ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΗΣΑΣΤΑΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΙ.

 

Δεν ξέρω ποιος φίλοι μου έπρεπε να κερδίσει εχτές στον αγώνα μπάσκετ Παναθηναϊκός - Μονακό.

Προφανώς σε έναν αγώνα που ο νικητής κρίθηκε με 3 πόντους διαφορά (88-91), Και οι δύο ομάδες άξιζαν τη νίκη, και απλά ο νικητής κρίθηκε στις λεπτομέρειες, και από την τύχη της τελευταίας φάσης κατά τη γνώμη  μου.

Αλλά το να βρίζετε όσοι το κάνατε εχτές έναν επαγγελματία προπονητή σαν τον Βασίλη Σπανούλη Έλληνα μέσα στην ίδια του τη Χώρα, επειδή ήρθε με την νέα του ομάδα και σας κέρδισε, το θεωρώ απαράδεκτο και ανεπίτρεπτο.

Κάθε επαγγελματίας παίκτης ή προπονητής έχει δικαίωμα να αγωνιστεί σε οποιαδήποτε ομάδα του εξωτερικού της επιλογής του. Ακριβώς γιατί είναι επαγγελματίας και ζει μέσα από αυτό το άθλημα.

Εμείς όμως οι οπαδοί της εξέδρας και κριτές και γνώστες των πάντων σαν λαϊκό δικαστήριο, δεν έχουμε το δικαίωμα να του βρίζουμε την οικογένειά του (Μάνα).

Η λέξη μάνα από μόνη της είναι ιερή και κανένας μας δεν πρέπει να τη βρίζει και να τη θίγει.

Και ας μην ξεχνάμε πως ο Βασίλης Σπανούλης είναι και ο Ομοσπονδιακός μας προπονητής, και αν  το καλοκαίρι καταφέρει και πετύχει κάτι αγωνιστικά καλό με την Εθνική μας ομάδα, όλοι  εσείς "οι μορφωμένοι της εξέδρας" θα τον υμνείτε σαν Θεό.

Για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε, ας μάθουμε να τον αγαπάμε και να τον σεβόμαστε.

ΠΑΝΤΑ ΧΑΡΕΣ ΛΟΙΠΟΝ.

 

Λίγο πριν μπούμε στον τελευταίο μήνα του χρόνου - και άρα στο μήνα των γιορτών που για όλους ανεξάρτητα από την ηλικία μας σημαίνει χαρά, κέφι, ξεγνοιασιά.

Αλλά και το Άγιο μήνυμα της Γεννήσεως του Χριστού και Σωτήρα για άλλη μία χρονιά στον Επίγειο Κόσμο με σκοπό την σωτηρία και ανακούφισή μας, από τα δεινά και την αμαρτία ετούτης της προσωρινής ζωής μας.

Βλέπω σίγα - σιγά τα σπίτια των γειτόνων μας να στολίζονται και όλο τον Κόσμο έτοιμο, να νιώσει και να ζήσει τη χαρούμενη ατμόσφαιρα των γιορτών.

Είτε  παρέα με την οικογένειά μας είτε παρέα με τους φίλους μας. Γιατί πολύ απλά όλη τη πίεση που νιώθουμε στην καθημερινότητά μας <<θέλει>> έναν διαφορετικό τρόπο εκτόνωσης.

Και τι πιο ωραίος και διαφορετικός τρόπος από έναν όμορφα στολισμένο χώρο όπου θα περνάμε ευχάριστα τις ημέρες και τις ώρες μας.

ΠΑΝΤΑ ΧΑΡΕΣ ΛΟΙΠΟΝ ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΠΡΟΔΙΔΟΥΜΕ ΠΟΤΕ.

 

Γιατί πολύ απλά φίλοι μου μέσα από αυτά, μπορούμε, να δημιουργούμε νέα σχέδια και πλάνα με τη φαντασία μας.

Να ελπίζουμε - και να οργανώνουμε τις καταστάσεις που ζούμε, και όταν και αν καταφέρουμε να κάνουμε τα όποια όνειρά μας, πραγματικότητα, να νιώσουμε το αίσθημα της ικανοποίησης που όλοι δικαιούμαστε.

Και ίσως έτσι να καλυτερέψουμε τις συνθήκες της ζωής μας, γιατί η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΣΑΣ.

 Έχω γράψει πολλές φορές φίλοι μου με σεβασμό και πολύ υπερηφάνεια κείμενα για τις δραστηριότητες διαχρονικά του Συλλόγου Κρητών Πετρούπολης "Η ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟΣ".

Γιατί πραγματικά όλοι μας φίλοι μου, αγωνιστήκαμε εκείνα τα χρόνια τα παλιά των δεκαετιών 1980-1990 πολύ, και όλοι μαζί οι Κρήτες της Πετρούπολης, πραγματοποιήσαμε μεγάλες προσπάθειες και τεράστιους αγώνες, συνεργαζόμενοι με όλους τους αρμόδιους τοπικούς φορείς της πόλης μας (Δημαρχείο - Τοπικές επιχειρήσεις κλπ), για να εδραιώσουμε τον Σύλλογο - καμάρι της πόλης μας - στη Δυτική Αττική.

Και κυρίως και πάνω από όλα οι προσπάθειες όλων στρέφονταν να αποκτήσει ο Σύλλογος τη δική του ιδιόκτητη στέγη.

Και να που τα καταφέραμε με την βοήθεια πολλών προέδρων και Δ.Σ, που είχαν την ευθύνη της λειτουργίας και οργανώσεως  του Συλλόγου. Και όλοι μας είχαμε ένα κοινό όραμα, σκαλί - σκαλί να "υψώσουμε" τον σύλλογο εκεί που του αξίζει να είναι. Δηλαδή στη κορυφή κατά τη γνώμη μου των πολιτιστικών δραστηριοτήτων της πόλης μας.

Και συγκινούμαι πραγματικά φίλοι μου αγαπημένοι, όταν βλέπω τις επόμενες  από εμάς γενιές, να συμμετέχουν ενεργά σε αυτή τη προσπάθεια. Και πάντα μέσα στη Παράδοση. Ο καλός μου φίλος και πρόεδρος του Συλλόγου Βασίλης Μουρτζανός, μαζί με τους συνεργάτες του νέα  παιδιά και μέλη του συλλόγου, συνεχίζουν με πολύ αγάπη και το ίδιο δυνατά αυτή την πολιτιστική τους δραστηριότητα, με γνώμονα πάντα, τη χαρά και τη προσφορά στον συνάνθρωπό μας.

Ο πρόεδρος και φίλος Β. Μουρτζανός δίνει με απόλυτη σαφήνεια στον πρόλογο της ανάρτησής του στο Facebook το ακριβές νόημα αυτής της αγάπης και της προσφοράς:

Β.Μουρτζανός "Η αγάπη που προσφέρει ο Σύλλογος μας στα μέλη του αλλά και στους φίλους του αποτυπώνεται διαρκώς μέσα από τις δράσεις του.

Προετοιμαστήκαμε για τις Άγιες ημέρες των Χριστουγέννων που πλησιάζουν.

Οι μικροί μας ζαχαροπλάστες ετοίμασαν,και πάλι, το γλυκάκι μας (πέρυσι μας έφτιαξαν κουλουράκια).

Δεν θα μπορούσε να λείπει από την εκδήλωση και η Κρητική μουσική από τα δικά μας παιδιά.

Το αν περάσαμε καλά αποτυπώνεται στο φωτογραφικό υλικό από τον πανταχού παρών Margaronis Panagiotis .

ΚΑΛΕΣ ΕΟΡΤΕΣ σε όλους μας!"

Και το πιο ευχάριστο γεγονός σε όλη αυτή τη προσπάθεια κατά τη γνώμη μου, αφού ευχηθούμε  και εμείς καλές γιορτές σε όλα τα μέλη και τους φίλους του Συλλόγου που αγαπάμε, είναι ότι βλέπουμε ξεκάθαρα μέσα από τις φωτογραφίες τα μικρά παιδιά, να συμμετέχουν με μεγάλη χαρά σε αυτή τη προσπάθεια και την εορταστική ατμόσφαιρα, και η ευχαρίστηση φαίνεται ξεκάθαρα και αποτυπώνεται στο χαμόγελο και τη λάμψη των προσώπων τους.

