Πόσο σωστά είναι τα λόγια που λέει σε αυτή τη φωτογραφία φίλοι μου ο αγαπημένος μας αείμνηστος ηθοποιός Θανάσης Βέγγος: "Κάνε δώρο την απουσία σου, σε αυτούς που δεν εκτίμησαν τη παρουσία σου."
Διότι πολύ απλά δεν χρειάζεται να μένουμε, από καταναγκασμό και μόνο ή από υποχρέωση και φόβο, ή από άλλες αιτίες και καταστάσεις, κοντά και δίπλα σε ανθρώπους που δεν μας εκτιμούν για αυτό που πραγματικά είμαστε και όχι για αυτό που τους προσφέρουμε.
Ούτε χρειάζεται να τσακωνόμαστε μαζί τους ούτε χρειάζεται να δημιουργούμε μεταξύ μας εντάσεις, από τις οποίες μόνο κακό στον εαυτό μας κάνουμε.
Απλά "ανοίγουμε τη πόρτα" και αποσυρόμαστε. Και τους διαγράφουμε για πάντα από τη ζωή μας. Για καλό δικό μας που μόνο εμείς οι ίδιοι πραγματικά το θέλουμε(το καλό μας).
Γιατί όλοι μας φίλοι μου, μπορούμε να διαγράψουμε από τη ζωή μας ανθρώπους, καταστάσεις και γεγονότα που μας ενόχλησαν. Δεν είναι μοναδικό και αποκλειστικό προνόμιο του φίλου ή της φίλης μας αλλά και δικό μας.
Για αυτό κοιτάμε πάντα να κάνουμε πιο ευχάριστη τη ζωή μας και τη κάθε μέρα μας. Και αυτό μπορεί να συμβεί, μόνο με ανθρώπους που θέλουν πραγματικά και μόνο για εμάς, να είναι δίπλα μας.
Όλοι οι άλλοι μπορούν να ανοίξουν τη πόρτα και ελεύθερα να φύγουν, καλό μου έκαναν ή θα μου κάνουν. Και ότι και αν λένε, γράφουν ή αναρτούν για εμένα είναι διαγραμμένοι υπό τύπου format, οριστικά και αμετάκλητα.
Εχτές αγαπημένοι μου φίλοι την ημέρα του εορτασμού της μεγάλης Εθνικής επετείου για την ελευθερία μας και την ανεξαρτησία μας, πραγματοποιήθηκαν παρελάσεις όπως κάθε χρόνο σε όλη τη Χώρα.
Η φωτογραφία που βλέπετε στην αρχή του άρθρου καθώς και το βίντεο που ακολουθεί είναι με τους μαθητές και τις μαθήτριες του ΕΝ.Ε.Ε.ΓΥ.-Λ. - Ενιαίο Ειδικό Επαγγελματικό Γυμνάσιο - Λύκειο - Αιγάλεω, που τίμησαν με πίστη, θέληση και αφοσίωση και τον απελευθερωτικό αγώνα και τους ήρωες της πατρίδας μας.
Ξέρετε αγαπημένοι μου φίλοι κατά τη προσωπική ταπεινή μου άποψη και τα ίδια τα παιδιά αυτά είναι ήρωες της ζωής, της καθημερινότητας και των προσωπικών τους αναγκών. Και είναι ήρωες γιατί προσπαθούν. Και όποιος προσπαθεί ανταμείβεται από Θεό και ανθρώπους.
Μέσα στα παιδιά της χθεσινής παρέλασης - τα οποία είναι όλα άξια επαίνου, συμμετείχε και ένα παλικάρι, το οποίο είχα την ιδιαίτερη τύχη -και τιμή, να τον γνωρίσω από κοντά το περασμένο Σάββατο. Ο Κωνσταντίνος Κουκουλής.
Ξέρετε και φαντάζομαι έχει ζήσει όλοι σας φίλοι μου παρόμοιες στιγμές, ορισμένοι άνθρωποι σε κερδίζουν με τη πρώτη ματιά και τη πρώτη χειρονομία.
Και ναι ο Κωνσταντίνος με κέρδισε. Με κέρδισε το μεγαλείο της ψυχής του, η καλοσύνη των ματιών του και η γλυκύτητα και εκφραστικότητα των λόγων του.
Όταν βλέπεις έναν έφηβο, που σε γνωρίζει για πρώτη φορά και γνωρίζοντας την αναπηρία μου, να έρχεται τόσο γλυκά και ευαίσθητα κοντά για να μου σφίξει το χέρι και με το χαμόγελό του να προσπαθήσει να μου δώσει κουράγιο ως μία ευχή αντοχής για τη δοκιμασία μου - αυτό το γεγονός και μόνο τα λέει όλα. Είναι αυτό που λέμε και γράφουμε - μια εικόνα - χίλιες λέξεις.
Αγαπημένε φίλε Κωνσταντίνε. Ελπίζω να μου δίνεις το δικαίωμα παρά τη μία φορά της συναντήσεώς μας και μόνο, να σε θεωρώ φίλο μου, όπως λες και εσύ και ξέρουμε και οι δύο πολύ καλά, ετούτη η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας, που θέλει δύναμη και θέληση ψυχής. ΠΑΜΕ ΔΥΝΑΤΑ - όπως εσύ λες.
Εγώ βέβαια λόγω της μεταξύ μας ηλικιακής διαφοράς, σιγά - σιγά "κλείνω τον κύκλο μου."
Εσύ όμως έχεις πολλά χρόνια ζωής μπροστά σου, θα δώσεις συν Θεώ πολλούς αγώνες και το ένστικτό μου "λέει", ότι θα κατακτήσεις πολλούς προσωπικούς στόχους. Γιατί το θέλεις, το προσπαθείς και το αξίζεις.
Ευχή μου να σε έχει πάντα ο Θεός καλά - εσύ να πετυχαίνεις τους στόχους σου - και οι γονείς σου των οποίων ο αγώνας είναι εξίσου σπουδαίος κοντά σου, να καμαρώνουν για εσένα.
