Αγαπημένοι μας φίλοι λίγες μόνο ώρες πριν τη Δύση του 2024 και την Ανατολή του 2025, μαζί με τη γνωστή πλέον σε όλους παρέα, κάναμε τη καθιερωμένη μας γιορταστική βόλτα στο Περιστέρι. Τη πόλη που μεγάλωσα και αγάπησα όσο τίποτα άλλο στη ζωή μου.
Σας στέλνουμε πρώτα από όλα τις ευχές μας για υγεία, χαρές και ευτυχία, αγάπη, δύναμη, αισιοδοξία, και ότι ονειρεύεστε σε ετούτη τη ζωή να γίνει πραγματικότητα.
Και το κυριότερο από όλα, σας ευχόμαστε το 2025 να είναι μία χρονιά χωρίς πόνους και στεναχώριες για τον καθένα μας.
Και επειδή εγώ όπου πάω πάντα συμβαίνουν και απρόοπτα, κάτι θα γίνει ξαφνικά όπως σήμερα, όπου μας "έφυγε" μια ρόδα του καροτσιού. Αλλά τη "πιάσαμε" όμως έτσι; Ωστόσο δεν χάσαμε την αισιοδοξία μας, και αγοράσαμε και κρατικό λαχείο, έτσι για να πάμε κόντρα στη γκαντεμιά.
Δεν το ξέρει κανείς από εμάς αλλά μπορεί να μας χαμογελάσει και σε εμάς η τύχη κάποτε. Καλή μας επιτυχία λοιπόν.
Άσε που με φορτώσανε με όλα τα βάρη της παρέας (τσάντες), με βρήκανε μικρό βλέπετε.
Στη συνέχεια έψαξα και βρήκα τον δικό μου Άγιο Βασίλη, όχι στη Καισάρεια αλλά εντός και επί τα αυτά στο Περιστέρι.
Μετά συναντήθηκα και με τους αγαπημένους μου από τα παιδικά χρόνια ξυλοπόδαρους και φωτογραφηθήκαμε μαζί με διαφορά ύψους όπως βλέπετε αλλά εκείνο που έχει σημασία είναι ότι ξανά ένιωσα παιδί και πέρασα όμορφα αποχαιρετώντας με πολλά χαμόγελα το 2024.
Και τώρα περιμένω με ελπίδα και αισιοδοξία το 2025 όπως όλοι μας. Χρόνια πολλά λοιπόν. Και καλή μας χρονιά.
Δύο ημέρες φίλοι μου απέμειναν για το ξεκίνημα της νέας Χρονιάς. Το 2025 εύχομαι να μας φέρει ό,τι το 2024 δεν είχε καταφέρει.
Ποιος από όλους εμάς αλήθεια φίλοι μου με την αυγή της πρώτης ημέρας κάθε καινούργιας χρονιάς, δεν εύχεται και δεν ελπίζει σε κάτι καλύτερο από αυτό που είχε τη χρονιά που έφυγε;
Είτε καταστάσεις που έζησε και προφανώς θα ήθελε να μην είχε ζήσει ή και να ξεχάσει την τραυματική εμπειρία που έζησε μέσα σε αυτές είτε καινούργια πρόσωπα που θα έρθουν δίπλα μας αντικαθιστώντας κάποια από τα ήδη υπάρχοντα, που ήταν δίπλα μας.
Ένα μόνο είναι το κοινό σημείο αναφοράς και κοινής ευχής μας, κάθε χρόνο. Η υγεία μας το πολυτιμότερο αγαθό της ίδιας μας της ζωής. Και οι καλύτεροι προστάτες της υγείας μας είμαστε εμείς οι ίδιοι ασφαλώς.
Πως το πετυχαίνουμε αυτό; Ξεκουράζοντας και όταν απαλλάσσουμε τον ίδιο τον εαυτό μας από κάθε επιβλαβές και ανώφελο που είναι ή ήταν δίπλα μας και απλά χαλάει τον ψυχισμό μας.
