ΠΟΙΑ Η ΔΙΑΦΟΡΑ;

 

Η διαφορά κατά τη γνώμη μου ανάμεσα στα λεφτά και τον χρόνο που έχουμε είναι ότι πάντα ξέρουμε πόσα λεφτά έχουμε, ενώ ποτέ δεν ξέρουμε πόσο χρόνο θα ζήσουμε. Για αυτό καλό θα είναι να απολαύσουμε το κάθε λεπτό της Ζωής μας, πάντα με χαμόγελο, αισιοδοξία και θετική σκέψη για όλα και για όλους.

ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΖΩ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.

Καλό είναι φίλοι μου να μην ξεχνάμε ποτέ ότι πρώτα και πάνω από όλα ζούμε για εμάς τους ίδιους και άρα καλό θα είναι να μην νοιαζόμαστε για τον υπόλοιπο κόσμο. Τι θα πουν - τι θα πράξουν - τι θα σκεφτούν για εμάς.

Γιατί πολύ απλά μόνο εμείς και ο εαυτός μας μπορούμε να συνεννοηθούμε απόλυτα και με κατανόηση.

Δεν με νοιάζει ή δεν πρέπει να με νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι - γιατί πολύ απλά εγώ δεν λέω τίποτα για κανέναν. Έχω άποψη για όλους και για όλα, αλλά τη κρατάω πάντα για τον εαυτό μου, χωρίς να την εξωτερικεύω κακόπιστα και να φέρνω τους υπόλοιπους σε δύσκολη θέση.

Δεν με νοιάζει τι πράττουν οι άλλοι, γιατί κανείς δεν ξέρει και δεν μπορεί να νιώσει τι αγώνα καταβάλλω εγώ και τι αγωνίες περνάω κάθε μέρα, για να μπορώ να τα καταφέρω σε ετούτη τη ζωή.

Και δεν με νοιάζει τι σκέπτονται οι άλλοι για μένα, γιατί κανείς δεν ξέρει τις σκέψεις και τα βιώματά μου.

Επομένως ζω παρέα με τον εαυτό μου και τον φροντίζω κιόλας.

 

ΚΑΛΗΜΕΡΑΚΑΙ ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ.

 

"Στο βιβλίο της Ζωής", το εξώφυλλο με τα χρόνια τσαλακώνεται. Οι σελίδες κιτρινίζουν αλλά το περιεχόμενο και το νόημα του βιβλίου δεν αλλάζει.

Για αυτό χαμογελάμε και απολαμβάνουμε τη κάθε μια μοναδική στιγμή,  της Ζωής μας.

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ - ΓΕΜΑΤΗ ΜΟΝΟ ΜΕ ΧΑΡΕΣ!

ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.

 

Μετά τα χρόνια της ζωής που περνάνε χωρίς επιστροφή φίλοι μου, πολλοί σκεπτόμαστε τα αισθήματα της ζωής.

Βαριά λόγια που είπαμε ή που μας είπαν και τη πίκρα που νιώσαμε για αυτά τη στιγμή που ειπώθηκαν.

Τα αντίο που είπαμε σε ανθρώπους δικούς μας είτε γιατί έφυγαν από τη ζωή είτε γιατί απομακρύνθηκαν από κοντά μας. Πολύ νωρίς και βιαστικά.

Τις πικρές αλήθειες που είπαμε ή που μας είπαμε, όπως για παράδειγμα το ανάπηρος - και σακάτης - στη περίπτωσή μου που όλοι οι φίλοι μου γνωρίζετε. Πικρή και σκληρή αλήθεια, μα αλήθεια.

Και τα μεγάλα ψέματα που επίσης από ανάγκη είπαμε ή μας είπαν και τις καταστάσεις που ανεχτήκαμε ή μας ανέχτηκαν καθώς και οι άνθρωποι που έζησαν μέσα σε αυτές. Μαζί μας.

