τους - έγιναν στο δικό μου, εισέπραξα 50 ευρώ για να ενοικιάσω το  χώρο, γεγονός που ασφαλώς και δεν είναι  αλήθεια.

Απλά το είπαν για να εισπράξουν οι ίδιοι  εκβιαστικά τα χρήματα από τους γονείς των παιδιών. Πως είναι δυνατόν φίλοι μου, να είμαι καλεσμένος σε ένα εορταστικό γεγονός και να πληρωθώ κιόλα;

Προς ενημέρωσή τους λοιπόν ξανά λέω, πως έχω σπίτι με φιλότιμο, ανθρωπιά και αξιοπρέπεια και όχι οικονομική επιχείρηση. 

29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ - ΑΠΟΤΟΜΗ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ - ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ ΙΕΡΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ.

 

Μία από τις μεγαλύτερες και ιερότερες γιορτές του Χριστιανισμού. Διότι  αγαπητοί μου φίλοι κατά τη ταπεινή μου γνώμη, πρόκειται για τον Άγιο που με τη μορφή του, τα κηρύγματά του και τον λόγο του, αποτέλεσε τον προπομπό του ερχομού του Χριστού μας με Θεανθρώπινη μορφή στον επίγειο ετούτο Κόσμο.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος δίδαξε και κήρυξε τις αρχές της Χριστιανικής πίστης και αγάπης. Μπορεί τα κηρύγματά του να μην  άρεσαν στους εξουσιαστές εκείνης της εποχής, και να τον "τιμώρησαν" κατά τη γνώμη μου με αποκεφαλισμό.

Και λέω αγαπητοί μου φίλοι κατά τη γνώμη μου, τον "τιμώρησαν" διότι στη πραγματικότητα, ένας Άγιος δεν τιμωρείται - μόνο δοξάζεται και υμνείται.

Αλλά με τη μορφή  του και τα Θεία λόγια του, άνοιξε το δρόμο σε όλους εμάς, να έρθουμε πιο κοντά στον Χριστό μας, με δύναμη, πίστη, αυτοθυσία και ελπίδα, με μοναδικό σκοπό και στόχο, έναν καλύτερο και ανθρώπινο κόσμο και την αιώνια ζωή.

ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ!!!

ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΠΕΚΑ.

 Σήμερα το απόγευμα φίλες και φίλοι, θα πιστωθούν όλα τα επιδόματα του ΟΠΕΚΑ στους λογαριασμούς μας. Οι σημερινές πιστώσεις αφορούν το μήνα Αύγουστο 2025.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ -10 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ.

 

Έχω γράψει πολλές φορές σε κείμενά μου φίλοι μου αγαπημένοι πως οι άνθρωποι που  έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην πορεία και εξέλιξη της προσωπικής μου ζωής, μετά την ηρωίδα μητέρα μου, είναι πολλοί λίγοι και μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού.

Μία από αυτούς τους λιγοστούς ανθρώπους είναι και η Ζάνα μου. Η Ζάνα για την οποία έχω γράψει πολλά κείμενα περιγράφοντας καταστάσεις και γεγονότα που ζούμε μαζί και βέβαια της αξίζουν και άλλα αμέτρητα κείμενα από καρδιάς, να γραφτούν για εκείνη. Και ίσως οι λέξεις της Ελληνικής γλώσσας, που εγώ γνωρίζω να είναι νοηματικά πολύ φτωχές για να περιγράψουν πλήρως το μεγαλείο της καρδιάς της πραγματικά και με ακρίβεια.

Ακριβώς λοιπόν σαν σήμερα δέκα χρόνια πριν 27 Αυγούστου 2015, ημέρα Πέμπτη και ώρα 7 το απόγευμα, η Ζάνα Σπάσοβα και μετέπειτα δική μου  Ζάνα ήρθε για επαγγελματικό ραντεβού και συζήτηση  στο σπίτι μου.

Με τη πρώτη ματιά υπήρξε ένα δέσιμο ανθρωπιάς και ευαισθησίας μεταξύ μας. Και αυτό γιατί εκείνη την εποχή ήμουν σε πολύ άσχημη ψυχολογική και οικονομική κατάσταση. Σε σημείο που έφτασα να της πω, πως αν είναι να έρθεις και μετά από λίγο καιρό να φύγεις και εσύ όπως οι άλλες, και το άλλες ανταποκρίνεται σε κυρίες γραφείων ευρέσεως εργασίας όπου είχαν έρθει, είχαμε συζητήσει και μετά από λίγο χρονικό διάστημα έφευγαν - δεν  θέλω να έρθεις καθόλου, θέλω να είσαι εσύ αυτή η μόνιμη συνεργάτης και δικός μου άνθρωπος που θα μείνει μαζί μου και "θα μου κλείσει τα μάτια", γιατί απλά κουράστηκα, και αποζητώ τη σταθερότητα.

Εκείνη την ώρα κλάψαμε και οι δύο. Μα εκείνα τα δάκρυα, ήταν σαν όρκος παντοτινής ένωσης, ψυχολογικής ανάτασης και ανθρώπινης κατανόησης.