Μία λέξη με τρία γράμματα και μία άρνηση υποταγής στα ξένα επεκτατικά συμφέροντα εναντίον της Πατρίδας μας ήταν αρκετά για να ανάψουν τη σπίθα της συσπείρωσης και της ενότητας ενός ολόκληρου Λαού, να αγωνιστεί για την ανεξαρτησία και την ελευθερία του.
Πάντα εμείς οι Έλληνες αγαπημένοι μου φίλοι στις κρίσιμες ιστορικές στιγμές και αποφάσεις που αφορούν την ελευθερία μας, είμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι να θυσιάσουμε, ακόμα και τη ζωή μας να προσφέρουμε προκειμένου η Πατρίδα μας και οι συμπολίτες μας να είναι και να ζουν ελεύθεροι.
Οι έννοιες σκλαβιά και υποταγή, δεν ταιριάζουν με την ιδιοσυγκρασία των Ελλήνων. Ο αγώνας ήταν δύσκολος και απαιτούσε θυσίες μέχρι τη τελική δικαίωση για την Ελευθερία.
Κάποιοι συμπατριώτες μας ήρωες αγωνιστές έχασαν τη ζωή τους - κάποιοι άλλοι έμειναν ανάπηροι - όλοι μαζί όμως κατάφεραν να κρατήσουν τη Χώρα μας Ελεύθερη - Υπερήφανη - και Ανεξάρτητη.
Αυτούς τους ήρωες συμπατριώτες τιμούμαι και φέτος όπως κάθε χρόνο με τις πολιτικοστρατιωτικές παρελάσεις, στην Ελλάδα και το Εξωτερικό, όπου υπάρχει δηλαδή Ελληνική Ομογένεια.
Και βέβαια είμαστε ιδιαίτερα υπερήφανοι, όταν βλέπουμε μικρούς μαθητές σαν τη Λυδία και τον Στέφανο Σιφναίο, που δεν έζησαν τις ιστορικές εκείνες στιγμές του αγώνα της Ανεξαρτησίας, αλλά τις διάβασαν και τις έμαθαν μέσα από τα ιστορικά βιβλία του Σχολείου τους, πρόθυμα και υπερήφανα να συμμετάσχουν σήμερα με το 8ο Δημοτικό Σχολείο Πετρουπόλεως, στη μαθητική παρέλαση, εδώ στη περιοχή που καθημερινά ζουν και μεγαλώνουν.
Και είμαστε ιδιαίτερα υπερήφανοι, γιατί αυτή είναι η επόμενη γενιά που θα συνεχίσει να τιμά και να συμμετάσχει στα μεγάλα ιστορικά γεγονότα της Πατρίδας μας.
ΖΗΤΩ Η ΠΑΤΡΙΔΑ - ΔΟΞΑΣΜΕΝΟΙ ΟΙ ΗΡΩΕΣ - ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΘΕΟΥ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΑΣ!!!
Έχω γράψει και άλλες φορές αγαπημένοι μου φίλοι πως μπορεί στη ζωή, να μην απέκτησα δικά μου παιδιά, αλλά και τα παιδιά των φίλων μου - τα νιώθω σαν δικά μου.
Εχτές το απόγευμα λοιπόν Λυδία - Στέφανος - Γιάννης Σιφναίος, επιστρέφοντας από την απογευματινή τους βόλτα, μας χτύπησαν τη πόρτα σε εμένα και τη Ζάνα, για να μας κάνουν λίγη ώρα παρέα. Ακούστε στο παρακάτω βίντεο, πως άλλαξε η ψυχολογία μου:
ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ - ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ Ο ΘΕΟΣ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΣΑΣ!!!
Ήμουν που ήμουν χάλια ψυχολογικά εχτές φίλοι μου κατά τις 18.30 το απόγευμα συννέφιασε και ο Ουρανός και "ήρθε και έδεσε" το γλυκό. Σκέτη ζωγραφιά με τη ψυχολογία μου, ήταν το όλο σκηνικό. Μετά σου λένε προσπάθησε. Τι να προσπαθήσεις μαύρα μέσα μου - μαύρα και απέξω.
Δεν ξέρω τι και πως αγαπημένοι μου φίλοι, τα χρόνια, οι πόνοι, η σωματική κατάσταση, η ψυχολογία, πραγματικά πάντως όλα αυτά με οδηγούν σε μια απελπισία και μία διάθεση για να παραιτηθώ από όλα τα θέλω και τα πρέπει της ζωής, που δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να αντιστρέψει αυτή τη κατάσταση παρά μόνο ο Θεός ή και ένας Άγιος.
Αγαπημένοι μου φίλες και φίλοι χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζετε και κάθε επιθυμία σας, δική μου ευχή να γίνει πραγματικότητα.
Για δεύτερη χρονιά φέτος συνοδευόμενος από τη γνωστή παρέα, με αξίωσε ο Θεός μας να βρεθώ στον πανηγυρίζοντα Ι.Ν. ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΕΩΣ και να λάβω και εγώ όπως όλος ο κόσμος τις ευχές των ιερέων και το Σώμα και το Αίμα του μαρτυρίσαντος για εμάς και για τις αμαρτίες μας Χριστού μας.
Έχω γράψει πολλές φορές πως μετά από 55 χρόνια ζωής αναπηρικής και καταδικασμένης σε πολλαπλές δοκιμασίες, διόλου εύκολες, η μόνη μου ψυχική προσωπική ανακούφιση βρίσκεται πάντα και μόνο μέσα στους Ι.Ν. τους οποίους επισκέπτομαι και εναποθέτω τις ελπίδες μου, μέσα από τις προσευχές μου στον Κύριο και Θεό μας.
Τη μόνη μου ελπίδα για μια ζωή χωρίς σωματικούς πόνους. Ευχαριστώ σήμερα από καρδιάς τους ιερείς, τους security και τον κόσμο για τη βοήθειά τους κατά την είσοδό μου στον Ναό.