Γιατί πολύ απλά ξέρουμε όλοι μας, ότι η λέξη Παράδοση σημαίνει ότι παραδίδω αυτό που παραλαμβάνω στις επόμενες γενιές.

Και μόνο με αυτόν το τρόπο, η Παράδοσή μας δεν πρόκειται να ξεχαστεί ποτέ ανά την Ελλάδα.

Καλές γιορτές συμπατριώτες μου!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΟΙ - ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ.

 

Παρά τις ελλείψεις πολλών βασικών παικτών φίλοι μου καταφέραμε να κερδίσουμε εχτές την ομάδα της Μ. Βρετανίας με 77-67, γιατί <<μίλησε η Ελληνική ψυχή>> των νέων και λογικά πιο άπειρων παικτών του Β. Σπανούλη, και έχουμε ελπίδες πρόκρισης στην επόμενη προκριματική φάση του Φεβρουαρίου, με απώτερο σκοπό και στόχο τη πρόκρισή μας στο επόμενο Eurobasket, φέτος το καλοκαίρι. Αρκεί η Εθνική μας και μακάρι δηλαδή να παρουσιαστεί πλήρης, και όχι παράλληλα με τις υποχρεώσεις της Εθνικής ομάδας, να υπάρχουν και συλλογικές υποχρεώσεις.

Πράγμα απαράδεκτο και ανεπίτρεπτο κατά την άποψή γιατί οι Εθνικές ομάδες όλων των Χωρών πρέπει να είναι πρώτες και πάνω από όλες τις άλλες υποχρεώσεις.

Όπως και να έχει η κατάσταση εμείς τα καταφέραμε εχτές. Η Εθνική μας κατάφερε να ανταπεξέλθει με τα νεαρά της παλικάρια και με την υποδειγματική  καθοδήγηση του Βασίλη Σπανούλη, ο οποίος μετά το τέλος του αγώνα στις δηλώσεις του στην ΕΤ3 είπε:

ΣΠΑΝΟΥΛΗΣ: "Πιστεύω παίξαμε αρκετά καλά. Δεδομένης της μικρής χρονικής διάρκειας, που είχαμε για να προετοιμαστούμε. Βγάλαμε ωραίες φάσεις. Είχαμε κάποια βιασύνη, να τελειώσουμε τις φάσεις στον αιφνιδιασμό. Τους αναγκάσαμε σε πάρα πολλά λάθη. Τα παιδιά <<έδωσαν και τη καρδιά τους>>. Ήταν μία καλή εβδομάδα για εμάς. Πολλές φορές η ήττα σου κάνει καλό. Βελτιώνεσαι και γίνεσαι πιο δυνατή πραγματικά ομάδα."

Τα δεκάλεπτα: 17-15, 40-32, 57-50, 77-67.

ΟΙ ΠΟΝΤΟΙ ΚΑΙ Η ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΤΩΝ ΠΑΙΚΤΩΝ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΜΑΣ:

ΕΛΛΑΔΑ (Σπανούλης): Λούντζης 8 (2/3 τρίποντα, 2 ριμπάουντ, 4 ασίστ, 2 λάθη, 2 κλεψίματα), Λαρεντζάκης 8 (1/8 τρίποντα, 2 ριμπάουντ, 3 ασίστ, 4 κλεψίματα), Μωραΐτης, Τολιόπουλος (5 ασίστ, 1 κλέψιμο), Καλαϊτζάκης 14 (2/4 τρίποντα, 6 ριμπάουντ), Παπανικολάου 14 (4/6 δίποντα, 1/5 τρίποντα, 3/3 βολές, 9 ριμπάουντ, 7 ασίστ, 2 κλεψίματα, 1 μπλοκ, 6 λάθη), Αβδάλας, Κουζέλογλου 4 (3 ριμπάουντ), Μήτρου-Λονγκ 12 (4/6 δίποντα, 1/2 τρίποντα, 1/1 βολή, 4 ασίστ, 2 κλεψίματα), Χουγκάζ 9 (1/3 τρίποντα, 6 ριμπάουντ), Ζούγρης 8 (3 ριμπάουντ).

Και τα καλύτερα πρώτα ο Θεός έρχονται: Ελλαδάρα γερά - το κεφάλι πάντα ψηλά!!! 

ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΑ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΕ ΤΗ ΠΡΑΣΙΝΗ ΦΑΝΕΛΑ!!!

Έχουμε πει πολλές φορές όλοι μας φίλοι μου πως είναι ωραίο το συναίσθημα που νιώθουμε όλοι μας να βλέπουμε μικρά παιδιά να αγαπούν τον αθλητισμό είτε σαν αθλητές είτε σαν φίλαθλοι και να βρίσκονται πάντα κοντά στις αγαπημένες τους ομάδες όποιες και αν είναι αυτές.

Σαν τον μικρό Παναθηναϊκό φίλαθλο της φωτογραφίας που δημοσιεύω από το Tik Tok, όπου εκφράζει τον παιδικό ενθουσιασμό και τη χαρά του, μπροστά από τη κερκίδα των φιλάθλων της αγαπημένης του ομάδας.

Και είναι ωραίο το συναίσθημα που νιώθουμε, γιατί με αυτό τον τρόπο και με τη βοήθεια της οικογένειας, τα παιδιά αυτής της ηλικίας αποκτούν αθλητική συνείδηση, που αν την ερμηνεύσουν σωστά μέσα στη ψυχή και το μυαλό τους, όλα αυτά τα παιδιά θα είναι η επόμενη γενιά που θα υποστηρίξουν τα αθλητικά ιδεώδη, χωρίς ίχνος βίας και φανατισμού.

Γιατί ο αθλητισμός τι προσφέρει; Άσκηση και χαρά για όλους.

Αλήθεια ποιος από όλους εμάς τους μεγαλύτερους μπορεί να ξεχάσει τα ποδοσφαιρικά και μπασκετικά παιχνίδια της δεκαετίας 1970 - 1980, όπου δεν υπήρχε απαγόρευση μετακίνησης φιλάθλων της φιλοξενούμενης ομάδας, και που οικογένειες ολόκληρες πήγαιναν στο γήπεδο κάθε Κυριακή;

Ωραία δεν θα είναι φίλοι μου, να ξανά γυρίσουμε στην αθλητική ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής;

Γνώμη μου είναι πως ναι. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο εάν από μικρά παιδιά σαν τον μικρό μας φίλο στη φωτογραφία, πηγαίνουμε στα γήπεδα για να ευχαριστηθούμε με την ομάδα μας και την απόδοσή της και όχι μόνο με τη νίκη της.

Σε έναν αγώνα κάποιος θα νικήσει κάποιος θα ηττηθεί. Σημασία έχει η χαρά που θα νιώσουμε με τη συμμετοχή μας κοντά στην ομάδα μας, όμορφα και αθώα, σαν τον μικρό μας φίλαθλο. Τι λέτε κάνουμε την αρχή; Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο.

 

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΚΡΗΤΩΝ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ - ΖΩΝΤΑΣ ΜΕ ΕΝΑ ΣΚΥΛΟ - ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ

 

ΖΩΝΤΑΣ ΜΕ ΕΝΑ ΣΚΎΛΟ 

Ο σύλλογος μας πέραν από το φιλανθρωπικό του χαρακτήρα που έχει παρουσιάσει άπειρες φορές, ήρθε η στιγμή να παρουσίαση και τον φιλοζωικό του χαρακτήρα.

Ένα βιωματικό σεμινάριο την Κυριακή 24 Νοέμβρη στις 11:00 στα γραφεία του συλλόγου μας. (Ελ. Βενιζέλου 6, Πετρούπολη)

Δύο εκπαιδευτές και ο σκυλάκος (60kg) της φωτογραφίας θα μας μιλήσουν για διάφορα θέματα. Όπως:

* Ενημέρωση Αποφυγής Δαγκώματος 

* Οι ανάγκες του σύγχρονου κατοικίδιου σκύλου 

* Η γλώσσα σώματος των σκύλων 

* Πώς φροντίζω τον σκύλο μου

* Πώς παίζω με τον σκύλο μου

* Τι πρέπει να προσέχω

Θέματα τα οποία όλοι μας πρέπει να γνωρίζουμε.