Αλλά έτσι είναι η Ζωή. Αυτά είναι τα αισθήματα που μας προκαλεί. Και έτσι συνεχίζουμε να ζούμε.

Το κάθε αίσθημα είναι και ένα βαρύ φορτίο στη πλάτη, το θέμα είναι η ψυχή μας και η πλάτη μας, πόσο βάρος θα αντέξουν;

ΣΤΕΛΙΟ ΜΠΙΚΑΚΗ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ - ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ - ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ!!!

 

Εχτές αγαπημένοι μου φίλοι σε μία από τις περιπλανήσεις μου στο διαδίκτυο έζησα μία από τις πιο συγκινητικές μου στιγμές, καθώς είδα ένα video αναρτημένο πριν τρία χρόνια - συνέντευξη του αγαπημένου μας καλλιτέχνη Στέλιου Μπικάκη, στην εκπομπή "Κρητογραφία" του Γιώργου Κυπριωτάκη, όπου αναφέρεται στη μουσική του διαδρομή.

Η συνέντευξή του είναι αναρτημένη σε δύο μέρη (Α & Β). Στο Α μέρος και συγκεκριμένα από το 28ο λεπτό του video και μετά, που θα παρακολουθήσετε ολόκληρο στο τέλος αυτού του κειμένου, κάνει αναφορά στους προγενέστερους από τον ίδιο καλλιτέχνες που τον επηρέασαν στη μουσική του πορεία.

Μεταξύ άλλων είπε: "Οι μουσικοί που <<στιγμάτισαν>> τη ζωή μου είναι, γιατί δεν το τονίσαμε συγκεκριμένα και πρέπει να το πω. 

Νίκος Μανιάς πατέρας μου, Γιάννης Μαρκογιαννάκης πατέρας μου, Κώστας Μουντάκης πατέρας μου. Πατέρες της Μουσικής αλλά πόσο πολύ <<δέθηκα>> μαζί τους. που ήταν και μέρα - νύχτα στο μαγαζί μας. Στα πόδια μας. Γιάννης Γιοκαρίνης. Έτσι;

Μετά συνεργάστηκα και με τους υπόλοιπους. Ξέχασα να αναφέρω τον μεγάλο Γιάννη Ξυλούρη. Συνεργαστήκαμε σε ορισμένα γλέντια και στην Αμερική μαζί.

Είναι πολλοί λαουτιέρηδες αλλά δεν έτυχε όμως να τους γνωρίσω καλά.

Όπως, τι να πούμε για τον Νίκο τον Καδιανό. Και να πω ένα μεγάλο - μεγάλο ευχαριστώ και στον Νίκο το γιο του, που ποτέ δεν με έχει αφήσει μόνο, ξέρει αυτός".

Και εγώ όμως αγαπημένοι μου φίλοι σαν γιος του Νίκου του Καδιανού και προσωπικός φίλου του αγαπημένου μου Στέλιου Μπικάκη, έχω να θυμηθώ με συγκίνηση πραγματικά πως στο "μουσικό τέλος" του αείμνηστου πατέρα μου από το 1995 έως το 1997, όπου έφυγε από τη ζωή, όταν σταμάτησε για λόγους υγείας, τις εμφανίσεις του στα Κρητικά κέντρα, ο Στέλιος ο Μπικάκης, ήταν από τους ελάχιστους εκείνους καλλιτέχνες που έπαιρναν ένα τηλέφωνο στο σπίτι μας, για να ρωτήσει τι κάνει  και πως είναι ο δάσκαλος και βέβαια να μιλήσει μαζί του.

Έχει τεράστια διαφορά κατά τη προσωπική μου άποψη και γνώμη, τον οποιονδήποτε καλλιτέχνη, να τον θυμούνται οι συνάδερφοί του, όταν για αυτόν έχουν <<σβήσει τα φώτα της Σκηνής>>. Και ο Στέλιος ο Μπικάκης ήταν πάντα ένας από αυτούς για τον πατέρα μου.