Ακολουθεί ηχητικό απόσπασμα από τη πρωινή Θεία λειτουργία.
Αλήθεια αγαπημένοι μου φίλοι πόσοι από όλους εμάς, δεν "έχουμε γυρίσει το μυαλό μας βραδιές και βραδιές πίσω" μια ολόκληρη ζωή, στις ευτυχισμένες εκείνες στιγμές του παρελθόντος που ζήσαμε με τους δικούς μας ανθρώπους, γονείς, φίλους και συγγενείς, και έμειναν για πάντα "χαραγμένες" στη μνήμη και τη ψυχή μας.
Τότε που είμασταν παιδιά ακόμη και ήταν όλα ξέγνοιαστα γύρω από τη δική μας ζωή και τη μέχρι τότε πορεία της. Και την ευθύνη για τις όποιες αποφάσεις την έπαιρναν κάποιοι άλλοι μεγαλύτερης ηλικίας από εμάς.
Και μοναδική μας έννοια και φροντίδα ήταν η μόρφωσή μας και οι σχολικές καθημερινές μας υποχρεώσεις. Τότε που σαν παιδιά και το σχολείο ακόμη το θεωρούσαμε βαριά πνευματική εργασία. Μη γνωρίζοντας βεβαίως - τα επόμενα στάδια της σκληρής ζωής.
Αλλά σίγουρα με το πέρασμα των χρόνων, διαπιστώσαμε ότι οι σχολικές μας υποχρεώσεις - που τότε τις θεωρούσαμε αγγαρεία - "ήταν η Πρεσβεία που μας χορήγησε το διαβατήριο" για να εισέλθουμε στη κανονικότητα της Ζωής, αναλαμβάνοντας εμείς οι ίδιοι τις ευθύνες της. Για μια καλύτερη Ζωή, επαγγελματική αποκατάσταση και ευτυχισμένες καταστάσεις.
Μια ζωή που όσο περνούν τα χρόνια γίνεται όλο και πιο κουραστική όλο και πιο προβληματική. Και διστακτική επίσης για το τι μας περιμένει την επόμενη στιγμή. Πρέπει όμως να τη ζήσουμε. Η προσπάθεια αξίζει, το κορμί μας προσπαθεί να αντέξει, το μυαλό μας σχεδιάζει και οργανώνει, ένα ταξίδι στο όνειρο.
Έχω γράψει πολλές φορές αγαπημένοι μου φίλοι πως ό,τι αγαπάω χαίρομαι και να το τιμάω. Έτσι λοιπόν και κάθε νίκη του μπασκετικού Περιστερίου, εμένα με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενο και περήφανο. Γιατί θυμάμαι τους αγώνες που δώσαμε όλοι μαζί (διοίκηση, παίκτες, προπονητές και φίλαθλοι), για να εδραιώσουμε αυτή την ομάδα, στις κορυφαίες κατηγορίες Ελλάδος και Ευρώπης. Για αυτό και εγώ σε κάθε αγώνα αυτής της ομάδας, θα αναδημοσιεύω το σχετικό ρεπορτάζ, με τη μορφή ηχητικού βίντεο - μέσα από την ιστοσελίδα του Συλλόγου:
Κάποτε αγαπημένοι μου φίλοι και συγκεκριμένα τον Νοέμβριο του 1995, τη πρώτη ημέρα δηλαδή που εργάστηκα στη τράπεζα, όταν γύρισα στο πατρικό μας σπίτι, ο αείμνηστος πατέρας μου με ρώτησε ¨πως ήταν η πρώτη μου μέρα στη δουλειά και φυσικά αν μου αρέσει το αντικείμενο της δουλειάς μου".
Η αυθόρμητη και γεμάτη ενθουσιασμό τότε απάντησή μου ήταν - πως ναι, και βέβαια μου αρέσει γιατί έχει να κάνει με γραφομηχανές και κομπιούτερ.
Η απάντηση και η συμβουλή του πατέρα τότε, ενός πατέρα που λόγω κατοχής, μπορεί να μην πρόλαβε να τελειώσει σχεδόν ούτε τη Τρίτη Δημοτικού, ωστόσο οι εμπειρίες της ζωής του και τα διδάγματά του, ήταν τόσο εύστοχα και "μπροστά για την εποχή του" - που μου απάντησε πως "εφόσον σου αρέσει θα πας καλά και θα τα καταφέρεις. Εάν όμως με το πέρασμα των χρόνων κάποια στιγμή, νιώσεις ότι κουράστηκες, τότε αμέσως να "κατέβεις από το πλοίο", γιατί και αποδοτικός δεν θα είσαι, και ουσιαστικά δεν θα έχεις να προσφέρεις τίποτα άλλο παραπάνω - και θα κουράσεις και τον κόσμο που εξυπηρετείς.¨
Με τα χρόνια που πέρασαν και τώρα που δεν είναι πια κοντά μου, καταλαβαίνω όλο και περισσότερο πόσο δίκιο είχε, διότι πολύ απλά εάν δεν αγαπάς το οτιδήποτε κάνεις στη ζωή, ούτε ευτυχισμένος θα είσαι και βέβαια ούτε θα πετύχεις.
Είναι καλό αγαπημένοι μου φίλοι, να προσέξουμε στη σκληρή εποχή που ζούμε, που χαρίζουμε τις καρδιές μας και τον ψυχικό μας κόσμο γενικότερα.
Γιατί μπορεί οι καρδιές μας να είναι "γεμάτες" με καλοσύνη σαν ένα ανοικτό και ανθισμένο λουλούδι. Και αν κάποιοι μας πληγώσουν, είναι άδικο και αμαρτία γιατί πληγωνόμαστε εμείς οι ίδιοι.
Αλλά και αν δεν χαρίσουμε τη καρδιά μας, σε φίλους, συγγενείς κλπ. μπορεί να θεωρηθούμε απάνθρωποι, σκληροί και άκαρδοι.