Μένουμε μαζί, πήγαμε στη Χώρα της - τη πολυαγαπημένη Βουλγαρία πέντε φορές μαζί, γνώρισα την οικογένειά της, δουλέψαμε με τον γαμπρό της, "τον αδελφό" Βαλέρι, λύσαμε όλα μου τα τότε οικονομικά προβλήματα μαζί και "παλεύουμε" τις δυσκολίες της κάθε μέρας μαζί, χωρίς ούτε μια στιγμή, να πει τις λέξεις κουράστηκα ή βαρέθηκα και θέλω να φύγω οριστικά από κοντά σου.

Και δεν το λέει όχι γιατί πραγματικά και σωματικά δεν έχει κουραστεί, αλλά γιατί δεν έχει που να με αφήσει κάπου με ασφάλεια και υπευθυνότητα. Αφού όλοι οι εν Αθήναις συγγενείς μου είναι απομακρυσμένοι από κοντά όπως το βιτριόλι από τον άνθρωπο.

Μπορώ να πω ευθαρσώς και με κάθε ειλικρίνεια, πως όλοι οι βοηθοί με πρώτη τη Ζάνα, έχουν ένα συγκεντρωτικό σκοπό και στόχο. Να παραμείνω όρθιος και όχι στο κρεβάτι και μακριά από γηροκομείο. Ίσως όλοι αυτοί να το θέλουν περισσότερο από εμένα. Γιατί κουράστηκα και βαρέθηκα.

Όμως δεν θα βαρεθώ και δεν θα κουραστώ ποτέ, να ευχαριστώ τη Ζάνα μου για τα δέκα αυτά όμορφα χρόνια, που γιατί όχι κατά δύναμη και θέληση Θεού, να μην γίνουν πολλά περισσότερο.

ΣΕ  ΑΓΑΠΩ - ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ - ΣΕ ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ - ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ - ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΟΥ - Η ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΚΕΨΗ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑΣ - ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ!!!

ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΜΠΟΡΑ ΗΤΑΝ.

 Τι και αν έβρεξε φίλοι μου στα μέσα του Αυγούστου, πριν λίγο εδώ στην Αττική. Μια απλή μπόρα δροσιάς ήταν - πάει και τελείωσε.

Υπάρχουν κάτι πλημμύρες μέσα στην ίδια μας τη ζωή και τις καταστάσεις της που εξελίσσονται σε καταιγίδες με απρόβλεπτες και καθόλου δροσιστικές για εμάς συνέπειες.

Θυμάμαι από μικρός τους μεγαλύτερους τότε από εμένα, να λένε: "Μια μπόρα ήταν και πέρασε. Και εσύ μικρέ να προσέχεις - να ακούς - και να τα θυμάσαι όλα αυτά."

Τελικά αγαπητοί μου φίλοι κατέληξα με τα χρόνια, στο συμπέρασμα, πως μόνο τις πλημμύρες του νερού δεν πρέπει να φοβάμαι περισσότερο ή λιγότερο από τις αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές των ανθρώπων.

Αυτές τις συμπεριφορές του "ναι μωρέ - αλλά την τελευταία στιγμή", αδιαφορώντας πλήρως εάν σου αλλάζουν τα σχέδια μαζί με τη "μεγάλη σκάλα φωτός" της αγωνίας σου - για το τι θα γίνει τώρα;"

Για αυτό καλύτερα, όσοι μπορούμε και όσο μπορούμε, ας προχωρήσουμε μόνοι στη ζωή.

Τουλάχιστον συνέπειες και διορθώσεις θα τις προκαλέσουμε μόνοι μας. Και έχει ο Θεός. Ένας Θεός για όλον το Κόσμο, άρα και για μας σε κάθε δύσκολη στιγμή.

ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΜΟΥ ΠΛΑΝΕΥΤΡΑ.

 

Φαντασία μου πλανεύτρα είσαι τελικά η πιο μεγάλη ψεύτρα. Όπως λέει και το λαϊκό μας τραγούδι αγαπημένοι μου φίλοι.

Και αυτό γιατί πολλές φορές είναι άλλο το τι θέλω - και άλλο το τι μπορώ να κάνω πραγματικά.

Όσο κι αν "ζορίζεις" μία κατάσταση, ή και αν επιθυμείς να πετύχεις κάτι άλλο, από αυτά που μπορείς στα πλαίσια των δυνάμεων σου να πετύχεις, σωματικά - οικονομικά - και πνευματικά.

Επιθυμώ τα πάντα όπως όλοι μας - μπορώ; Σαφέστατα και όχι.

Αλλά και όταν δεν μπορώ να τα καταφέρω, δεν έχω άλλη επιλογή από το να το πω ευθαρσώς, ότι μέχρι εδώ άντεξαν οι δυνάμεις μου, και να κοιτάξω να κάνω κάτι πιο συμβατό, προς τις δικές μου δυνάμεις και μόνο.

Κατά τις δυνάμεις τις δικές μου και τη θέληση του Θεού. Δεν είναι δυνατόν πολλές φορές να υπερβάλουμε, γιατί η υπερβολή απλά δυσκολεύει τη κατάσταση.

ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!!!

 

15 Αυγούστου σήμερα φίλοι μου, το εαρινό Πάσχα του Χριστιανισμού, η Ημέρα της Κοιμήσεως της Παναγίας Μητέρας παντοτινής του Χριστού μας και όλων μας. Και μοναδικής σταθερής ελπίδας όλων εμάς των πονεμένων, κακότυχων και κατατρεγμένων της προσωρινής και μάταιης ετούτης ζωής.