Και για αυτό όσο ζω, θα τον ευγνωμονώ για τη χαρά που του έδινε με το ενδιαφέρον του.

Και ο ίδιος ο πατέρας μου έλεγε τα καλύτερα για τον Στέλιο, γιατί πίστευε στο ταλέντο του, και θεωρούσε ότι θα κάνει μεγάλη καριέρα, όπως και έγινε.

Δύο χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα μου - 25 Δεκεμβρίου 1999 συνάντησα για πρώτη φορά τον Στέλιο Μπικάκη, στο "Κρητικό Κονάκι" των αδερφών Σταυρακάκη τότε, όπου εμφανιζόταν μαζί με τον Γιάννη τον Σεισάκη και τον Τίμο τον Βροντάκη στα λαούτα.

Και από εκεί και μετά μας "δένει" μία φιλία και ένας σεβασμός μεταξύ μας, που όσο ζω σε αυτή τη Γη, δεν θα <<σβήσει>> ποτέ.

ΣΕ ΑΓΑΠΩ - ΣΕ ΣΕΒΟΜΑΙ - ΚΑΙ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ!!!

ΑΥΤΟ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

 

Διάβασα κάπου σε μία από τις πολλές διαδικτυακές αναρτήσεις που μου <<τραβούν>> το ενδιαφέρον ότι:

"Μερικές φορές συγχωρούμε ανθρώπους, μόνο και μόνο, γιατί δεν θέλουμε να <<βγουν>> από τη ζωή μας. Ανεχόμαστε τις συμπεριφορές τους με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα αλλάξουν."

Αν κάποιος όμως από όλους αυτούς τους ανθρώπους μας πονέσει μία φορά το λάθος είναι δικό του. Αν μας πονέσει πάνω από μία φορά το λάθος είναι δικό μας.

Και αν μας χρησιμοποιεί συνέχεια για να πετύχει το σκοπό του και μετά μας παραμερίζει, τότε πάρε τα βουνά και ψάχνε για λαγκάδια.

Γιατί πολύ απλά απογοητεύεσαι για τη προσπάθεια που έκανες μαζί του και την εμπιστοσύνη που του έδειξες φυσικά.

ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ - ΛΑΥΡΙΟ - ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ: 64-69.

 

Μετά από έναν αγώνα δύσκολο φίλοι μου, η αγαπημένη μου ομάδα - η ομάδα της καρδιάς μου, όπως πολλές φορές έχω γράψει στο παρελθόν, κατάφερε να πετύχει μία σπουδαία νίκη όσο και απαραίτητη βαθμολογικά και μάλιστα εκτός έδρας επί του Λαυρίου.

Δεν θέλω σε καμία περίπτωση και δεν είναι η δουλειά μου αυτή και ο σκοπός του κειμένου αυτός, να σταθώ στις τεχνικές λεπτομέρειες του αγώνα, παρά μόνο στη χαρά της πολυπόθητης νίκης. Που μακάρι να γίνει η αφετηρία και για τις επόμενες νίκες.

Ενώ ο προπονητής μας κ. Λημνιάτης μετά το τέλος του κρίσιμου αυτού αγώνα σε δηλώσεις του, στην ert-sports 1, είπε μεταξύ άλλων:

<<Η νίκη αυτή είναι πολύ σημαντική γιατί θα πω για άλλη μια φορά χωρίς να είναι δικαιολογία, ότι αυτές οι ατυχίες που έχουμε από το ξεκίνημα της χρονιάς, οποιαδήποτε άλλη ομάδα θα την είχαν <<νικήσει>>.

Εμείς έχουμε <<παλέψει>> όλα τα παιχνίδια. Δεν είναι αρκετό για την Ιστορία του Περιστερίου και την Ομάδα αλλά είναι μια πραγματικότητα. Και παντού όπου έχουμε πάει διεκδικήσαμε. Έχουμε κάνει κακές εμφανίσεις αλλά είμασταν εκεί.