Για αυτό καλύτερα να είμαστε σαν το γυαλί σκληροί, και να συνεχίσουμε τη προσπάθεια για τη βελτίωση των συνθηκών της προσωπικής μας ζωής, ώστε να είμαστε εμείς οι ίδιοι ευτυχισμένοι. Και καλύτερα είναι να αποκριθούμε από όσους θέλουν να μας πληγώσουν.
Είναι πολλές φορές αγαπημένοι μου φίλοι που συνομιλώντας με φίλους που έχουν προσφέρει και συνεχίζουν να προσφέρουν στη Παράδοση της Κρήτης μας, με διακατέχει μια ιδιαίτερη συγκίνηση, σεβασμός προς τους ίδιους και αναμνήσεις δικές μου μιας ολόκληρης ζωής.
Μια αντίστοιχη περίπτωση συνέβη εχτές όταν είχα την ιδιαίτερη τύχη και τιμή να συνομιλήσω τηλεφωνικά, με τον φίλο Αντώνη Κουκλινό, και τεράστιο δημιουργό και καταγραφέα κατά τη προσωπική μου γνώμη της Κρητικής Παράδοσης με τον οποίο μας ενώνει μια ιντερνετική φιλία και ιστορία πολλών ετών την οποία θα σας διηγηθώ παρακάτω.
Για τον άνθρωπο Αντώνη Κουκλινό και το μεράκι του γύρο από τη Κρητική Παράδοση και τον ευρύτερο πολιτισμό, ο πρώτος που μου μίλησε ήταν ο πατέρας μου αείμνηστος Νίκος Καδιανός. Μάλιστα του είχε κάνει ιδιαίτερα θετική εντύπωση το πάθος που "έβγαζε" για τη Κρητική μουσική, ο κατά πολλά χρόνια νεότερος Αντώνης και αργότερα η αγάπη με την οποία ασχολήθηκε με το Κρητικό λαούτο.
Εγώ προσωπικά αγαπημένοι μου φίλοι τον Αντώνη Κουκλινό δεν τον έχω συναντήσει ποτέ από κοντά. Γνωριστήκαμε μέσω facebook, τη περίοδο 2012-13, όταν "άνοιξα" το πρώτο μου ιντερνετικό ραδιοφωνικό σταθμό "radio Kadianos" και συμμετείχε σαν ακροατής στις εκπομπές μου. Η τιμή και η συγκίνηση ήταν ιδιαίτερα μεγάλη για μένα, γιατί πολύ απλά πριν ξεκινήσω τις εκπομπές μου, είχα εντοπίσει το κανάλι του στο you tube και είχα μελετήσει εκτενέστερα τα βίντεό του από διάφορα Κρητικά γλέντια.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που είχε βγει ζωντανά "στον αέρα" για να συνομιλήσει μαζί μου. Μεγάλη και ξεχωριστή τιμή για εμένα. Ο ερασιτέχνης Νίκος Καδιανός να συνομιλεί με τον μεγάλο καταγραφέα της Κρητικής Παράδοσης Αντώνη Κουκλινό. Αμέσως και με μεγάλη καλοσύνη και προθυμία μου έδωσε τη προφορική του άδεια, να παίζω όποιο βίντεο ήθελα από το κανάλι του στο σταθμό μου.
Τα χρόνια πέρασαν, ο σταθμός μπορεί να έκλεισε, η αγάπη μου όμως για τη Κρήτη μας και τους συντελεστές της, παραμένει το ίδιο δυνατή και αναλλοίωτη και εκφράζεται μέσα από αυτό το blog και τα κείμενά μου.
Εχτές λοιπόν με αφορμή ένα τραγούδι του από το 2018, με τίτλο "Ακρογιαλιά τση σκέψης μου" - τον πήρα τηλέφωνο και ακολούθησε ο παρακάτω μεταξύ μας διάλογος:
ΝΚ. Αγαπημένε μου φίλε Αντώνη Κουκλινέ, καλημέρα από την Αθήνα. Η τηλεφωνική επικοινωνία μας αυτή γίνεται με αφορμή το σπουδαίο έργο, που έχεις καταγράψει με τη κάμερά σου και έχεις συνθέσει ο ίδιος με το λαούτο σου - και με αφορμή ένα προσωπικό σου τραγούδι ερμηνευμένο από τον Γιώργο Παπαδάκη, ένα πρωτομάστορα - δάσκαλο μεγάλο της Κρητικής μας μουσικής με τίτλο "Ακρογιαλιά τση σκέψης μου". Πες μου δύο λόγια για όλο σου το έργο και τη προσφορά σου στη Κρητική μας μουσική;
ΑΚ. Κοίταξε τώρα Νίκο. Ο Γιώργης ο Παπαδάκης δεν χρειάζεται πενάδια να πούμε. Όλος ο κόσμος τον γνωρίζει. Είναι αποδεκτός, διαχρονικός και πάρα πολύ καλός άνθρωπος. Το καλλιτεχνικό του ταλέντο, το γνωρίζει όλος ο κόσμος. Είναι κατά τη γνώμη μου, ένας από τους πρώτους, από τους μεγάλους ερμηνευτές της Κρητικής μουσικής.
Και αυτό το καταμαρτυρούν και οι διαχρονικές του επιτυχίες, οι οποίες δεν είναι μια και δυο. Είναι πάρα πολλές και αξιόλογες. Στο τραγούδι αυτό "Ακρογιαλιά τση σκέψης μου" Νίκο, επειδή με τον Γιώργο έχουμε κάνει πολλές φορές κάνει παρέα, και τον έχω καταγράψει με τη κάμερά μου, σε πάρα πολλά γλέντια, κάποια στιγμή του ζήτησα, να συμμετέχει στη δισκογραφία μου.