Αλήθεια αγαπημένοι μου φίλοι πόσοι από όλους εμάς, σε κάθε δύσκολη στιγμή μας, δεν έχουμε προσευχηθεί στη Χάρη της, δεν έχουμε επικαλεστεί το όνομά της και δεν έχουμε εναποθέσεις όλες μας τις ελπίδες στην Εύνοια και Προστασία της.

Είναι και θα παραμείνει η πρώτη Μητέρα ανά τον Κόσμο, που είδε τον γιο της και Χριστό μας, σταυρωμένο επάνω στο Σταυρό του Μαρτυρίου, και όμως βρήκε τη δύναμη και το κουράγιο, όχι μόνο να αντέξει το βάσανο του Μαρτυρίου αλλά και να συγχωρέσει ακόμα και τους ίδιους τους Σταυρωτές και βασανιστές του παιδιού της και Χριστού μας.

Είναι αυτή η θεϊκή και επουράνια οντότητα, που μεσιτεύει πάντα υπέρ ημών στον Θεό και τον Χριστό μας, για να συγχωρεθούν η αμαρτίες, και να δοθούν λύσεις στα όποια προβλήματά μας μικρά και μεγάλα.

Την ώρα που πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει. Για εμένα είναι η μόνη Ελπίδα και Παρηγοριά σε αυτή την επίγεια και σωματικά πονεμένη ζωή που έχω. Για αυτό και εγώ κάθε χρόνο αυτή τη μέρα, προσπαθώ να βρίσκομαι κοντά της. Όχι για να της ζητήσω κάτι αλλά για να την υμνήσω, και να την ευχαριστήσω που με αξίωσε εμένα τον ανάξιο και αμαρτωλό άνθρωπο παρά τις όποιες δυσκολίες μου και τους πόνους να βρεθώ κοντά της. Να ακουμπήσω την Εικόνα της και νοερά αλλά με πολύ πίστη να μπω μέσα στην αγκαλιά της. Παρακαλώντας την μόνο, να μου ελαττώσει τους πόνους και να μην φύγει ποτέ από κοντά μου. Η Μόνη παρηγοριά μου.

Και φέτος βρέθηκε με τη βοήθεια των γνωστών φίλων και συμπαραστατών στον δικό μου αγώνα ζωής, στον Ι.Ν ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ - ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ, όπου και κοινώνησα. Ευχαριστώ από καρδιάς όλον τον κόσμο, αλλά και τους ιερείς για την βοήθειά τους και τις ευλογίες τους.

Καλή Παναγιά και του χρόνου με δύναμη και υγεία να ξανά προσκυνήσουμε όλοι μας  τη ΜΑΝΑ ΠΑΝΑΓΙΑ!!!

ΚΑΛΥΤΕΡΑ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΠΑΡΑ Η ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ.

 

Σίγουρα αγαπημένοι μου φίλοι όλοι μας στο  διάβα της ζωής μας από μικρή ηλικία μέχρι και τα βαθιά γεράματά μας, μαθαίνουμε, θέλουμε και επιδιώκουμε, να έχουμε πάντα ανθρώπους (συγγενείς ή και φίλους δίπλα μας), και ειδικά όταν είσαι και Αμέα όπως εγώ, για να νιώθουμε την ασφάλεια της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης και γιατί όχι της κοινής βοήθειας, όταν τη χρειαζόμαστε.

Στα 55 χρόνια της δικής μου (δύσκολης;) αναπηρικής ζωής, πέρασαν από δίπλα μου και περνάνε ακόμα, πολλά άτομα ειδικά μετά τον θάνατο των γονιών μου. Ποτέ δεν έχω μείνει μόνος, έχω ένα κακό ελάττωμα όμως, με όλους "δένομαι" ψυχολογικά και σωματικά, άλλωστε δεν μπορεί να γίνει και διαφορετικά, γιατί όλοι τους αποτέλεσαν και αποτελούν μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητας μου και των όποιων αναγκών μου, πολλών και εξίσου σημαντικών αφού αφορούν τη ποιότητα της ζωής μου.

Κάποιοι λοιπόν φίλοι μου από αυτούς τους παρελθοντικούς που πέρασαν από τη ζωή μου, είπαν πολλά, μίλησαν πολύ, και όταν έκαναν τη δουλειά τους, αδιαφορώντας για την αμφιβολία και τις αγωνίες μου καθημερινά 12 ώρες επάνω σε μια καρέκλα και ένα καρότσι με άδειασαν σαν ένα ποτήρι γεμάτο λεμόνι έκλεισαν τη πόρτα και έφυγαν από κοντά μου.

Είμαι λέει νευρικός και καμιά φορά στα ξεσπάσματά μου έχω άσχημο στόμα.

Όλα καλά και δεκτά από τη πλευρά μου, για σκεφτείτε όμως εσείς όλοι οι καλοθελητές - εθελοντές - ομιλητές και μπλαμπλαδόροι  - πόσες φορές έχετε παίξει όλοι με τις δικές μου αγωνίες και ανασφάλειες;

Πόσες φορές κάνατε πίσω τη τελευταία στιγμή από αυτά που είχαμε κουβεντιάσει ή είχατε υποσχεθεί, αναγκάζοντάς με όχι μόνον εμένα αλλά και τους υπόλοιπους βοηθούς μου, να αλλάξουμε τα πλάνα μας, προκειμένου να εξυπηρετήσω τις ανάγκες της κάθε μέρας μου;

Και τι εννοώ αλλάξατε;  Είναι γνωστό σε όλους όσοι είστε κοντά μου ή διαβάζετε τα κείμενά μου, ότι πλέον η επιβάρρυνση της υγείας μου, απαιτεί 3 άτομα για να σηκωθώ από το κρεβάτι, να κάνουμε όλες τις διαδικασίες, μέχρι να κάτσω στη πολυθρόνα ή το αμαξίδιο.