Είναι μια τεράστια νίκη, που ανήκει στους παίκτες. Γιατί στο πρώτο ημίχρονο, αμυντικά δεν είμασταν καλοί.

Οι πόντοι της ομάδας στον χθεσινό αγώνα:

ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ (Γιώργος Λημνιάτης): Κόφι 9, Πάπας 18 (2), Πουλιανίτης 2, Κάρμπερι 10, Ξανθόπουλος, Χιλ 7 (1), Μπράουν, Έντι 12 (4), Γιάνκοβιτς 7 (1).

ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΘΕΛΩ.

 

Αγαπημένοι μου φίλοι μπορώ πάντα και όταν θέλω, να είμαι σαν ένα ανοιχτό βιβλίο που μπορούν να διαβάσουν όλοι, όσοι θέλω.

Το μόνο που θέλω από όλους αυτούς τους ανθρώπους είναι να σεβαστούν τις σελίδες αυτού του βιβλίου και να μην τις τσαλακώσουν, γιατί μέσα σε αυτές είναι "κατατεθειμένη η ψυχή και τα αισθήματά μου".

Εξάλλου ένα βιβλίο δεν το αγοράζουμε ποτέ από υποχρέωση, αλλά πάντα γιατί το θέλουμε.

Ο-Χ-Ι ΤΡΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ.

 

Γιατί πολύ απλά φίλοι μου αγαπημένοι αν μπορέσουμε να πούμε και κανένα "όχι", τότε και μόνο τότε θα δούμε ποιοι θα μείνουν πραγματικά κοντά μας.

Μπορεί πολλοί, μπορεί και λίγοι, μπορεί και κανένας. Ένα μόνο "είναι το σίγουρο", ότι εμείς θα τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας.

ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΖΩΗΣ.

 

Τα καλύτερα φίλοι μου αξίζουν στους ανθρώπους που πέρασαν με αξιοπρέπεια τα χειρότερα.

Γιατί πολύ απλά στις χειρότερες καταστάσεις και γεγονότα της ζωής, ασφαλώς φαίνεται η ψυχική μας δύναμη αλλά και ο πραγματικός χαρακτήρας και οι προθέσεις των ανθρώπων που είναι συνήθως δίπλα μας.

Όλοι στις χαρές και στις ευχάριστες στιγμές θέλουν να είναι δίπλα σου. Στις δύσκολες καταστάσεις θέλουν να είναι μακριά σου.

Αυτοί που θα παραμείνουν στα δύσκολα κοντά σου είναι και ίσως λιγότεροι από τα δάκτυλα του ενός χεριού.

Και είναι γιατί πολύ απλά είσαι εσύ, και σέβονται ότι αξίζεις και χρειάζεσαι τη βοήθειά τους. Προσφέρουν τη βοήθειά τους γιατί έτσι θέλουν - χωρίς να απαιτούν - και χωρίς να επαιτούν το οτιδήποτε.

Νομοτελειακός κανόνας και προσωπική εμπειρία μετά από πέντε δεκαετίας καθιστικής ζωής 

ΝΑ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΛΟΙΠΟΝ.

 

Πάντα στη ζωή υπάρχουν ευκαιρίες φίλοι μου για όλα, αρκεί να ξέρουμε ποια είναι η κατάλληλη στιγμή για να πετύχουμε αυτό που θέλουμε.

Γιατί αν περάσει η "κατάλληλη στιγμή" τότε μπορεί να αλλάξουν όλα, και να μεταβληθούν οι καταστάσεις χωρίς καν να προλάβουμε να τις ζήσουμε. Όπως για παράδειγμα:

Ο καφές μας να έχει κρυώσει. Αργότερα έχει ξημερώσει χωρίς να έχω προλάβει να κάνω όλα όσα θέλω και μπορώ. Αργότερα ο πολύτιμος χρόνος χάθηκε και η μέρα έγινε ξανά νύχτα. Ο χρόνος της ζωής κάθε μέρα μειώνεται, χωρίς τις περισσότερες φορές να έχουμε προλάβει, να ζήσουμε αυτά που ονειρευόμαστε και θέλουμε. Μετανιώνουμε για πράγματα που δεν <<τολμήσαμε ή φοβηθήκαμε>> να κάνουμε. Για όλα αυτά που με λίγα λόγια, δεν ζήσαμε αν και το θέλαμε πολύ, τη κατάλληλη στιγμή.