Είχα γράψει για τον Γιώργο ένα άλλο τραγούδι, να το τραγουδήσει - το οποίο είχε σχέση με τον άδικο θάνατο του αδερφού μου. Επειδή όμως τότε, όταν μπήκε στη διαδικασία να κάνει πρόβες το τραγούδι - πέθανε ένας αδερφός του Γιώργου, και το τραγούδι αναφέρονταν σε θάνατο και του ήταν πολύ δύσκολο ψυχολογικά να το ερμηνεύσει, προτίμησα τότε το τραγούδι εκείνο το πρώτο, να το πει ο Μανωλιούδης. Ένα τραγούδι που έχει τίτλο: "ΑΧ ΠΟΝΟΣ".
Μετά που έγινε η συζήτηση με τον Παπαδάκη, αλλάξαμε και του ¨έδωσα¨ το τραγούδι: "Ακρογιαλιά τση σκέψης μου". Το οποίο το έχει αγαπήσει ο κόσμος. Και επίσης το τραγούδι αυτό υπάρχει στο διαδίκτυο.
Ένα τραγούδι απο τις ''μουσικές μου πεθυμιές'' μέρος δεύτερο.
Στίχοι μουσική Αντώνης Κουκλινός
ερμηνεία Γιώργος Παπαδάκης
λαγούτο Γιάννης Χαραλαμπάκης
μπάσο remix Μιχάλης Μαυράκης
κυκλοφορία δίσκου Μάρτιος 2018.
ΝΚ. Στο κανάλι σου στο You Tube (ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΟΥΚΛΙΝΟΣ), από όπου το είδα και εγώ και θα το δημοσιεύσω στο blog το δικό μου. Με την άδειά σου πάντα.
ΑΚ. Λοιπόν αυτό Νίκο, όπως το ερμήνεψα εγώ και το πήρε ο Γιώργος ο Παπαδάκης, για να το μάθει - υπάρχει και η πρώτη καταγραφή με τη δική μου φωνή, και αυτή στο διαδίκτυο και σαν δεύτερη ερμηνεία.
Όσο για το cd με τίτλο "Μουσικές μου πεθυμιές" Νίκο να πω ότι προσπαθώ και εγώ, να βάλω το δικό μου "λιθαράκι". Και έχω κάνει συνεργασίες εκτός τον Παπαδάκη, με τον Μιχάλη τον Τσαγκαράκη, τον Γιώργο Μανωλιούδη, τη Ματία Παγώνη από τα Χανιά, τον Πέτρο Μαρούλη, τον Κωστή Σαριδάκη, τον Μιχάλη Πετσάκη, τον Γιάννη Τσουρδαλάκη, τον Χαραλαμπάκη τον Γιάννη που γνωρίζουμε όλος ο κόσμος, τον Ηλία Σαββάκη, τον αδερφό μου τον Μανιό Κουκλινό, και επίσης τον πρώτο μου ξάδερφο τον Κανάκη Κουκλινό. Και βέβαια να έχουμε την υγεία μας, να συνεχίσουμε ο καθένας όπως μπορεί, και όσο έχει όρεξη να προσφέρει.
ΝΚ. Φίλε μου Αντώνη, θα σου κάνω μια προσωπική ερώτηση. Έχεις προσφέρει τεράστιο έργο και με τη κάμερά σου, αλλά και με το λαούτο σου από τα παλιά εκείνα όμορφα χρόνια - εκείνα τα μερακλίδικα δικά μας χρόνια. Έχεις συνειδητοποιήσει το εύρος του πολιτιστικού έργου που μας έχει προσφέρει;
ΑΚ. Ξέρεις τι θέλω να σου πω Νίκο. Εγώ θυμάμαι τον πατέρα σου τον Νίκο τον Καδιανό να παίζει στο χωριό μου (Γρηγοριά) με τον Νίκο τον Σκευάκη. Μακάρι φίλε μου καλέ, να υπήρχε ο τρόπος εκείνη την εποχή να είχα μία κάμερα.
Παρόλο που η αναφορά σε αυτό - μιλάμε τώρα είναι πολλά χρόνια. - Εγώ ήμουν πιτσιρικάς του Δημοτικού. Αλλά σκέψου να υπήρχε μία κάμερα να καταγραφούν αυτά τα γλέντια. Τα γνήσια. Τα πανηγύρια, οι γάμοι. Θα ήταν "ευχής έργο" να υπήρχε.
Δεν υπήρχε όμως η τεχνολογία. Εγώ λόγω της δουλειάς μου, φρόντιζα σε κάθε γλέντι - ξέρεις ότι από τα μοναδικά βίντεο που υπάρχουν στο διαδίκτυο, που να φαίνεται ο Παπατσαράς ο Μανούσος να παίζει, είναι σχεδόν τα δικά μου. Με τον Γιώργο τον Φραγκιουδάκη.
Για να μπορεί ο νέος καλλιτέχνης να δει τον τρόπο του παιξίματος. Αυτοί οι "ογκόλιθοι" επάνω στο λαούτο πως παίζανε. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να υπάρχουν αυτές οι καταγραφές.
ΝΚ. Φίλε Αντώνη, εγώ θα σε ευχαριστήσω από καρδιάς για τη σημερινή μας συνομιλία. Μου είπες προηγουμένως μια προσωπική σου ευχή για την υγεία μου. Ξέρεις πόσο σε σέβομαι - όσο μου δίνει ο Θεός δύναμη με τα προβλήματα υγείας που έχω - να συνεχίσω να προσπαθώ. Θα σου ευχηθώ και εγώ το αντίστοιχο - να συνεχίσεις να μας προσφέρεις και σε εμάς και στη Παράδοσή μας υλικό. Γιατί για εμάς που θέλουμε να μάθουμε - είσαι δάσκαλος.
ΑΚ. Και να φανταστείς Νίκο ότι έχω ακόμα πάρα πολύ μεγάλο αρχείο το οποίο δεν το έχω επεξεργαστεί. Πριν από δύο ημέρες αν παρακολουθείς το κανάλι μου, βρήκα ένα βίντεο που παίζει στου Σιμισακογιώργη - στο παλιό "Μεσοστράτι" τότε που έκανε τη ταβέρνα, και παίζει ο Ζ. ο Μελεσσανάκης και κάθεται απέναντί του ο Μάνος Μουντάκης. Και παίζει λοιπόν και τραγουδεί μπροστά από τον Μ. Μουντάκη, ο Μελεσσανάκης. Θεωρώ ότι είναι μία διαχρονική καταγραφή αυτό το βίντεο.