O Diesel (ο σκυλάκος) ανήκει στην φυλή Bull Mastiff, είναι 60 κιλά και είναι πιστοποιημένος ως Therapy dog/Σκύλος Θεραπείας.

Έχει περάσει με άριστα τις εξετάσεις του από το International Servicedog Training School, ενώ έχει παραβρεθεί μετά από πρόσκληση σε πολλά σχολεία στην Αττική και έχει έρθει σε επαφή με δεκάδες παιδιά. Είναι ένας σκύλος πλήρως εκπαιδευμένος, συνεργάσιμος ενώ λατρεύει τα χάδια από μικρούς και μεγάλους!

Επίσης, έχει λάβει τον Τίτλο Πρωταθλητή Ελλάδος σε διεθνής εκθέσεις του Κυνολογικού Ομίλου Ελλάδος. 

Ο Δημήτρης και η Εριέττα (οι εκπαιδευτές μας), μέλη του συλλόγου μας είναι πιστοποιημένοι νόμιμοι εκπαιδευτές σκύλων.

Ο Δημήτρης Πιτσικάλης με 25ετη πείρα στην εκπαίδευση και συμπεριφορά των σκύλων έχει ειδίκευση στις αντιδραστικές συμπεριφορές. Ξεκίνησε την εκπαίδευσή του στην Γερμανία και ασχολείται με τον πρωταθλητισμό στα Κυναθλήματα για παραπάνω από 15 χρόνια.

Η Εριέττα Καραμπέτσου Πιτσικάλη, απόφοιτη της Ακαδημίας Εκπαιδευτών Victoria Stilwell, ειδικεύεται στα Θέματα Αποχωρισμού και είναι πιστοποιημένη εκπαιδεύτρια για Σκύλους Θεραπείας και Σκύλους Βοηθούς.

Ο Δημήτρης και η Εριέττα έχουν ιδρύσει την δική τους Ακαδημία εκπαίδευσης σκύλων και Εκπαιδευτών σκύλων με την επωνυμία Barkademy και αναλαμβάνουν βασική εκπαίδευση, θέματα συμπεριφοράς, προβλήματα άγχους αποχωρισμού και εκπαίδευση σκύλων Θεραπείας.

ΤΟ ΣΕΜΙΝΆΡΙΟ ΑΠΕΥΘΎΝΕΤΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ. 

ΜΕΛΗ ΚΑΙ ΜΗ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΊΟΥ ΜΑΣ.

ΕΛ. ΒΕΝΙΖΈΛΟΥ 6, ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ 

24/11  ΩΡΑ:11:00

ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΑΞΙΖΕΙ.

 

Το σώμα μου τον τελευταίο καιρό πονάει πολύ φίλοι μου. Λόγω ηλικίας; Λόγω σωματικής κατάστασης; Πολλές μπορεί να είναι οι αιτίες και οι αφορμές.

Όμως η ψυχή αντέχει και η προσπάθεια συνεχίζεται με πείσμα. Όχι από εγωισμό αλλά με θέληση για να ζήσω τη κάθε ημέρα της ζωής μου.

Γιατί εάν σταματήσω κάθε προσπάθεια, πιο το νόημα και ο σκοπός μαζί  με το στόχο ετούτης της ζωής;

Απολύτως κανένα. Από τη μέση και κάτω του κορμιού μου τίποτα δεν "δουλεύει σωστά"

Δουλεύουν όμως τρεις βασικές μου αισθήσεις. Η γλώσσα, το μυαλό, και τα χέρια.

Δεν αξίζει να προσπαθώ έστω και έτσι, να δημιουργώ - να εκφράζομαι - και να επικοινωνώ μαζί σας;

ΜΑΥΡΗ ΕΙΝΑΙ Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΧΑΧΑΧΑ.

 Τελικά εάν θέλεις να περάσεις ευχάριστα τον χρόνο σου φίλοι μου, πάντα υπάρχει τρόπος αρκεί να το θέλεις.

Εμείς εδώ στη πολυκατοικία μαζευόμαστε κάθε απόγευμα στο ισόγειο και παίζουμε φιλικά χαρτιά.

Μέχρι εδώ όλα καλά. Το κακό είναι ότι εγώ τις έχω βάλει διαχειρίστριες στις ομάδες "Καδιανός" στο fb, και αντί να ψάχνουν θέματα για τις ομάδες αυτές οι ομορφούλες παίζουν ξερή.

Και μετά περιμένω να ανέβουν στατιστικά οι ομάδες μας. Αμ δε. Δεν πειράζει όμως. Καλά να περνάμε με κέφι, όρεξη και πάντα καλή καρδιά.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ!!!

 

Χρόνια πολλά σε όλους  μας σήμερα, ημέρα του εορτασμού των Εισοδίων της Θεοτόκου Παναγίας μας, Μητέρα και Προστάτη όλου του Κόσμου.

Εύχομαι σε όλους μας όπως εισήλθε στο Ναό του Σολομώντα μαζί με  τους γονείς της Ιωακείμ και Άννα, να εισέλθει για πάντα στις  καρδιές  μας και να μας Προστατεύει, αλλά και να μεσολαβεί για τη Σωτηρία της Ψυχής μας στον Κύριο και Θεό μας.

Αλήθεια φίλοι μου υπάρχει κανείς από εμάς που να μην προστρέχει και αναζητά τη Βοήθεια της Παναγίας μας;

Κανείς! Η φράση "Αχ Παναγιά μου" ακούγεται και προφέρεται από όλους σαν φράση ανακούφισης, ελπίδας και προσμονής για την παρουσία της πάντα δίπλα μας.

Γιατί; Γιατί είναι η Μητέρα όλου του Κόσμου, και όπως κάθε μητέρα είναι πάντα κοντά στα παιδιά της, τα ακούει και τα προστατεύει.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ!!!

ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΜΑΣ ΕΧΘΡΟΣ.

 

Τελικά αγαπημένοι μας φίλοι ο μοναδικός και μόνος εχθρός είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.

Εάν δεν τον περιποιηθούμε και δεν τον φροντίσουμε σωστά και την κατάλληλη στιγμή, σε κάποιο στάδιο της ζωής μας, θα γυρίσει και θα μας "εκδικηθεί" ίσως και ανεπανόρθωτα για το υπόλοιπο διάστημα της ζωής μας...

Τι εννοώ κάποτε ένας οικογενειακώς φίλος μασέρ μου είπε να μην σταματήσω ποτέ, να φροντίζω  και να συντηρώ  τον εαυτό μου στο πέρασμα του χρόνου.

Εγώ προτίμησα να παραμελήσω τον εαυτό μου για  να αντιμετωπίσω οικογενειακές δυσκολίες και οικονομικές συγχρόνως.

Αποτέλεσμα; Στα 54 χρόνια χρειάζομαι 3 άτομα για να κινηθώ. Σίγουρα εάν τον είχα ακούσει θα ήμουν πολύ καλύτερα.

Δεν το έκανα όμως... Για αυτό φροντίστε τους εαυτούς σας. Γιατί όταν και αν εσείς δεν θα μπορείτε πολλοί θα σας γυρίσουν τη πλάτη, με τη μούρη τους στραμμένη στη πόρτα της εξόδου.

ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ.

 NATIONS LEAGUE: ΦΙΛΑΝΔΙΑ - ΕΛΛΑΔΑ: 0-2. Ας ελπίσουμε φίλοι μου ότι το "ταξίδι στο όνειρο" της ανόδου στην Α΄ κατηγορία θα συνεχιστεί τον Μάρτιο  με την ίδια επιτυχία για την Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου του Γιοβάνοβιτς με όποιον αντίπαλο και αν κληρωθούμε στα play off.

Η Εθνική μας ομάδα πάντως εχτές στον αγώνα με τη Φιλανδία στο Ελσίνκι για την τελευταία αγωνιστική του ΣΤ΄ ομίλου παίζοντας το ίδιο αποτελεσματικά και σοβαρά σε άμυνα και επίθεση, απέδειξε ότι αγωνιστικά βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση.