Πόσους μήνες άκουγα κούφιες υποσχέσεις του τύπου "ναι βρε μην επαναλαμβάνεσαι - εγώ θα κάτσω δίπλα σου όταν θα φύγει η Ζάνα για έναν μήνα στη Βουλγαρία για να δει την οικογένειά της   - παιδιά και εγγόνια όπως έχει κάθε δικαίωμα. Και μην επαναλαμβάνεσαι γιατί μας κυράζεις, μας καταπιέσεις,  μας "πνίγεις".

Και ενώ λέγατε όλα αυτά μπροστά στους άλλους για να εντυπωσιάσετε με τη μεγαλοψυχία σας - τη μεγαλοψυχία των οπισθίων - στις μεταξύ μας συζητήσεις λέγατε: "Νικολάκη χαϊδευτικά, κοίτα να δεις, όλοι άνθρωποι είμαστε, λοιπόν μετά της Παναγίας, εγώ θα ισχυριστώ ότι δεν αισθάνομαι τις πατούσες μου και ότι  δεν μπορώ να σε βοηθήσω, ξέρεις και εγώ Αμέα, είμαι. Μην πεις τίποτα εσύ. Το μόνο που θέλω, είναι όταν σας το πω να κάνεις τον έκπληκτο και τον ανήξερο. "

Έλεγα εγώ φίλοι μου γεμάτος αγωνία "Μωρή είσαι καλά; Που 15 μέρες πριν φύγει η γυναίκα και αφού έχει βγάλει το εισητήριό της, θα της πεις ότι δεν μπορείς να την αντκαταστήσεις; Μετά τι θα κάνω εγώ; Αν δεν βρούμε γυναίκα, θα πρέπει να φύγω οριστικά για ίδρυμα ή γηροκομείο και λόγω ότι κανείς συγγενείς μου δεν είναι κοντά μου, δεν θα μπορέσω να ξανά βγω από εκεί, γιατί πολύ απλά με τους υπόλοιπους βοηθούς, έχω φιλία και όχι συγγένεια. Για να τη δοκιμάσω βέβαια της λέω ωραία - αποφάσισα να φύγω για ίδρυμα, και θέλω να μου βρεις τηλέφωνο. Όχι μόνο το βρήκε, αλλά πήρε και τηλέφωνο ευτυχώς δεν το σήκωσαν. Ήταν μόνιμο fax."

Λέω λοιπόν στους υπόλοιπους, χωρίς ποτέ να αποκαλύψω τις μεταξύ μας συζητήσεις από φόβο, ανασφάλεια και υπερηφάνεια. Παιδιά κατι μέσα μου, μου λέει ότι φέτος δεν θα βοηθήσει, θα με πουλήσει. Ρε  όλοι πέσανε να με φάνε. Τι ότι στο τέλος θα γυρίσω τι μπιφτέκα, τι ότι μου αρέσει να δημιουργώ κατά φαντασίαν προβλήματα κλπ. Στο μεταξύ, εγώ είμαι ένας χαρακτήρας, που ποτέ με προβλήματα υγείας δεν κάνω πλάκα. Όλα αυτά όμως κουράζουν τα πολλά λόγια και οι μηδενικές πράξεις. Για αυτό ήρθε η ώρα να κλείσουν κάποιες πόρτες, γιατί μπάζουν πολύ αέρα και είμαι ευαίσθητος στις πνευμονίες. Δεν εύχομαι σε κανέναν να έρθει στις ανάγκες που έχω. Δεν θέλω τίποτα και από κανέναν. Θέλω την ησυχία μου  από όλα τα τοξικά και επιβλαβεί στοιχεία ανθρωπιάς. Αυτοί που τώρα έχω δίπλα μου είναι αρκετοί, οι υπόλοιποι OUT OF SERVISE. Θα είμαι όρθιος μόνο όταν μπορώ και όσο μπορώ. Μετά εγώ και ο Θεός θα χαράξουμε τη διαδρομή.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΑΚΗ! Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ - ΜΙΑ ΜΑΝΑ ΗΡΩΙΔΑ!!!

 

1997 φίλοι μου αγαπημένοι, σε μία έξοδό μας μετά από ένα ακόμη επιτυχημένο εκπαιδευτικό για εμένα σεμινάριο. Μια μάνα ηρωίδα στις αναμνήσεις τις δικές μου, τις όμορφες και τις ηρωικές πράξεις μιας δικής της ολόκληρης ζωής προς όφελος δικό μου.

Μια μάνα που μου στάθηκε σαν σταθερός και ακίνητος βράχος δίπλα μου για όλη της τη ζωή. Και που όταν τον Μάϊο του 1979, της ανακοινώθηκε από τον νευροχειρούργο και το παιδοψυχολόγο του ΠΙΚΠΑ ΠΕΝΤΕΛΗΣ, πως εγώ το παιδί της παρά τις πολλαπλές ιατρικές προσπάθειες - όλες αποτυχημένες δεν θα περπατήσει ποτέ στη ζωή του.