ΝΚ. Για εμένα προσωπικά και στο είχα πει και από την εποχή που είχα τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, ότι μετά το αείμνηστο ζεύγος Σγουράκη, είσαι ο μεγαλύτερος καταγραφέας που υπάρχει. Και μακάρι το έργο σου να σου δώσει ο Θεός τη δύναμη, να το αποθηκεύσεις όλο σε έναν δικό σου χώρο, για να μπορούμε και εμείς και να μαθαίνουμε αλλά και να ξανά θυμόμαστε. Να είσαι πάντα καλά και σε ευχαριστώ για όλα.
Που κανείς μας αγαπημένοι μου φίλοι, ξεκινώντας την ανάγνωσή της, δεν γνωρίζει τελειώνοντας τη πρώτη σελίδα, τι μπορεί να του γράφει η δεύτερη. Και αυτό διαρκεί μέχρι τον "επίλογό της".
Ωστόσο πάντα όλοι μας ελπίζουμε πως θα φωτίσει σαν τις ακτίνες του ήλιου, και θα ανθίσει σαν λουλούδι, που έχει ανάγκη τις βιταμίνες του ήλιου και της ανθρωπιάς και της όποιας ευαισθησίας μας, για να μπορεί να συνεχίσει να ζει και να υπάρχει.
Πριν 15 ημέρες αγαπημένοι μου φίλοι, συνέβη το παρακάτω περιστατικό - το οποίο και αυτό μάλλον δεν πρέπει να ήταν τυχαίο, αλλά της τύχης μου γραμμένο.
Χρειάστηκε εκτάκτως να σηκωθώ από τη καρέκλα που κάθομαι για προσωπική ανάγκη και να κάτσω στο καρότσι για να μεταφερθώ. Ο Αντώνης λοιπόν που με βοηθάει ήταν στο σπίτι του. Εγώ που δεν ήθελα και δεν προλάβαινα να τον ενημερώσω για να έρθει, θεώρησα πιο σωστό να πάρω τηλέφωνο τη Κυπαρισσία που με βοηθάει κατά καιρούς με τη Ζάνα για να έρθει να με σηκώσουν μαζί.
Έναν όροφο βλέπετε μένουμε. Η κοπέλα ήρθε πρόθυμη όπως πάντα, προσπαθούμε να σηκωθώ τίποτα, μία-δύο-τρεις φορές, μουλάρι ο Αστραχάν.
Τη τρίτη φορά λοιπόν γλιστράω και πέφτω κάτω. Ευτυχώς χωρίς να χτυπήσω. Εχτές λοιπόν συζητάμε το ανάλογο περιστατικό και ακούστε το διάλογό μας στο παρακάτω βίντεο:
Να είστε καλά πάντως όλοι όσοι με βοηθάτε, γιατί εγώ και το διασκέδασα, γιατί καταλαβαίνετε ότι σε όλα μου τα χρόνια δεν είναι η πρώτη ή τελευταία τούμπα που "έφαγα" για το μόνο που μετανιώνω, είναι για το τσίπουρο που δεν ήπια.
Καταφέραμε φίλοι μου έστω και δύσκολα να περάσουμε νικηφόρο από τη δύσκολη έδρα της Λετονίας στη Ρίγα με 0-1 με το γκολ του Τζίμα στο 83' και συνεχίζουμε πρώτοι στον όμιλο. Γράφω δύσκολα φίλοι, διότι κυριολεκτικά η ομάδα της Λετονίας έπαιξε και με τους 11 παίκτες "κλεισμένους στην άμυνά τους". Πράγμα που έκανε ακόμα πιο δύσκολη τη δική μας αγωνιστική προσπάθεια.
Μετά αγαπημένοι μου φίλοι θέλετε να πιστέψω ότι τυχαία με βρίσκουν όλα τα περίεργα περιστατικά. Διαβάστε και ακούστε τώρα να δείτε τι συνέβη:
Εχτές το απόγευμα λοιπόν κατά τις 7 η ώρα καθόμουν ήρεμος και κουβέντιαζα μαζί με τη Ζάνα για το τι υποχρεώσεις του σπιτιού έχω ακόμα να πληρώσω. Και πάνω που κάνω λογαριασμούς χτυπάει η παρακάτω αφύπνιση του κινητού της Χρυσούλας, που θα ακούσετε στο βίντεο:
Δεν έχω καταλάβει εγώ όμως από που προέρχεται ο ήχος και αρχίζω και αναρωτιέμαι γιατί άραγε να ήρθαν τα περιπολικά έξω από το σπίτι μου. Ρωτάω τη Ζάνα "Χρωστάω πουθενά; - Μου λέει όχι". Η Χρυσούλα εν τω μεταξύ με όλο αυτό το σκηνικό έχει πεθάνει στα γέλια - και στο τέλος βέβαια κάνω τον σταυρό μου, διότι πολύ απλά φίλοι μου - εάν υπήρχαν και άλλες ζωές, όπως λέει η θρησκεία μας - σε κάποια άλλη ζωή λοιπόν κάτι έκανα άθελά μου στον Θεό και όλα τα τρελά και παράξενα συμβαίνουν σε εμένα. Δεν εξηγείται το φαινόμενο αυτό διαφορετικά για εμένα.
Τελικά ο μόνος που μπορεί να χαρακτηρίσεις τον εαυτό σου, είτε αρνητικά είτε θετικά είσαι εσύ ο ίδιος και ο Κύριος και Θεός μας, που μας έφερε στη ζωή. Όλοι οι άλλοι είναι απλά συμπληρώματα κακής συμπεριφοράς και ανώφελης φρασεολογίας.