Κατάφερε να κερδίσει το παιχνίδι στο δεύτερο ημίχρονο μέσα σε ένα τετράλεπτο με τα γκολ του Μπακασέτα στο 52΄και Τζόλη στο 56΄.

Για πρώτη φορά στην ιστορία του Ελληνικού ποδοσφαίρου σε Εθνικό επίπεδο κερδίσαμε τη Φιλανδία μέσα στο Ελσίνκι και με 15 βαθμούς (5 νίκες - 1 ήττα) κατακτήσαμε τη δεύτερη θέση στον όμιλό μας και πηγαίνουμε ολοταχώς για τους αγώνες μπαράζ και πρόκρισης τον Μάρτιο στη Α΄ κατηγορία.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΡΤ 2 ΚΑΙ ΤΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΑΝΑΛΙΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ.

 

Αγαπημένοι φίλοι επειδή κατά τη γνώμη μου οι αγώνες για την εδραίωση του Δημοκρατικού Πολιτεύματος στη Χώρα μας, δεν πρέπει να ξεχαστούν και πάντα να τιμούνται οι αγωνιστές - φοιτητές της εξεγέρσεως του Πολυτεχνείου της εποχής εκείνης, σήμερα το πρωί από το Κρατικό μας κανάλι ΕΡΤ 2 ηχογράφησα και απομαγνητοφωνώ μαρτυρίες οπερατέρ  οι οποίοι περιγράφουν με απόλυτη σαφήνεια και συγκλονιστικές λεπτομέρειες εκείνο το θλιβερό αλλά αγωνιστικού τριημέρου 15-16-17 Νοεμβρίου 1974 και τα όσα συνέβησαν.

<<Ήταν μία νύκτα συγκλονιστική και δραματική. Οι στιγμές που μου έρχονται στο μυαλό, πριν από 5 χρόνια και τα γεγονότα τα οποία κατέγραψα μέσα από τον φακό μου. Στη κολώνα, εκείνο το βράδυ ήμουν επάνω. Για πότε βρέθηκα στον αέρα δεν το αντιλήφθηκα.

Ήταν κάτι πολύ ξαφνικό (η εισβολή του τανκ). Κανείς δεν περίμενε ότι θα ενεργήσουν τόσο ξαφνικά. Και βρέθηκα απροετοίμαστος, εκείνη τη στιγμή να αντιδράσω.

Με την είσοδο του τανκ βρέθηκα στο κενό, πέφτοντας κάτω. Όλοι οι αστυνομικοί άρχισαν να με χτυπάνε με τα γκλοπς. Με όσες δυνάμεις είχα εκείνη τη στιγμή αντέδρασα και κατόρθωσα να φύγω.

Η συνέχεια ήταν ότι συνελήφθη. Και επί 45 ημέρες με είχαν στα κρατητήρια της ΕΣΑ. Μέσα στη φυλακή αυτά τα οποία τράβηξα 45 ημέρες, ήταν για εμένα 45 χρόνια. 45 χρόνια γιατί όταν βγήκα από τη φυλακή μετά από ενέργειες της Γερμανικής Κυβερνήσεως του Μπραντ, τους οποίους και ευχαριστώ, ήμουν σχεδόν σαν ένα "φυτό".

Δεν ήξερα ούτε ώρα ούτε μέρα ούτε νύκτα - τίποτα. Ήταν κάτι το οποίο, εάν άντεξα και το έζησα για 5 ημέρες, το έζησα διότι όπως είπαν οι γιατροί οφείλονταν στη <<γερή μου κράση>>. (Νίκος Κατσαβός εικονολήπτης της εποχής εκείνης).

Την Παρασκευή το βράδυ η Αστυνομία αρχίζει την επίθεση. Με τα τεθωρακισμένα. Αλλά ούτε τα τεθωρακισμένα ούτε τα όπλα έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Και τότε εμφανίζεται ο στρατός και τα τανκ. Ένα από τα τανκ πλησιάζει τη κλειστή είσοδο του Πολυτεχνείου. Και οι φοιτητές πίσω και πάνω από τα κάγκελα άοπλοι. Το σύνθημα "Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία δονεί την ατμόσφαιρα και κάνει όλη τη Χώρα να ανατριχιάζει. Η πόρτα έπεσε, οι ήρωες φοιτητές θυσίασαν τη ζωή τους και η ξαστεριά της Δημοκρατίας ανέτειλε στη Χώρα μας.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ - ΑΞΕΧΑΣΤΟΙ - ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!!

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΟΥ ΤΥΠΕΤ.

 

Νιώθω την ανάγκη φίλοι μου να εκφράσω ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μου σε όλο το προσωπικό του ΤΥΠΕΤ - Ασφαλιστικού Φορέα μου, για την άμεση έγκριση του αιτήματός για αιμοληψία κατ' οίκον λόγω δυσκολίας της μετακινήσεώς μου.

Δυστυχώς η επιβάρυνση της υγείας μου λόγω του σακχαρώδους διαβήτη,  θα επιβάλλει στο μέλλον  συχνές αιμοληψίες.

Οπότε η χθεσινή άμεση έγκριση του αιτήματός μου για αιμοληψία στο χώρο της κατοικίας μου σημαίνει για εμένα αυτόματα την επίλυση στο τρόπο διαδικασίας ενός σοβαρού προβλήματος υγείας.

Σας ευχαριστώ και πάλι - να είστε όλοι καλά!!!

ΟΤΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙΣ...

 

Αγαπημένοι μου φίλοι όταν θέλουμε και απαιτείται να δουλεύουμε για να μπορέσουμε να καλύπτουμε τις ανάγκες μας, και κυρίως όταν δουλεύουμε σε υπηρεσίες και οργανισμούς που εξυπηρετούν κοινό, πρέπει να είμαστε αποφασισμένοι και προσαρμοσμένοι προς τη καλύτερη έννοια της εξυπηρετήσεως του κοινού.

Τι εννοώ; Σε όλα αυτά τα προτερήματα του εξυπηρετικού υπαλλήλου συμπεριλαμβάνεται η ευγένεια, η ταχύτητα και η αποτελεσματικότητα κατά τη γνώμη μου στο χώρο της εργασίας του εκάστοτε υπαλλήλου.

Όταν πας για παράδειγμα σε μία δομή Υγείας, όπως εγώ εχτές με 4 συνοδούς λόγω της κακής κινητικής μου καταστάσεως εδώ στη γειτονιά μου, πάω με ένα παραπεμπτικό ηλεκτρονικό στα χέρια, όπου επάνω γράφει το ταμείο μου (ΤΥΠΕΤ), και δεν με ενημερώνει πρώτα ότι το συγκεκριμένο διαγνωστικό κέντρο δεν έχει σύμβαση με το ταμείο μου για εξετάσεις και βρίσκομαι να πληρώνω για να μην ταλαιπωρηθώ με τα πήγαινε και έλα με το αναπηρικό καρότσι 120 ευρώ, ενώ το παραπεμπτικό έλεγε συμμετοχή ασφαλισμένου 0, αυτό για εμένα φανερώνει την άγνοια της νεαρής υπαλλήλου που με εξυπηρέτησε.

Και όταν τολμάω να τη ρωτήσω το γιατί συμβαίνει αυτό, έντονα βέβαια το ομολογώ, όχι όμως άπρεπα λεκτικά, γιατί προηγουμένως είχε πει στη βοηθό μου "έλα εδώ εσύ - και σε εμένα ότι δεν έχω ξανά κάνει εξετάσεις" στο συγκεκριμένο κέντρο, ενώ δύο χρόνια με παρακολουθεί ο ειδικός παθολόγος του κέντρου με αλλεπάλληλες 3μηνες άυλες συνταγές λόγω σακχάρου.

Πρώτο με ποιο δικαίωμα μίλησε σε αυτό τον τόνο στη κυρία της συνοδείας μου.

Δεύτερο ενημερώνεις τον πελάτη για το ποσό πληρωμής με ευγενικό τρόπο.

Τρίτο όταν σε ρωτάω το "γιατί" δεν μου απαντάς "δεν σας επιτρέπω να μου μιλήσετε - γιατί με αμφισβητήσατε".