Να η ευκαιρία λοιπόν. Εκμεταλλευτείτε την όταν έρθει η ώρα και απολαύστε τη ζωή σας, γιατί οι στιγμές και τα γεγονότα της είναι μοναδικά και σίγουρα και δικαιωματικά μας ανήκουν.

ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΙΣ ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ - ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΙΣ ΘΥΜΑΤΑΙ - ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΙΣ ΑΝΑΖΗΤΑ.

 

Παλιές καλές εποχές και αξέχαστες φίλοι μου αγαπημένοι, όπου με το παλιό Εθνικό μας νόμισμα - την "ηρωική μας δραχμή και τα αξέχαστα χαρτονομίσματα της", κατά τη ταπεινή μου γνώμη περνούσαμε οικονομικά πιο άνετα και ψυχολογικά πιο ήρεμα.

Με ένα αξέχαστο πεντακοσάρικο για παράδειγμα που έπαιρνα ως οικονομική ενίσχυση από τους γονείς μου περνούσα όλη τη πενθήμερη σχολική εβδομάδα - άνετα ψωνίζοντας από το κυλικείο ό,τι ήθελα και είχα και ρέστα.

Η δε μητέρα μου με 5.000 αγόραζε όλα τα απαραίτητα ψώνια του μήνα για το σπίτι μας είτε από τη λαϊκή είτε από το ηρωικό μπακάλικο της γειτονιάς μας, του αείμνηστου Σπύρου Ντουντούκαλη.

Όλα εντάξει, είπαμε να μπούμε στην Ευρώπη, να ακολουθήσουμε την "Ευρωπαϊκή πρόοδο" που οι εκάστοτε κυβερνώντες επέλεξαν και μας επέβαλαν, αλλά για πείτε μου σήμερα φίλοι μου με 2,70 ευρώ αναλογία πόσα και ποια "σοβαρά προϊόντα μπορούμε να αγοράσουμε; Και κυρίως ποιον μήνα του έτους μπορούμε να πούμε πλέον ότι μπορούμε άνετα να ανταπεξέλθουμε οικονομικά και χωρίς άγχος με τους μισθούς και τις συντάξεις που μας δίνονται;

Επομένως όσο πιο παλιά - τόσο πιο καλά - δεν νομίζετε;

ΑΚΟΥΩ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΝΩΜΕΣ ΑΛΛΑ...

 Σε ένα θέμα κοινής συζητήσεως, η έκφραση μιας διαφορετικής απόψεως από τη δική μου, είναι πάντοτε ευπρόσδεκτη στο να την ακούσω και ίσως και ωφέλιμη.

Η επιβολή της όμως με το "έτσι θέλω" είναι απαράδεκτη. Διατηρώ πάντα τον δικό μου τρόπο σκέψεως και διατυπώσεως των επιχειρημάτων μου.

Διατηρείστε τα δικά σας "πιστεύω και θέλω", που πολλές φορές χωρίς υπερβολή μπορούν να  μετατραπούν από υπερβολικές καταστάσεις σε καταστροφικές.

ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.

 

Ότι αρχίζει σε αυτή τη ζωή, αγαπημένοι μου φίλοι - ξέρουμε ότι έχει και ένα τέλος.

Μπορεί οι "ημέρες των γιορτών να τελείωσαν" και η ζωή να ακολουθεί πλέον τους γνωστούς καθημερινούς ρυθμούς της, αλλά έμεινα με την ικανοποίηση ότι για μία ακόμη χρονιά ξανά ένιωσα τη χαρά και τον ενθουσιασμό των παιδικών μου χρόνων, όπου ανέμελα και απροβλημάτιστα χάρηκα με τους δικούς μου ανθρώπους τις φετινές γιορτές.