Μπορεί να έκλαψε πικρά μέσα της όπως είναι φυσικό άλλωστε για κάθε γονέα, που θέλει το καλύτερο για τα παιδιά του, μα δεν λύγισε ποτέ.

Όταν μείναμε μόνοι στο δωμάτιο του νοσοκομείο, της ζήτησα μέσα στη παιδική αμηχανία της ανακοίνωσης των γιατρών, να με βοηθήσει, να μάθω γράμματα, πηγαίνοντάς με στο δημοτικό, για να μπορέσω να καταφέρω και εγώ κάτι από το αναπηρικό καρότσι στη ζωή μου.

Μου ορκίστηκε στο Θεό και τη ζωή της τότε, πως θα με κουβαλάει με τη πλάτη, προκειμένου, να πραγματοποιήσω όλα μου τα όνειρα, αρκεί να το θέλω πραγματικά.

Της ορκίστηκα στον Θεό - μοναδική μου ελπίδα εκείνη τη στιγμή, πως το μόνο που θέλω είναι να πετύχω κάτι καλό για εμένα και να τη κάνω να νιώσει υπερήφανη.

Πράγματι τον Σεπτέμβριο του 1979, ξεκίνησα τη μόρφωσή μου στο ιδιωτικό δημοτικό σχολείο της κυρίας Σταυρούλας Σταμέλου, με πρώτη μου δασκάλα τη κυρία Κωνσταντίνα Κυπριώτου.

"ΝΑ ΛΟΛΑ ΕΝΑ ΜΗΛΟ, ΣΤΡΙΨΕ ΤΙΜΟ ΤΟ ΤΙΜΟΝΙ" και η ζωή δεν τελειώνει. Τα χρόνια πέρασαν. Η προσπάθεια συνεχίστηκε. 2 Νοεμβρίου του 1995, ημέρα Πέμπτη και ώρα 8 το πρωί, σήμανε η αρχή για εμένα της εργασιακής μου πορείας στην Εθνική Τράπεζα Κατάστημα Περιστερίου (164), με πρώτο μου διευθυντή τον αείμνηστο Γιώργο Μπούτρη - και πρώτη προϊσταμένη συναλλάγματος τη κυρία Μαρία Μητσιάρη.

Είχα την ιδιαίτερη τύχη και τη τιμή να με αγαπήσουν όλοι οι συνάδελφοι και από τα τρία καταστήματα της ΕΤΕ που δούλεψα, Περιστερίου 164, Λόφου Αξιωματικών 126 και Αγίου Ιεροθέου 047. Η εξοικείωση και η αφομοίωση των λειτουργικών προγραμμάτων της ΕΤΕ, πολύ γρήγορη και αποτελεσματική στους υπολογιστές για εμένα, Με τη βοήθεια βέβαια των ανάλογων σεμιναρίων που πάντα πρόθυμα παρακολουθούσα.

Αυτή η φωτογραφία που βλέπετε λοιπόν τραβήχτηκε το 1997, μετά από ένα εργασιακό γεγονός που όπως έλεγε η ίδια η μητέρα μου την έκανε να νιώσει διπλά υπερήφανη για τους κόπους μιας ζωής όπως έλεγε και των δυο μας.

Τότε είχε πρωτοδουλευτεί ένα καινούργιο σύστημα δανειοδότησης από τη τράπεζα, το οποίο εμένα μου το είχε δώσει ένας συνάδελφος που δούλευε τότε στο Κέντρο Μηχανογραφίας, το έμαθα και είχε έρθει  ένας συνάδελφος από τη Περιφερειακή Διεύθυνση Β΄ με έδρα το Ψυχικό ο Αντρέας Κριθάρης.

Βλέποντας την ευχέρεια με την οποία είχα μάθει το πρόγραμμα (τα ονόματα των συναδέλφων και τα Καταστήματα τα αναφέρω, με πολύ σεβασμό, γιατί έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην εργασιακή μου πορεία και εξέλιξη), μου λέει κύριε Καδιανάκη το απόγευμα έχουμε ένα σεμινάριο για τους συναδέλφους των γειτονικών σας Καταστημάτων στο Κατάστημα Περιστερίου 164 και σας θέλω παρόν, μπορείτε να έρθετε λόγω της κινητικής σας καταστάσεως;

Βεβαίως, του απαντάω πρόθυμα, χωρίς όμως να ξέρω τον πραγματικό λόγο. Το λέω στη μητέρα μου και εκείνη μου απαντάει: Ναι θα πάμε με το αυτοκίνητο. Εξάλλου η μητέρα μου ήταν ένας άνθρωπος που της άρεσε να με βλέπει να εξελίσσομαι εργασιακά.

Πάμε λοιπόν. Χαιρετάω τους συναδέλφους, και ξεκινάει το σεμινάριο.

Αφού προλογίζει το εκπαιδευτικό πρόγραμμα ο κ. Κριθάρης στη συνέχεια λέει: Και τώρα παρακαλώ το συνάδελφο κ. Νικόλαο Καδιανάκη, να έρθει μαζί μου να κάτσει στον υπολογιστή, εγώ να σας παρουσιάζω το πρόγραμμα, και εκείνος να εκτελεί στον υπολογιστή τις αντίστοιχες εφαρμογές. Εσείς οι υπόλοιποι συνάδελφοι θα βλέπετε τα αποτελέσματα μέσω projectora στη μεγάλη οθόνη.