Και ξέρεις γιατί καλό μου κορίτσι δεν απαντάς έτσι. Γιατί πολύ απλά εγώ είμαι πελάτης - έστω και άρρωστος - και εσύ μέσα από το γραφείο δεν είσαι ο εαυτός σου, είσαι η υπάλληλος του διαγνωστικού κέντρου και είσαι υποχρεωμένη να απαντάς στους πάντες και τα πάντα.

Αν κάτι σε κουράζει στη δουλειά τότε αλλάζεις δουλειά και δεν κουράζεσαι - ούτε και εμείς. Κρίμα. 

ΝΙΚΟΣ ΣΚΕΥΑΚΗΣ - ΝΙΚΟΣ ΚΑΔΙΑΝΟΣ - ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΠΟΛΛΩΝ ΕΤΩΝ ΜΕ ΠΡΟΤΡΟΠΗ ΣΠ. ΣΗΦΟΓΙΩΡΓΑΚΗ.

Το καλοκαίρι του 1973 φίλοι μου επιστρέψαμε οικογενειακώς για πάντα στην Ελλάδα από τη Γερμανία.

Στο μεταξύ από το 1970 είχε ξανά αρχίσει να ασχολείται συστηματικά με το λαούτο, και έτσι όταν το 1973 επέστρεψε στην Ελλάδα εμφανίστηκε αμέσως στο Κρητικό κέντρο "ΖΟΡΜΠΑΣ" με το Σπ. Σηφογιωργάκη, και την επόμενη μουσική σεζόν το 1974 ξανά εμφανίζεται στο ίδιο κέντρο με τον Νίκο Σκευάκη στη λύρα και το τραγούδι, μαζί με τον Δημήτρη Σκουλά στο λαούτο και το τραγούδι.

Και κάπως έτσι ξεκίνησε το μουσικό συναπάντημα του Νίκου Σκευάκη με τον Νίκο Καδιανό με προτροπή του αείμνηστου Σπ. Σηφογιωργάκη που πίστευε από την τεράστια εμπειρία του ότι αυτοί οι δύο μουσικοί έπρεπε να συνεργαστούν μαζί και να δημιουργήσουν μουσικούς θησαυρούς τους οποίους μας άφησαν μουσική κληρονομιά και ακούμε όλοι εμείς σήμερα.

Η μεταξύ τους συνεργασία κράτησε για 18 χρόνια περίπου. Δισκογραφικά το μεγαλύτερο μέρος του μουσικού τους έργου, ηχογραφήθηκε στη δισκογραφική εταιρεία "PANIVAR" του αείμνηστου Παύλου Βαρδουλάκη και μόνιμο κιθαρίστα στη κοινή τους δισκογραφία τον Δημήτρη Βερύκοκο.

Μαζί εμφανίστηκαν σε όλα σχεδόν τα μουσικά κέντρα της εποχής τους Αθηνών και Κρήτης.

Ενδεικτικά εδώ στην Αθήνα θα αναφέρω τη "ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟ" του Μιχάλη Κόκκινου, τον "ΣΥΝΤΕΚΝΟ" του Αντώνη Ζαχαριουδάκη, το "ΚΟΝΑΚΙ" του Γιώργου Γρύλλου και βέβαια τη "ΓΟΡΓΟΝΑ" αρχικά του Νίκου Σκευάκη με τους αδερφούς Λαμπράκη και μετά μαζί με τον αείμνηστο Ευτύχη Ντουντουλάκη.

Η μουσική τους συνεργασία ξεκίνησε λοιπόν φίλοι μου το 1975 στον "ΖΟΡΜΠΑ" και τελείωσε το 1995 στη "ΓΟΡΓΟΝΑ" μαζί τους τότε στο Κρητικό πρόγραμμα ήταν ο καλός φίλος και συνεργάτης τους Μανώλης Μαραγκάκης.

Ας είναι αναπαυμένοι λοιπόν και οι δυο τους Νίκος Σκευάκης και Νίκος Καδιανός, γιατί μουσικά θέλω να πιστεύω πως δεν θα ξεχαστούν ποτέ και από κανέναν με το μεγάλο κοινό μουσικό τους έργο. 

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ. ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!!!

Μικρέ μου ιντερνετικέ φίλε Γιαννάκη. Είσαι το αγαπημένο μας παιδί μιας ολόκληρης Χώρας. Το είπες, το ήθελες, το πάλεψες και τελικά εχτές πραγματοποίησες το όνειρό σου.

Στάθηκες όρθιος στη σέντρα του γηπέδου της αγαπημένης σου ομάδας του ΠΑΟΚ στη Τούμπα στο χθεσινό ντέρμπι με τον Ολυμπιακό.

Σημασία δεν έχει το αποτέλεσμα του αγώνα αλλά το ότι εσύ με την προσπάθειά σου, κατάφερες να συγκινήσεις όλη την Ελλάδα για άλλη μία φορά.

Καλή τύχη στη ζωή σου αγόρι και ο Θεός μας πάντα προστάτης σου. Αυτά τα λόγια  είναι βγαλμένα από τη ψυχή και τη καρδιά ενός τετραπληγικού ιντερνετικού σου φίλου, που δεν κατάφερα να σταθώ ποτέ στα πόδια μου αλλά που καμαρώνω και χαίρομαι για εσένα.

ΔΕΥΤΕΡΑ 11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΕΒΔΜΑΔΑ.

 

Τις καλύτερες ευχές για μία υπέροχη και χαρούμενη εβδομάδα, γεμάτη υγεία και ξεχωριστές στιγμές ευτυχίας και δημιουργίας, μαζί με καλοταξιδεμένα όνειρα, που δικαιούται να κάνει ο καθένας μας, και που πρέπει να προσπαθήσουμε να γίνουν πραγματικότητα.

ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ.

Τα όνειρα και οι ελπίδες λέει ο σοφός λαός μας φίλοι μου σβήνουν πάντα τη τελευταία στιγμή που χάνονται όλες οι ελπίδες.

Το δικό μου δυστυχώς όνειρο μετατράπηκε πολύ γρήγορα σε εφιάλτη. Όλοι σας γνωρίζετε μετά από τόσα χρόνια που κάνουμε παρέα στο διαδίκτυο για τη περιπέτεια της υγείας μου και τα 17 αποτυχημένα χειρουργεία.

Και όμως το 1981 άρχισε να φαίνεται μία ακτίνα φωτός και αισιοδοξίας ότι η κατάσταση μπορεί να καλυτερέψει, με τη βοήθεια και τεχνική υποστήριξη κάποιων εξαρτημάτων.

Τι εννοώ: Η οριστική απόφαση πως δεν θα ξανά περπατήσω μου ανακοινώθηκε το 1979, στο Νοσοκομείο "ΠΙΚΠΑ ΠΕΝΤΕΛΗΣ".

Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν ερμηνεύτηκε ποτέ πως σταματάμε κάθε προσπάθεια και εγώ και οι γονείς μου τότε, για καλυτέρεψει ή διατήρηση της σωματικής μου καταστάσεως και κινητικότητας.

Έτσι τον Οκτώβριο του 1981, οικογενειακώς μας φίλος μας συστήνει έναν φυσιοθεραπευτή πολύ καλό και με καλές συστάσεις από πολύ κόσμο που συνεργάστηκε μαζί του από το ΙΚΑ τότε, ονόματι Αλκιβιάδη (Άλκη Ξανθόπουλο) από τη Λαμία.

Καλή της ώρα όπου και αν βρίσκεται η Οικογένειά γιατί όσο ζω θα τους ¨χρωστάω¨ μεγάλη ευγνωμοσύνη, και θα εξηγήσω παρακάτω το γιατί.

Πήραμε τον Άλκη της δικής μου ψυχής και του δικού μου ονείρου τηλέφωνο, έκλεισαν οι γονείς μου ένα ραντεβού μαζί του και ήρθε σπίτι για να εκτιμήσει τη κατάστασή μου.