Σας ευχαριστώ όλους για αυτό το γεγονός και του χρόνου - να είμαστε καλά - πρώτα και πάνω από όλα ο Θεός!!!

ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΖΑΝΑΣ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!!!

Αγαπημένοι μας φίλοι με αφορμή τη χθεσινή ονομαστική γιορτή της Ζάνας (Ιωάννας), σας ευχαριστούμε από καρδιάς, για τις αμέτρητες ευχές οι οποίες μας <<γέμισαν>> όλους με ικανοποίηση και αισθήματα χαράς και ειδικά την εορτάζουσα.

Συγχρόνως όμως θα ήθελα να ζητήσω ένα μεγάλο συγνώμη από όλους τους φίλους, όσους σχολιάσατε τις αναρτήσεις όλων των διαχειριστών και κατά τη διάρκεια της ημέρας οι ευχετήριες αναρτήσεις της κυρίας Λιανού και της κυρίας Μαλεφάκη από λάθος συστήματος δεν εμφανίζονταν μέχρι αργά το βράδυ μαζί με τα σχόλιά σας.

Όπως και να έχει ότι και αν συνέβη σας ευχαριστούμε όλους και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά να ξανά γιορτάσουμε και να ευχηθούμε χρόνια πολλά στη Ζάνα μας. 

 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ - ΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΖΑΝΑ!!!

 

Για δέκατη συνεχόμενη χρονιά φίλοι μου αγαπημένοι γιορτάζουμε μαζί με τους φίλους μας την ονομαστική γιορτή της δικής μας Ζάνας (Ιωάννας Σπάσοβα).

Χρόνια πολλά και από εμάς σε όσους γιορτάζετε, με υγεία - χαρές - και ευτυχία γιατί όπως ξέρουμε όλοι μας σπάνια θα βρούμε οικογένεια, που να μην έχει ένα μέλος με το όνομα Γιάννη - και όπως λέει και η "λαϊκή σοφία" "Σπίτι χωρίς Γιάννη - προκοπή δεν κάνει".

Η Ζάνα μου λοιπόν, όπως όλοι γνωρίζετε μέσα από τα κείμενά μου είναι ο άνθρωπος που κάθε ημέρα βρίσκετε κοντά μου και πασχίζει να κάνει κάθε ημέρα τη κάθε ανάγκη και επιθυμία μου πραγματικότητα. Μετά από την ηρωίδα μάνα μου, είναι ίσως ο σημαντικότερος άνθρωπος και από τα πιο σπουδαία κεφάλαια της ζωής μου.

Είναι από τις λίγες ψυχάρες αν όχι και η μοναδική που αφιέρωσε ολοκληρωτικά όλο της τον εαυτό και τη δύναμη της στη προσωπική μου περιποίηση και κατανόηση.

Και γράφω φίλοι μου κατανόηση γιατί πολύ απλά σε μία κοινή πορεία ζωής 10 χρόνων υπάρχουν και όμορφες και δύσκολες στιγμές. Και όμως μαζί τις αντιμετωπίσαμε όλες. Οικονομικές και ηθικές.

Είναι η γυναίκα ψυχάρα που όταν δεν είχε που να με αφήσει για να πάει στη Χώρα της με πήρε μαζί της, και με έκανε μέλος φιλικό της οικογένειάς της. Μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω τη Χώρα της και να αποκτήσω  φίλους από το οικογενειακό και φιλικό της περιβάλλον.