Πράγματι ότι μου ζήτησε το εκτέλεσα με απόλυτη επιτυχία, γρήγορα και αποτελεσματικά.

Στο τέλος του σεμιναρίου όλοι οι συνάδελφοι πέρασαν να συγχαρούν όχι εμένα αλλά τη μητέρα μου, λέγοντάς της ότι πρέπει να είναι πολύ υπερήφανη για τη προσπάθεια που καταβάλλει ο γιος της επάνω σε ένα αναπηρικό καρότσι.

Η μάνα μου η οποία πρώτη φορά με έβλεπε να δουλεύω σε πραγματικό χρόνο και έκλεγε ασταμάτητα από χαρά και περηφάνεια, αφού τους ευχαριστούσε φεύγοντας από το Κατάστημα μου λέει: "Πάμε έξω να φάμε, θέλω κάτι να σου πω. Θυμάσαι, μου λέει που το 1979 στο ΠΙΚΠΑ, μου είχες ζητήσει να σε βοηθήσω να μάθεις γράμματα;" 

Και συνεχίζω εγώ: "Και όταν μάθω, μια μέρα αυτά τα χέρια θα εργάζονται και θα είσαι περήφανη για εμένα."

"Είμαι γιε μου μου απάντησε, και να έχεις την ευχή μου, μέσα από τα βάθη της ψυχής μου"

Την έχω ρε μάνα την ευχή σου, αλλά μου λείπεις. Για αυτό και εγώ ζω, θυμάμαι και αφηγούμαι τις όμορφες δικές μας στιγμές.

ΘΕΡΜΑ ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΑΜΑΡΑ.

 Σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές που "το γράφει η μοίρα"  να ζήσει η οικογένεια να να κηδεύουν οι γονείς τα παιδιά τους αισθάνομαι ως άνθρωπος τη ψυχική ανάγκη να εκφράσω μέσα από αυτό το κείμενο την βαθιά μου οδύνη και θλίψη για τον αιφνίδιο θάνατο της αείμνηστης πια Λένας Σαμαρά.

Είναι οι στιγμές και οι ώρες τόσο δύσκολες και οι λέξεις της Ελληνικής γλώσσας τόσο νοηματικά φτωχές, για να περιγράψουν αυτό που πραγματικά νιώθουμε οι περισσότεροι από εμάς, ετούτη την ώρα.

Ανεξάρτητα από τις όποιες διαφωνίες έχουμε ή όχι με τον πολιτικό Σαμαρά και τις όποιες πολιτικές επιλογές του, ετούτη τη δύσκολη για την οικογένειά του στιγμή, μας ενώνει ένας βουβός πόνος συμπαράστασης.

Συμπαράστασης σε μια αιφνίδια κατάσταση που κανείς μας δεν θα ήθελε να του συμβεί στη ζωή.

Ποιος γονέας αντέχει να κηδεύει το παιδί του; ΚΑΝΕΙΣ... Και όμως η σκληρή ζωή έχει και αυτή την όψη. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σκεπάσει σε λίγη ώρα το κορίτσι στον Παράδεισο, που στα χρόνια του Χριστού μας περίπου εγκαταλείπει ετούτη τη προσωρινή ζωή, για την άλλη την αιώνια ζωή και ανάπαυση.

Ένα κορίτσι που όπως έγραψαν όλοι οι φίλοι της σε αναρτήσεις τους στο διαδίκτυο είχε έναν μοναδικά ξεχωριστό χαρακτήρα, ήταν επιλογή να σπουδάσει και να ακολουθήσει το επάγγελμα της μητέρας της Γεωργίας, καθώς και να ζήσει μία ήρεμη ζωή, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Με έντονη αγάπη για τον Πολιτισμό και τον Άνθρωπο.

Εύχομαι δύναμη και κουράγιο από καρδιάς σε όλη την Οικογένεια Σαμαρά. Αν και όσο περνάει ο χρόνος, πάντα μια "ανοιχτή πληγή αναμνήσεων θα τους συντροφεύει" για πάντα. Γιατί απλά είμαστε άνθρωποι, πάντα θυμόμαστε και ποτέ δεν ξεχνάμε. 

ΜΗΝ ΤΗ ΠΑΡΕΞΗΣΕΤΕ -ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟ ΤΟ ΚΑΗΜΕΝΟ.

 

Μετά μου λέτε εμένα φίλοι μου, ότι με βρίσκουν όλα ξαφνικά. Εχτές μιλώντας τηλεφωνικά με τη φίλη μου τη Κυπαρισσία, η οποία κατάγεται από το Αλιβέρι, τη ρώτησα εντελώς στα ξαφνικά πόσο είναι ο πληθυσμός στο Αλιβέρι.

Αφηρημένα και με ύφος μου απαντάει:

"Είμαστε κωμόπολη και 10.000.000".

Ξύπνησα απότομα. Λοιπόν διάβαζε για να μαθαίνεις:

Ο συνολικός πληθυσμός της Ελλάδας υπολογίζεται σε περίπου 10,4 εκατομμύρια κατοίκους. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2021, ο μόνιμος πληθυσμός της χώρας ανέρχεται σε 10.482.487 άτομα. 

Ο συνολικός πληθυσμός του Αλιβερίου, σύμφωνα με την απογραφή του 2021, είναι 5.084 κάτοικοι ως οικισμός. Το Αλιβέρι είναι κωμόπολη της Εύβοιας και έδρα του Δήμου Κύμης-Αλιβερίου από το 2010. 