Αφού πήρε το ιατρικό μου ιστορικό από τους γονείς μου κρατώντας σημειώσεις σε ένα πενηντάφυλλο τετράδιο με ετικέτα από έξω "super", όπου έγραψε το ονοματεπώνυμό μου, για να μπορεί να παρακολουθεί τη πορεία και εξέλιξη της κατάστασής μου, με σήκωσε από τη πολυθρόνα και μου ζήτησε να προσπαθήσουμε μαζί να σταθώ όρθιος στον τοίχο, και αυτός να μου κρατάει τα γόνατα, για να δει εάν μπορώ να ισορροπήσω.

Πράγματι η προσπάθεια έγινε και πέτυχε. Μας είπε λοιπόν, ότι με αναλαμβάνει αρχικά και θα ξεκινήσουμε μαζί μία προσπάθεια με πρώτο στάδιο και στόχο την ενδυνάμωση του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος - και μετά βλέπουμε πιο θα είναι το επόμενο στάδιο αποθεραπείας. 

Η προσπάθεια ξεκίνησε στις 13 Οκτωβρίου 1981 - ημέρα Τρίτη - και ώρα 6 το απόγευμα.

Στην αρχή με τρεις θεραπείες την εβδομάδα των 45 λεπτών, (Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή). Ευτυχώς λόγω του νεαρού της ηλικίας μου, το σώμα μου ανταποκρίθηκε πολύ γρήγορα θετικά στα στάδια της αποθεραπείας και έτσι 6 μήνες μετά μου πρότεινε να ξεκινήσουμε πρόβες βαδίσεως με επιβραχιόνιες πατερίτσες.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω τη φράση του δεξί χέρι - αριστερό πόδι και αντίστροφα. Πάντα με ακολουθούσε από πίσω τον πρώτο καιρό για το φόβο ατυχήματος, και μου πρότεινε τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδας όπου δεν είχαμε θεραπεία μαζί, να συνεχίζω τη προσπάθεια στο διάδρομο βαδίσεως, όπου με βλέπετε στη φωτογραφία στη πίσω αυλή του πατρικού σπιτιού της μητέρας μου.

Μάλιστα για τους χειμερινούς μήνες την είχαμε σκεπάσει την αυλή μας, με ελενίτ και για υποτυπώδη ζέστη χρησιμοποιούσαμε μία ηλεκτρική σόμπα, προκειμένου να μην σταματήσω τη προσπάθεια λόγω καιρικών συνθηκών.

Στις 21 Μαίου 1982 ημέρα Παρασκευή και ώρα 5 το απόγευμα - σημαδιακή - σημαντική - και αξέχαστη για εμένα, πήρα το τελικό οκέι από τον Άλκη Ξανθόπουλο και βγήκαμε μαζί για μια βόλτα στους δρόμους της παλιάς μου γειτονιάς.

Διασχίσαμε περπατώντας θυμάμαι τις οδούς: Διός, Περικλέους, Φοινίκων, Βασιλικών και ξανά Διός, με τη μάνα μου να ακολουθεί πίσω με το καρότσι για το ενδεχόμενο της κούρασης και της μη αντοχής της διαδρομής. Κούραση; Ούτε που την αισθάνθηκα εκείνη την ώρα ειλικρινά.

Βλέπετε φίλοι μου μετά από 12 χρόνια σκληρής ζωής, έβλεπα για πρώτη φορά τον έξω Κόσμο, όρθιος και ανεξάρτητως έστω και με μπαστουνάκια.

Θυμάμαι στο τέλος της προσπάθειας είπα στη μάνα μου:  "Ο αγώνας σας δικαιώθηκε και ο γιος σου, βλέπει τον Κόσμο όρθιος. Μην φοβάσαι τίποτα τώρα πια μάνα." Ο πατέρας μου έλειπε περιοδεία στην Αυστραλία, το έζησε αυτό λίγους μήνες αργότερα.

Δεν υπήρξε γείτονας που να μην κλάψει βλέποντας όλη αυτή τη προσπάθεια μου βαδίσεως και να μην συγχαρεί επίσης τη μάνα μου και τον Άλκη για όλη αυτή τη προσπάθεια.

Ήταν η καλύτερη μέρα της ζωής μου -σαν ένα όνειρο!!!   

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ.

Είναι γνωστό φίλοι μου αγαπημένοι, όσοι μου κάνετε τη μεγάλη τιμή να διαβάζετε τα κείμενα των δικών μου αναμνήσεων από τη καλλιτεχνική πορεία του πατέρα μου Νίκου Καδιανού, πως τη χρυσή πενταετία της συνεργασίας του με τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη και τον Νίκο Σαμπαζιώτη (1980-85), έκαναν και οι τρεις μαζί, δύο φορές περιοδεία στην Αυστραλία. 

Καλεσμένοι πάντα από την μεγάλη και πολυπληθείς Ελληνική Ομογένεια. Η συγκεκριμένη φωτογραφία αυτού του άρθρου αναμνήσεων είναι το 1982 στο σπίτι του Γιώργου Κοζωνάκη στη Μελβούρνη.

Ο Γεώργιος Κοζωνάκης ένας άνθρωπος, ένας Κρητικός από τα πιο επιφανεί στελέχη της Κρητικής Ομογένειας στην Αυστραλία, αφού έφτασε μέχρι το τιμητικό αξίωμα του προέδρου της Παγκρητίου Ομοσπονδίας Αυστραλίας & της Παγκρητίου Αδελφότητας Μελβούρνης και Βικτώριας, είχε πάντα μέσα στη καρδιά του, ένα όραμα και μία θέληση την οποία τη μοιράζονταν πάντα με άλλους συμπατριώτες, επίσης Έλληνες Κρήτες Ομογενείς, να διατηρήσουν και να διαδώσουν τη Κρητική Παράδοση σε ολόκληρη την Αυστραλιανή Ήπειρο, αλλά και πως θα τη μεταλαμπαδεύσουν στις επόμενες γενεές για να συνεχίσουν το έργο τους.

Κάθε φορά λοιπόν που το συγκρότημα Γαργανουράκη εκείνη την εποχή περιόδευε στη Μελβούρνη, ο Γ. Κοζωνάκης τους φιλοξενούσε σπίτι του και μαζί με τη σύζυγό του Βίκυ "έδιναν"  τον καλύτερό τους εαυτό  για να τους "προσφέρουν" ευχάριστες ημέρες και ώρες.

Πάντα ο πατέρας μου ερχόμενος πίσω στη Πατρίδα μετά το τέλος της περιοδείας έκανε αναφορά και συζήτηση για το άσβεστο πάθος όλων των Κρητών της Αυστραλίας και έλεγε χαρακτηριστικά πως η Κρητική Ομογένεια ολόκληρης της Αυστραλίας στη προκειμένη περίπτωση είναι και έχει δύο φορές παραπάνω πάθος για τη Κρήτη μας, και την ευρύτερη παράδοσή της, από ότι έχουμε εμείς οι ίδιοι στην Ελλάδα και τη Κρήτη εκείνης της εποχής όπου είχαν αρχίσει να κυριαρχούν ξένες νοοτροπίες προς τη Παράδοσή μας.

Το καλοκαίρι του 1987 μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω την Οικογένεια Κοζωνάκη από κοντά. Σε μία προσπάθεια ανταποδόσεως της δικής τους φιλοξενίας και στους ευχαριστήριους λόγους του πατέρα μου προς εκείνον αλλά και του ίδιου προς τον πατέρα μου, μου έκανε τρομερή εντύπωση το πάθος με το οποίο μίλαγε για τη Κρήτη και το χωριό του αλλά και τους δικούς του ανθρώπους στην Ελλάδα. Στιγμές σπάνιες και μοναδικές εμπειρίες για εμένα εκείνη την εποχή της νεαρής, εφηβικής και ρομαντικής ηλικίας μου.                                                  

ΑΝΑΣΤΟΡΟΥΜΑΙ ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΛΙ!!!

 

Η πρώτη φίλοι μου συναυλιακή εμφάνιση του Παγκρήτιου Συλλόγου Κρητών καλλιτεχνών στην Αττική που ιδρύθηκε το 1980, και στο ένδοξο και Ιστορικό Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού.