Ακόμα και τα τελευταία δύο χρόνια που  η υγεία μου δεν μου επιτρέπει να ταξιδέψω πηγαίνει και έρχεται από τη Χώρα της σε λιγότερο  από ένα μήνα. Γιατί; Γιατί πολύ απλά δεν μπορεί και δεν έχει τη δυνατότητα να με ¨αφήσει¨ σε άτομο μόνιμης εμπιστοσύνης για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Η εμπιστοσύνη είναι ένα αίσθημα που αποκτάται με τα χρόνια. Και τα κοινά  μας χρόνια είναι πάρα πολλά και ο σεβασμός του ενός προς τον άλλον μεγάλος.

Η προσευχή μου και η παράκλησή προς τον Θεό μας, είναι να σε προσέχει και να σε έχει πάντα καλά για να είμαι και  να νιώθω καλά.

Πιστεύω πως επειδή άνθρωποι σαν εσένα είναι σπάνιοι η ζωή μου μετά από εσένα και η κατάληξή της είναι σε γηροκομείο - και πιστεύω πως με βάση την ενέργεια και τη δυναμικότητα του χαρακτήρα μου, δεν  μου ταιριάζει ακόμα.

Για αυτό Ζάνα και Νίκος πιασμένοι χέρι - χέρι πάμε τη ζωή σε άλλα μέρη.

Σε σέβομαι - σε αγαπώ - σε εμπιστεύομαι. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΖΑΝΑ!!!

ΓΛΥΚΕΣ ΚΑΛΗΣΠΕΡΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΖΑΧΑΡΟ.

 

Και επειδή αγαπημένοι μου φίλοι εχτές με όσους μίλαγα, μου είπαν ότι τα τελευταία χρόνια έχω λίγο γίνει ιδιότροπος και λίγο παράξενος και σας έχω πικράνει όλους, σας στέλνω πολλές γλυκές καλησπέρες   - καλημέρες και καλή και ευλογημένη Κυριακή να έχουμε όλοι μας. Μόνο προσέξτε από τη πολύ γλύκα μην μου πάθετε ζάχαρο.

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ ΛΟΙΠΟΝ - ΚΑΙ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΙΣ 12.500 ΠΡΟΒΟΛΕΣ.

 

Παρέα θέλω να κάνω εγώ μόνο τη μοναξιά μου - γιατί δεν πλήγωσε ποτέ τη δόλια τη καρδιά μου.

Και η αλήθεια είναι φίλοι μου πως μόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να αγαπήσουμε πραγματικά τους εαυτούς μας όμορφα και αληθινά. Φίλοι μπορεί να υπάρχουν πολλοί, συμπαραστάτες του εαυτού μας είμαστε μόνο εμείς οι ίδιοι.

Σκέφτηκα προσωρινά να απενεργοποίησω ή και να διαγράψω το blog, αυτομάτως όμως σκέφτηκα πως είναι και το μόνο μέσω που έχω για να επικοινωνώ μαζί σας, με τις μικρές φτωχές και "ερασιτεχνικές σκέψεις και κείμενα" μου, αλλά που όλοι εσείς αγαπάτε - διαβάζετε - και προσέχετε. Και σας ευχαριστώ για αυτό. Για αυτό αποφάσισα να συνεχίσω. Αφού αυτό με εκφράζει.

Καλή μας χρονιά λοιπόν και ας προσέχουμε τους εαυτούς μας!

ΠΑΝΤΩΣ ΗΤΑΝ ΕΥΓΕΝΙΚΟΙ ΧΑΧΑΧΑ!!!

 

Καλή χρονιά φίλοι μου και πάντως δεν μπορώ να πω ήταν ευγενικοί. Είδατε όσοι διαβάσατε τη χθεσινή μου ανάρτηση που αγόρασα ένα κρατικό λαχείο;

Πάω σήμερα να δω τα αποτελέσματα της κλήρωσης - βάζω το νούμερο και τη σειρά, και μου απαντάει το σύστημα: "Το δελτίο δεν κερδίζει, καλή επιτυχία στην επόμενη προσπάθεια".

Ξανά πάω εγώ να πάρω λαχείο; Λούης θα γίνω την επόμενη φορά.