Επειδή φίλοι μου αγαπημένοι οι αναμνήσεις είναι πολλές από τα μέσα της δεκαετίας 1990 και μετά, 1995 για την ακρίβεια, και η προσωπική αγάπη τεράστια, όταν αγωνιζόμασταν όλοι μαζί να τη μετατρέψουμε σε ΚΑΕ, και να την εδραιώσουμε σε Ελλάδα και Ευρώπη. Ακούστε το βίντεο και θα καταλάβετε:
Και όλα μαζί τα συναισθήματα αγαπημένοι μου φίλοι, σημαίνουν ζω και υπάρχω. Το θέμα βέβαια είναι να μπορέσω στο μεγαλύτερο μέρος της να ζήσω μια ήρεμη και αρμονική ζωή, τέτοια ώστε να ξεκουράσω και το σώμα και τη ψυχή, όπως αξίζει σε κάθε άνθρωπο. Βέβαια οι δυσκολίες σε δυναμώνουν, η ξεκούραση όμως σε ελευθερώνει, να ζήσεις μέσα στον κόσμο ευτυχισμένος πραγματικά και όχι εικονικά.
Και είναι ωραίο το συναίσθημα αυτό αγαπημένοι μου φίλοι γιατί ξεκαθαρίζεις και προστατεύεις τον εαυτό σου, απέναντι σε κάθε στεναχώρια και αρρωστημένη κατάσταση.
Αλήθεια πόσοι από όλους εμάς, έχουμε προσφέρει θυσία τους εαυτούς και τη ψυχή μας, σε λάθος ανθρώπους, που μόλις έκαναν τη δουλειά τους μας "γύρισαν" τη πλάτη, νομίζοντας ότι μπορούν να μας πληγώσουν.
Κάθε δύσκολη συναναστροφή με λάθος ανθρώπους, εμένα προσωπικά με δυναμώνει, να συνεχίσω να προσπαθώ, αφού πρώτα τους διαγράψω οριστικά από τη ζωή μου. Γιατί σέβομαι τον εαυτό μου και μισώ τα σκουπίδια που είχα κατά καιρούς κοντά μου.
Όταν δεν μπορούν να καταφέρουν το οτιδήποτε οι άλλοι, κρίνουν αρνητικά εσένα επειδή προσπάθησες και τα κατάφερες. Ακούστε το βίντεο και θα με καταλάβετε.
Οι ημερομηνίες πληρωμής ακολουθούν τον κανόνα του διαχωρισμού μεταξύ Μισθωτών και Μη Μισθωτών και διαμορφώνονται ως ακολούθως:
Τη Δευτέρα 27 Οκτωβρίου 2025 θα καταβληθούν οι κύριες συντάξεις από τα τέως ταμεία Μη Μισθωτών ΟΑΕΕ, ΟΓΑ και ΕΤΑΑ, οι κύριες συντάξεις που απονεμήθηκαν από τη σύσταση του ΕΦΚΑ και μετά, με τον ν.4387/2016, μέσω του ΟΠΣ-ΕΦΚΑ (συνταξιούχοι Μισθωτοί & Μη Μισθωτοί από 1.1.2017 και έπειτα) και όλες οι επικουρικές συντάξεις του ιδιωτικού τομέα (Μη Μισθωτών και Μισθωτών).
Την Τετάρτη 29 Οκτωβρίου 2025 θα καταβληθούν οι κύριες συντάξεις των τέως Ταμείων Μισθωτών [ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, τραπεζών, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΛΟΙΠΩΝ ΕΝΤΑΣΣΟΜΕΝΩΝ (ΤΣΕΑΠΓΣΟ, ΤΣΠ-ΗΣΑΠ), ΝΑΤ, ΕΤΑΤ και ΕΤΑΠ-ΜΜΕ] καθώς και οι κύριες και οι επικουρικές συντάξεις του Δημοσίου.
Οι πιστώσεις των λογαριασμών μας, θα πραγματοποιηθούν τη προηγούμενη εργάσιμη το απόγευμα.
Την τύχη, τη πορεία και την εξέλιξη της ζωής μας αγαπημένοι μου φίλοι τη καθορίζουμε τις περισσότερες φορές εμείς. Όταν προσπαθούν κάποιοι φίλοι - συγγενείς να μας βοηθήσουν, και εμείς τους αγνοούμε επιδεικτικά. Τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας και υπεύθυνοι των επιλογών μας καλών ή κακών, θετικών για εμάς ή αρνητικών. Και όταν απλά φτάσουμε στο τέλος και "κάνουμε ταμείο" και απολογισμό, τότε θα φταίμε μόνο εμείς και κανείς από αυτούς που ήθελαν να μας βοηθήσουν και να είναι κοντά μας.
Στον Ι.Ν. Αγίου Ιεροθέου στο Περιστέρι - μοναδικού σε όλη την Ελλάδα είχα την τύχη, τη τιμή και τη θεϊκή ευλογία να βρεθώ σήμερα το πρωί και να παρακολουθήσω τη πανηγυρική θεία λειτουργία, τιμώντας τη μνήμη του εορτάζοντος Αγίου και εναποθέτοντας για ακόμα μία φορά τις ελπίδες μου στον Άγιο και στον Θεό μας.
Αγαπημένοι μου φίλοι, έχω ξανά γράψει πολλές φορές πως το Περιστέρι είναι ο Δήμος και η περιοχή εκείνη, όπου πέρασα τα 35 ομορφότερα χρόνια της ζωής μου. Επομένως μου είναι αδύνατον με τη πρώτη ευκαιρία να μην παρευρίσκομαι στο συγκεκριμένο Ναό, και για να προσευχηθώ, αλλά και για να θυμηθώ μέσα από τις παιδικές μου αναμνήσεις, τόσα πολλά γεγονότα και καταστάσεις που έζησα.
Στον συγκεκριμένο Ι.Ν. ένιωσα την ευλογία να γίνω για πρώτη φορά πνευματικός πατέρας ενός κοριτσιού που μεγάλωσε - σπούδασε και έγινε οδοντίατρος.