Η συναυλία διοργανώθηκε τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1980, υπό την αιγίδα του Υπουργείο τότε Πολιτισμού, ενταγμένη στο πρόγραμμα των καλοκαιρινών πολιτιστικών εκδηλώσεων, που διοργανώνονταν κάθε χρόνο, σε αυτό το ιστορικό και αλησμόνητο για όλους μας θέατρο.

Συμμετείχαν καλλιτέχνες και από τους 4 Νομούς της Κρήτης λυράρηδες και λαουτιέρηδες, μεταξύ των οποίων θα προσπαθήσω να αναφέρω όσους θυμάμαι λόγω του νεαρού τότε της ηλικίας μου και των πολλών ετών που έχουν περάσει.

Συμμετείχαν λοιπόν από όσους μπορώ να θυμηθώ οι Χαράλαμπος Γαργανουράκης, Γιώργος Φραγκιουδάκης, Μιχάλης & Νίκος Αλεφαντινός, Γιώργος Καλομοίρης, Μανώλης Κουμιώτης, Αλέκος Πολυχρονάκης, Νίκος Καδιανός, Στρατής Μαμαλάκης, Τασούλα, το βιολί εκπροσώπησε ο αείμνηστος Γιώργος Αβυσσινός και στο λαούτο τον συνόδευε ο γιος του Κωνσταντίνος, και επίσης οι  Ζαχάρης Κριτσωτάκης, Μανώλης Μανουράς, Γρηγόρης Χατζάκης, Γιάννης Κουφαλιτάκης Δημήτρης Φουκάκης, Μιχάλης Τζαγκαράκης, Στέλιος Βασιλάκης, Στέλιος Δελιδάκης, Γιώργης Κρουσανιωτάκης, Παντελής Σαλούστρος, Δημήτρης Πασπαράκης.

Και για την ιστορία πρόεδρος του Συλλόγου καλλιτεχνών Κρητικής Μουσικής ήταν ο Γιώργης Καλομοίρης.

Η συναυλία διοργανώθηκε υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού με υπουργό τότε την αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη - επίσημη καλεσμένη της βραδιάς εκείνης από τον Παγκρήτιο Σύλλογο καλλιτεχνών, η οποία όμως δυστυχώς δεν μπόρεσε να ήταν παρών, διότι έλειπε σε διπλωματική αποστολή στο εξωτερικό, και το Υπουργείο εκπροσώπησε τελικά ο τότε γενικός γραμματέας του Ε.Ο.Τ. αείμνηστος συμπατριώτης μας, Νίκος Σκουλάς. Την τηλεοπτική κάλυψη της συναυλίας την έκανε η Κρατική τηλεόραση και τον τηλεοπτικό πρόλογο πριν την έναρξη ο κ. Αλέξης Κωστάλας. 

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΟΛΟΥΣ!!!

Για μία ακόμη χρονιά φίλοι μου η γνωστή παρέα συγκεντρωθήκαμε σπίτι μου να γιορτάσουμε τα 54α γενέθλια μου.

Βλέπετε, ξέρετε, και έχετε διαβάσει στο παρελθόν και θα ακούσετε και στο βίντεο που θα αναρτηθεί παρακάτω, πως μετά το θάνατο των γονιών μου, ότι μου έχει απομείνει σε ετούτη τη ζωή και κοντά μου είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι και εσείς η ιντερνετική μου παρέα.

Ένιωσα λοιπόν την ανάγκη έτσι κάνοντας μία σύντομη αναδρομή στα χρόνια της ζωής μου να τους πω αυτά τα λόγια που θα ακούσετε στο παρακάτω βίντεο.

Σε καμία περίπτωση δεν είναι λόγια, εντυπωσιασμού, λύπησης και φιγούρας. Είναι λόγια ευγνωμοσύνης και κατάθεση ψυχής προς όλους σας - σας ευχαριστώ!!! Ακούστε φίλοι μου το βίντεο και θα καταλάβετε τι ακριβώς εννοώ:

 

ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Η ΤΟΥΡΤΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΗΝΥΜΑ ΑΓΑΠΗΣ!!!

 

Ακόμα φίλοι μου και το ευχητήριο μήνυμα της τούρτας, περνάει μήνυμα αγάπης που τόσο πολύ το έχω ανάγκη όχι μόνο σήμερα, αλλά και όλες τις ημέρες της ζωής μας και εγώ και όλοι οι άνθρωποι.

Μετά από πάρα πολλά χρόνια ίσως αυτά είναι τα καλύτερα γενέθλια σήμερα, διότι νιώθω τόσο έντονη την αγάπη των ανθρώπων που έχω δίπλα μου τόσο στο σπίτι όσο και στο ιντερνέτ. Να είμαστε όλοι καλά και από καλά και πάνω, και ο Θεός πάντα Προστάτης και Βοηθός μας!!!

ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ.

Και ξεκίνησα ευχάριστα σήμερα το πρωινό της γιορτής των γενεθλίων μου με τη γνωστή παρέα που πάντα με συνοδεύουν στις μετακινήσεις μου (Ζάνα, Αντώνη, Κυπαρισσία, Βάσω.) Για να πιούμε ένα καφέ ευχαριστιών από εμένα προς αυτούς που είναι πάντα και σε καθημερινή βάση δίπλα μου. Να είμαστε καλά και να περάσουμε όμορφα.

ΜΕ ΤΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΚΟΡΔΑΛΑΚΗ - ΑΜΟΙΒΑΙΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ.

1988-89 φίλοι μου στο Κρητικό κέντρο "ΓΟΡΓΟΝΑ" που τότε λειτουργούσε υπό τη διεύθυνση των αείμνηστων αλλά αξέχαστους σε όλους μας Νίκου Σκευάκη και Ευτύχη Ντουντουλάκη.

Στη συγκεκριμένη φωτογραφία αυτού του άρθρου με τη συμπατριώτισσά μας μεγάλη τραγουδίστρια τόσο της Κρητικής μουσικής όσο και της Λαϊκής αργότερα Κατερίνα Σκορδαλάκη.

Μία ίσως κατά την εκφρασμένη μουσική γνώμη και άποψη του ίδιου του πατέρα μου γυναικεία φωνή με σπάνιο "μέταλλο και ηχόχρωμα", όπως χαρακτηριστικά έλεγε, που όποιο είδος μουσικής και αν τραγουδούσε στα χρόνια που εκείνος ζούσε, Κρητικό ή Λαϊκό, σίγουρα το έφτανε στην υψηλότερη κλίμακα ερμηνείας. Κάτι που νομίζω πως χωρίς αμφιβολία συνεχίζεται ακόμα και στις ημέρες μας.

Και βέβαια κανείς από εμάς τους παλιότερους ακροατές της Κρητικής δισκογραφίας, δεν μπορεί να ξεχάσει την εκπληκτική ερμηνεία και συμμετοχή της στο δίσκο με τίτλο  «Ξυλουρέικα» το 1978 μαζί με τον Νίκο Ξυλούρη στη προ τελευταία του δισκογραφική δουλειά πριν το θάνατό του. Αν θυμάμαι καλά μετά από τόσα χρόνια ερμήνευσε τον αμανέ με τίτλο: "Κράτα καλό λογαριασμό".

Υπήρχε λοιπόν μεταξύ του πατέρα μου και της κυρίας Σκορδαλάκη ένας αμοιβαίος καλλιτεχνικός σεβασμός, διότι οι γυναικείες καλές φωνές κατά τη γνώμη του ήταν ελάχιστες εκείνη την εποχή, και ασφαλώς η κ. Σκορδαλάκη ανήκει σε αυτές.

Κατά τη γνώμη του ίδιου του πατέρα μου οι γυναικείες φωνές που εκείνος ξεχώριζε, ήταν η Ασπασία Παπαδάκη, η Λαυρεντία Μπαξεβάνη, η Κατερίνα η Σκορδαλάκη, η Τασούλα, η Εύα η Γρηγοράκη με την οποία συνεργάστηκε στα "ΑΓΡΙΜΙΑ" το 1982, και λίγα χρόνια πριν το τέλος της καριέρας του, η Στέλλα Μαρνελάκη, με την οποία συνεργάστηκε στο Κρητικό κέντρο "ΑΠΟΣΠΕΡΙΔΑ" του Αλέκου Πολυχρονάκη.