Έτσι για να ξέρεις ότι το kadianos blog, κάνει πάντα έρευνα, εσείς που θα διαβάσετε αυτό το κείμενο, μην τη παρεξηγήσετε είναι ταλαιπωρημένο το καημένο.

Ο ΠΙΟ ΠΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΦΙΛΟΣ ΠΑΝΤΑ!!!

 Και πραγματικά αγαπημένοι μου φίλοι, ο σκύλος είναι ο πιο πιστός φίλος του ανθρώπου. Και τώρα που βλέπω αυτή τη φωτογραφία, το μυαλό μου γυρνάει πίσω στα παιδικά μου χρόνια, όταν μένανε στο πατρικό σπίτι της μητέρας μου, όπου ως μονοκατοικία πάντα είχαμε δύο σκυλιά.

Ένα στη μπροστινή αυλή και ένα στη πίσω. Να μας φυλάνε. Και κάθε φορά που οι γονείς μου έφευγαν χωρίς εμένα, και έμενα μόνος στο σπίτι, τα σκυλιά μας τα οποία ποτέ μου δεν περιποιήθηκα και δεν φρόντισα αλλά ούτε και κακομεταχειρίστηκα.

Έρχονταν πάντα και καθόντουσαν κάτω από τα πόδια μου, και όση ώρα έλειπαν οι γονείς μου δημιουργούσαν ενστικτωδώς, μια ασπίδα προστασίας προς εμένα.

Μάλιστα στις Απόκριες του 1980 συνέβη ένα περιστατικό.

Έχουν φύγει οι γονείς μου για δουλειά από το σπίτι και έμεινα μόνος με τα σκυλιά κοντά  μου, και μια γειτόνισσα χωρίς να ξέρει ότι έλειπαν οι γονείς μου από το σπίτι, εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά μου με αποκριάτικη στολή και  καλσόν στη μούρη, με αποτέλεσμα εγώ να τρομάξω, μέσα στο βραδινό σκοτάδι και αμέσως και τα δύο σκυλιά της επιτέθηκαν και την ακινητοποίησαν για να προστατέψουν εμένα.

Αλήθεια πόσα σκυλιά προστατεύουν και συνοδεύουν για μια ζωή ανθρώπους, και πόσοι άνθρωποι από τη κακία τους "μετατρέπονται" σε σκυλιά για να βλάψουν τους ανθρώπους;

Ας μάθουμε να αγαπάμε γιατί όλοι στον Θεό θα απολογηθούμε στον τάφο σαν θα πάμε...

ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΟΙ ΑΙΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΤΙΜΟΛΟΓΙΟ.

 

Προς ενημέρωση των φίλων μας δικαιούχων αιτήσεων του Κοινωνικού τιμολογίου, σας ενημερώνουμε ότι από σήμερα ξεκίνησε να λειτουργεί το σύστημα υποβολής των αιτήσεων των δικαιούχων για το τρέχων έτος.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΣΑΣ.

ΛΑΘΗ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ, ΑΛΛΑ Ο ΠΙΟ ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΚΡΙΚΟΣ ΠΑΝΤΑ ΤΗ "ΠΛΗΡΩΝΕΙ".

 

Και βέβαια μετά από κάθε λάθος, όλοι απομακρύνονται από κοντά μας, για να μην φορτωθούν ευθύνες. Και άλλοι πάλι απομακρύνονται ασκώντας την ανάλογη "ξεπεσμένη" αρνητική κριτική.

Ξεχνώντας έναν βασικό παράγοντα. Πως όλοι είμαστε άνθρωποι και λάθη θα κάνουμε κατά τη διάρκεια και πορεία της ζωής μας.

Ξέρετε αγαπημένοι μου φίλοι σε όλους μας η Ζωή δεν είναι πάντα "στρωμένη" με ροδοπέταλα. Έχει και αγκάθια που βγάζουν αίμα-πόνο-και δάκρυα.

Οι μεγαλύτεροι από εμάς, μας έλεγαν πως τα δάκρυα τις περισσότερες φορές καθαρίζουν και ελαφρώνουν τη ψυχή μας.

Έχω κλάψει πολλές φορές στα 55 χρόνια της ζωής μου. Το αντίθετο μάλιστα. Προβληματίστηκα για το ποιοι θα είναι δίπλα μου, μετά τον θάνατο των γονιών μου. Κάτω από ποιες συνθήκες και ποιες σκοπιμότητες.

Η αλήθεια είναι ότι και στις πιο δύσκολες στιγμές μου, δεν είμαι ποτέ μόνος. Έστω και τη τελευταία στιγμή θα βρεθεί η κατάλληλη λύση. Κανείς όμως δεν με ρώτησε ποτέ τη προσπάθεια καταβάλλω κάθε μέρα, ψυχική και σωματική προκειμένου όλοι να είναι ευχαριστημένοι και συνεπώς και συνεχώς να είναι δίπλα μου.

Όλοι βλέπουν έναν Νίκο που γελάει και εξωτερικά δείχνει ευτυχισμένος. Κανείς όμως δεν ξέρει μέσα στη καρδιά μου τι γίνεται και τα πραγματικά αισθήματά μου. Μόνο εγώ και ο Θεός Δημιουργός και Ελπίδα μου - πρώτη και τελευταία. Κάθε μέρα - ώρα - και λεπτό.