Επίσης κάθε Πάσχα ήταν μία από τις 3 εκκλησίες, που προσκυνούσαμε τον Επιτάφιο μαζί με τους γονείς μου, τηρώντας το αντίστοιχο έθιμο.
Τα χρόνια που δούλευα στην Εθνική Τράπεζα Αγίου Ιεροθέου, ήταν πολλά τα πρωινά εκείνα που άναβα το κεράκι μου και έκανα τη προσευχή μου, ζητώντας τη προστασία και ευλογία του Αγίου Ιεροθέου. Και πάντα με αξιώνει να βρίσκομαι στη γιορτή του έτσι όπως έγινε και φέτος.
Χρόνια πολλά λοιπόν σε όλους μας και του χρόνου με υγεία. Ακολουθεί βίντεο με ηχητικά αποσπάσματα από τη σημερινή ημέρα.
Υπάρχουν κάποιες ώρες και δυσάρεστες στιγμές, που πραγματικά νιώθω τελείως αδέξιος, για να επιλέξω τις κατάλληλες λέξεις και να εκφράσω απόλυτα τα αισθήματα λύπης που νιώθω, για την απώλεια αγαπημένων μου προσώπων όπως ο αείμνηστος Γιώργος Φραγκιουδάκης από τον Άγιο Θωμά και εκ των συνεργατών του πατέρα μου Νίκου Καδιανού για μια διετία 1987 - 88 στο κέντρο "Κρητικό Κονάκι" του Γ. Γρύλλου.
Με τον αείμνηστο όσο και αν δεν θέλω να το πιστέψω Γ. Φραγκιουδάκη, εγώ προσωπικά γνωριστήκαμε το 1982, όταν ο πατέρας μου εμφανιζόταν μαζί με τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη στο κέντρο "Αγρίμια" και ο Γιώργος έπαιζε στο "Ακρωτήρι" μαζί με τον αείμνηστο Πέτρο Καρμπαδάκη τότε.
Από τη πρώτη στιγμή της γνωριμίας μας, υπήρξε μεταξύ μας ένας σεβασμός και ένα "δέσιμο" που δεν σταμάτησε, όσο και αν μας χώρισε η απόσταση Αθήνα - Κρήτη όπου ζούσε μόνιμα. Έχω γράψει και άλλες φορές πως η καλλιτεχνική πορεία του πατέρα μου αποτελεί για εμένα "διαβατήριο" για να αποκτήσω δυνατές φιλίες με σπουδαίους ανθρώπους του Κρητικού μουσικού πολιτισμού. Έτσι λοιπόν και κατά αυτόν τον τρόπο θεμελιώθηκε και η φιλία μου με τον Γ. Φραγκιουδάκη του Ιωάννη και της Ισμήνης που από σήμερα, θα τον έχουν για πάντα στην αγκαλιά τους.
Πριν δύο χρόνια περίπου έγραψα ένα κείμενο, αναφερόμενος στην όμορφη και αξέχαστη διετή συνεργασία του Γιώργου με τον πατέρα μου. Έτυχε αυτό το κείμενο να το διαβάσει η σύζυγός του κ. Εύα - του το διάβασε και με πήρε τηλέφωνο, τότε ο ίδιος για να μιλήσουμε και να ξανά θυμηθούμε εκείνα τα παλιά όμορφα χρόνια. Από εκείνη τη στιγμή, δεν σταματήσαμε να επικοινωνούμε.
Πέρυσι λοιπόν το Πάσχα τον πήρα τηλέφωνο για να του ευχηθώ, και επάνω στη κουβέντα του ζήτησα να καταγράψω μία συνομιλία σχετικά με τη μουσική του, αξιοπρόσεκτη καριέρα.
Μου είπε: "Από εβδομάδα". Την επόμενη εβδομάδα που τον πήρα τηλέφωνο έτυχε να είναι στο νοσοκομείο. Του είπα όποτε μπορέσεις Γιώργο μου και η απάντησή του "μπορώ και τώρα παιδί μου". Με αυτή τη μεταξύ μας συνομιλία και τα δύο βίντεο τον αποχαιρετώ λέγοντάς του: "Αν είναι ο Χάρος μερακλής, θε να του τραγουδήσεις, σε μια άλλη καλύτερη ζωή ίσως ξαναγυρίσεις...
Συλλυπητήρια σε όλη την οικογένεια Φραγκιουδάκη, και ας είναι ελαφρύ το Αγιοθωμιανό χώμα που θα σε αγκαλιάσει για πάντα.
Ναι αγαπημένοι μου φίλοι είναι μία αλήθεια και μία πραγματικότητα στη δική μου ζωή και τις αρχές μου, ότι μου αρέσει και θέλω να δίνω και τη ψυχή μου για τους ανθρώπους που έχω δίπλα μου, με ένα αλλά όμως...
Εάν κάποια στιγμή διαπιστώσω αχαριστία ή σκοπιμότητα στη συμπεριφορά τους τότε τους διαγράφω μία και καλή και για πάντα και από τη δική μου ζωή.
Απεχθάνομαι φίλοι μου τους ανθρώπους που νομίζουν ότι είναι μοναδικοί και αναντικατάστατοι. Ουδείς αναντικατάστατος εκτός από τον Θεό και από τους ίδιους μας τους εαυτούς.
Έγραψα και σε προηγούμενο κείμενό μου:
Το πρώτο λάθος μπορεί να είναι λάθος εκτίμηση μιας κατάστασης.
Το δεύτερο η ευκαιρία που σου δίνω, γιατί άνθρωπος είσαι - και μπορεί από λάθος να κάνεις σφάλματα.
Η τρίτη φορά όμως έχει σαν αποτέλεσμα, έξω από το σπίτι μου και από τη ζωή μου. Μια για πάντα - για κάτι καλύτερο που σίγουρα θα έρθει στη ζωή μου, και θα αξίζει πολύ περισσότερο σαν άνθρωπος, από εσένα που ευτυχώς μόλις έφυγες.
.jpg)