Μία ζωή γεμάτη αναμνήσεις, επιτυχημένες συνεργασίες και αμοιβαίους επαγγελματικούς σεβασμούς. Δύσκολη κατάκτηση. 

ΚΑΛΗ ΣΟΔΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.

Παραδοσιακά φίλοι μου ο μήνας Νοέμβριος είναι ο μήνας συγκομιδής της ελιάς και επεξεργασίας του καρπού της. Συνεπώς και της παραγωγής ελαιόλαδου.

Τυχεροί αυτή την εποχή όσοι από εσάς έχετε δικές σας ρίζες ελιές και θα απολαύσετε το αποτέλεσμα των κόπων, όσο επίπονο και αν είναι αυτό κατά τη διάρκεια όλης της προηγούμενης χρονιάς και μέχρι να φτάσετε στη συγκομιδή.

Σίγουρα όσο κουραστική και αν είναι αυτή η γεωργική εργασία το δικό σας λάδι είναι καλύτερο από αυτό του εμπορίου ακριβώς γιατί είναι δικό σας.

Συν ότι έχετε το πλεονέκτημα και την ευλογία να ζείτε από κοντά όλη τη διαδικασία και επεξεργασία του καρπού της ελιάς από τη συγκομιδή και μέχρι την παραγωγή και απόσταξη λαδιού στο ελαιοτριβείο της επιλογής σας.

Εμείς για να τιμήσουμε όλη αυτή τη διαδικασία παρακάτω αναρτούμε κάποιες φωτογραφίες που μας έδωσε η Κυπαρισσία η Μακρύγιαννη, από όλη αυτή τη διαδικασία, όπως την πραγματοποιήσαν οικογενειακώς και με φίλους στο Αλιβέρι Εύβοιας και στα δικά τους κτήματα.

Καλή σοδειά λοιπόν σε όλους και ας μην ξεχνούμε ότι η ελιά είναι το ευλογημένο κατά τη Χριστιανική Παράδοση του Θεού δέντρο, διότι "φιλοξένησε" το Χριστό μας στο ΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΑΙΩΝ, για να προσευχεί λίγο πιο πριν από τις δύσκολες ώρες του Μαρτυρίου Του.

ΜΕΙΝΑΜΕ ΑΠΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΜΑΣ.

Απομαγνητοφωνώ φίλοι μου αγαπημένοι τις δηλώσεις του προπονητή του αγαπημένου μου μπασκετικού Περιστερίου εχτές στην ΕΤ3, σύμφωνα με τις οποίες δικαιολογεί την ήττα από τον ΑΡΗ με 77-71.

Λημνιάτης: "Νομίζω ότι παλέψαμε για πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Σίγουρα ο Σι Τζέι είναι ένας πάρα πολύ σημαντικός παίκτης για εμάς. Αλλά θέλω να μιλήσω για τους παρόντες που έκαναν μία τρομερή προσπάθεια. Νομίζω μας στοίχισε το γεγονός στο 45-50, χάθηκαν μία - δύο ευκαιρίες να φύγουμε παραπάνω στο σκορ. Δεν καταπονηθήκαμε στη πίεση του ΆΡΗ. Ξέραμε, ότι θα παίξει με αυτόν το τρόπο. Επενδύσαμε ενεργειακά, να μπορέσουμε να κάνουμε μία καλή προσπάθεια για 40 λεπτά"

*******************************************************

Πρώτο. Όλοι τις τελευταίες εβδομάδες και πριν το χθεσινό αγώνα, δημοσιογράφοι - παράγοντες του αθλήματος μίλαγαν για το καλύτερο αγωνιστικό ξεκίνημα της ομάδας μετά από πολλά χρόνια με 3 νίκες σε 4 αγωνιστικές. Σύμφωνοι αλλά μην ξεχνάμε απέναντι σε ποιες ομάδες πετύχαμε αυτές τις νίκες. (Πανιώνιο - πρώτη  φορά στη μεγάλη κατηγορία μετά από χρόνια που ακόμα ψάχνει την "αγωνιστική του ταυτότητα" Μαρούσι που έχει 1 νίκη σε 4 αγώνες και το Λαύριο που έχει 4 ήττες σε 4 αγώνες).

Αυτό το θεωρείτε αγωνιστικό θρίαμβο; Με δύο αγωνιστικά πιο δυνατές ομάδες παίξαμε, ΑΡΗ - ΠΑΟΚ και καταγράψαμε ισάριθμες ήττες. 

Άρα για ποια αγωνιστική άνοδο μιλάμε; Ξέρετε κύριοι υπεύθυνοι της ομάδας το πρωτάθλημα έχει αρχή - μέση - τέλος, δεν έχει μόνο 4 αγωνιστικές για να πανηγυρίζεται.

Δεύτερο τι σημαίνει και πως εξηγείται από εσάς κύριε Λημιάτη ότι η ομάδα στο τελευταίο δεκάλεπτο μένει από ενέργεια. Κάντε κάτι να λύσετε το πρόβλημα. Δική σας δουλειά είναι. Πριν είναι αργά και στο τέλος κλαίμε όλοι. Εσείς μπορεί και πρέπει να αγαπάτε τη δουλειά σας, εμείς όμως αγαπάμε την ομάδα. Εσείς μπορεί να φύγετε όλο το τεχνικό επιτελείο, εμείς θα είμαστε για πάντα Περιστέρι!

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΒΑΛΩ ΦΕΡΜΟΥΑΡ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΤΟ ΘΕΩΡΗΣΕΤΕ ΣΤΑΣΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ.

 

Η σιωπή φίλοι μου δεν είναι πάντοτε και δεν υποδηλώνει βεβαίως στάση αδυναμίας, είναι πολλές φορές και κίνηση λεκτική - πνευματική ουσίας.

Όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου τα βλέπω, τα κατανοώ και τα καταλαβαίνω. Μιλάω όμως μόνο τη κατάλληλη στιγμή, όταν πρέπει και όταν ασφαλώς έχω κάτι να πω ουσιαστικό και χρήσιμο και από το οποίο ασφαλώς θα προκύψουν ωφέλιμα συμπεράσματα για εμένα και τους συνομιλητές μου.

Το μόνο που δεν θέλω είναι να μου πειράξουν σκόπιμα τους ανθρώπους που έχω δίπλα μου, γιατί πολύ απλά χωρίς αυτούς σε καθημερινή βάση δεν μπορώ να υπάρχω.

Όποιος πειράξει τους ανθρώπους που έχω δίπλα μου, είναι σαν να "ανοίγει" πόλεμο μαζί μου. Βλέπετε φίλοι μου πλέον πως το μόνο που είναι φτηνό σε ετούτη τη ζωή, είναι οι συμπεριφορές κάποιον ανθρώπων, που για να δείξουν ότι υπερτερούν - υποτιμούν εσένα.

Ότι και αν έχουμε κάτι να πούμε, είναι καλύτερα να το πούμε κατά πρόσωπα και με τα επιχειρήματά μας σωστά ή λάθος, και όχι με υπονοούμενα και αναρτήσεις.

Όλοι ξέρουμε να γράφουμε κείμενα απαντήσεων... χωρίς όμως να θίγουμε την αξιοπρέπεια κάποιου ανθρώπου, για όσους ακόμα έχουν αξιοπρέπεια δηλαδή.                                                                                                                         

ΑΝ ΚΑΙ ΕΦΟΣΟΝ.

 Αν οι φιλίες εξαρτώνται από το πορτοφόλι

την εκατσουλώσαμε όλοι που λέει και ο Πότης.

Για τα λεφτά αγαπηθήκαμε και όχι με τη καρδιά μας,

και κάναμε μόνο κακό σε εμάς και την υγεία μας.

Έχει ο καιρός γυρίσματα στο λέω να θυμάσαι,

πάλι έξω από τη πόρτα μου θα στέκεις να κοιμάσαι.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΝΟΕΜΒΡΙΟ.

Εύχομαι ο μήνας Νοέμβριος να χαρίσει σε όλους σας ό,τι επιθυμεί ο καθένας και ακόμη περισσότερα σε γέλια και χαρές γιατί αξίζετε κάθε ευτυχία.