Πολλοί φίλοι με ρωτούν γιατί γράφω συνέχεια κείμενα "μελαγχολικά". Μα η ίδια η Ζωή μου μετά τον θάνατο των γονιών μου, είναι μια μελαγχολία και μια ανασφάλεια, μέχρι την επόμενη στιγμή. Καλή η κακή αναστρέψιμη ή όχι.

Στο ερώτημα γιατί τα γράφω Δημόσια στο διαδίκτυο, η απάντηση είναι απλή και αυθόρμητη για εμένα. Γιατί υπάρχουν πολλοί σαν εμένα ασφαλώς και δεν είμαι ο μόνος,  και δεν θα ήθελα να καταντήσουν ή να πονέσουν όπως εγώ.

Τα χρόνια μου πέρασαν, ο κύκλος της ζωής "στενεύει και κλείνει" σιγά - σιγά. Οι νεότεροι από εμένα θα ήθελα να πιστέψουν περισσότερο και να κατακτήσουν τους στόχους και τα όνειρά τους.

Τώρα που θα διαβάζετε ίσως αυτό το κείμενο να είναι πολλοί δίπλα και κοντά σας. Στη πρώτη κακοτυχία που θα σας βρει όμως, θα βρεθείτε μόνοι σας να σέρνετε το κάρο στην ανηφόρα της ζωής. Μην το βάλετε κάτω πιστέψτε στους εαυτούς σας  και στον Θεό. Κάθε τέλος και μια αρχή  - κάθε δυσκολία και μια νέα προσπάθεια. Στο αποτέλεσμα θετικό ή αρνητικό αξίζει πάντα και περισσότερο η προσπάθεια που καταβάλλεται.

ΕΝΑ ΑΠΛΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ, ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

 

Το χαμόγελο που πολλές φορές όλοι μας "σκορπούμε"  απλόχερα στην παρέα μας και στους δικούς μας ανθρώπους αγαπημένοι μου φίλοι - ποτέ δεν αντιπροσωπεύει κατά τη ταπεινή προσωπική μου άποψη και τη ψυχολογική και συναισθηματική μας κατάσταση, εκείνη τη δεδομένη χρονική στιγμή.

Το αντίθετο μάλιστα, μπορεί να αποτελέσει ένα τείχος προστασίας και ψευδαίσθησης των συναισθημάτων μας.

Αλήθεια φίλοι μου πόσοι από εμάς στο διάβα της ζωής μας, δεν προσπαθούμε περήφανα να κρύψουμε αυτά που μας συμβαίνουν, όχι από ντροπή αλλά από σεβασμό προς τη παρέα, για να μην τους γίνουμε φόρτωμα και βάρος ψυχολογικής καταπίεσης, των δικών μας προβλημάτων προς αυτούς.

Όλοι μας λέμε πως πίσω από τη κλειστή πόρτα κάθε σπιτιού, κανείς δεν ξέρει τι πραγματικά μπορεί να συμβαίνει και πόσα προβλήματα μπορεί να υπάρχουν που είναι καλά κρυμμένα, πίσω από μια ψεύτικη εικόνα ενός ωραίου χαμόγελου.

Οι λέξεις αυτής της φωτογραφίας του άρθρου, νομίζω πως εκφράζουν εκατό τοις εκατό τις απόψεις των περισσοτέρων από εμάς.

Σίγουρα υπάρχουν φορές που γελάμε πραγματικά από χαρά και ευτυχία, υπάρχουν όμως και άλλες φορές που γελάμε από αμηχανία ή προσποιούμενοι τη ψευδεπίγραφη ευτυχία της ζωής που καθημερινά βιώνουμε όλοι μας...

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ - ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΕ ΘΕΕ ΜΟΥ!!!

 

Καλό μήνα - μήνα Παναγιάς σε όλους τους φίλους και τις φίλες, και πραγματικά με τα συγκινητικά λόγια αυτής της φωτογραφίας του άρθρου, τα οποία και με αντιπροσωπεύουν πλήρως - πως θα μπορούσα να νιώθω διαφορετικά άλλωστε, δεν ζητάω καμία ανταμοιβή από τον Θεό, γιατί θεωρώ τον εαυτό μου ανάξιο για κάτι τέτοιο, αλλά τη Προστασία και τη Βοήθειά του, στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζω σχεδόν καθημερινά.

Και κυρίως να βρεθούν άνθρωποι - βοηθοί, μαζί με αυτούς που έχω, που θα στελεχώσουν τη νέα μου προσπάθεια, ώστε να μπορέσω και εγώ, να συνεχίσω τις προσπάθειές μου, οι οποίες δεν είναι καθόλου εύκολες και ευκαταφρόνητες. Απαιτούν συνεχόμενες προσπάθειες και εναλλακτικές λύσεις.

Ονειρεύομαι και ελπίζω και θέλω να πιστεύω πως με τη Βοήθειά του, θα συνεχίσω όλη αυτή τη προσπάθεια. Επίσης πιστεύω ότι είναι πολύ νωρίς να "καταθέσω τα όπλα". Βέβαια οι συνθήκες πολλές φορές μεταβάλλονται, η ελπίδα όμως πεθαίνει πάντα τελευταία. Ίσως χρειαστώ και τη βοήθειά σας σε αυτό. Θα διαβάσετε σε λίγες ημέρες. Καλό μήνα και πάλι.