Ας χαλαρώσουμε λοιπόν όλοι μας και ας απολαύσουμε τις τελευταίες ημέρες ετούτου του χρόνου. Και τα καλύτερα έρχονται ή ας ελπίσουμε ότι θα έρθουν, όπως κάθε χρόνο. Η ελπίδα άλλωστε "πεθαίνει" τελευταία.
Αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής φίλοι μου και γιατί όχι μιας άλλης ζωής. Το "τότε" της φωτογραφίας το 2006, σε ένα κοινωνικό γεγονός που ήμουν παρόν μέσα στο χαμόγελο και την αισιοδοξία. Λίγους μήνες μετά τον θάνατο της μητέρας μου και πιστεύοντας αλλά και προσπαθώντας να συνεχίσω τη ζωή μου, με όσες ψυχολογικές δυνάμεις μου είχαν απομείνει, αλλά και όσους ανθρώπους θέλησαν να μείνουν κοντά μου για να με στηρίξουν, σε όλη αυτή τη καινούργια αφετηρία της ζωής μου. Μόνος μου πια, μια και συγγενικά μου πρόσωπα διακτινίστηκαν από κοντά μου για να μην με φορτωθούν.
Έτσι λοιπόν συνέχισα και εγώ με όσους σεβάστηκαν και θέλησαν να βοηθήσουν σε αυτή μου τη προσπάθεια.
Γείτονες και φίλους τη Σοφία, την Αγγελική, τον αείμνηστο Ιωακείμ, τη Παγώνα, τη Βούλα και βέβαια την αξέχαστη Μηλίτσα Μαλεφάκη, που την τελευταία στιγμή απέτρεψε την είσοδό μου τότε σε ίδρυμα.
Όλοι τους να είναι πάντα καλά και όσοι δεν ζουν να είναι αναπαυμένοι. Η ζωή μου λοιπόν κάπως έτσι συνεχίστηκε, η εργασία μου ολοκληρώθηκε, η σύνταξη μου απονεμείθηκε, και η ζωή μου <<άνοιξε τα φτερά της>>, για άλλους προορισμούς και στόχους.
Πάντα με ένα κοινό σταθερό στοιχείο κοντά μου. Έναν υπολογιστή μπροστά μου και ένα μαγνητόφωνο στο χέρι να καταγράφω τις σκέψεις, τις απόψεις, τους προβληματισμούς μου. Εξάλλου κάπως έτσι με γνωρίζετε οι περισσότεροι από εσάς.
Τα χρόνια πέρασαν. Το "μετά" είναι το 2024, όπου είναι εμφανής η κούραση, η ταλαιπωρία και η μεγαλύτερη προσπάθεια να τα αντέξω όλα. Πόνους, αντοχές, προβλήματα και παραξενιές και δικές μου και όσων είναι δίπλα μου. Άλλοι έφυγαν, άλλοι έμειναν, άλλοι ίσως έρθουν.
Σας ευχαριστώ όλους μόνο που αυτή τη φορά επέλεξα "τον δρόμο της απομόνωσης και της περισυλλογής" γιατί πολύ απλά δεν θέλω να ξανά τραυματίσω τη ψυχολογία του εαυτού μου. Θέλω αυτοί που είναι δίπλα μου να με δέχονται έτσι όπως είμαι και για αυτό που είμαι. Για όλους τους άλλους η πόρτα της εξόδου θα είναι πάντα ανοιχτή. Και για κάποιους έχει κλείσει οριστικά.
Εάν ότι κάνω δεν το κάνω με πάθος δεν μπορώ να είμαι ο εαυτός μου. Και προκειμένου να χάσω τον εαυτό μου, καλύτερα να απομακρύνω αυτούς.
Και με ρωτάει η Χρυσούλα η Μαλεφάκη αγαπημένοι μου φίλοι κατά τη χθεσινή μας Χριστουγεννιάτικη βόλτα μας μπροστά από το Δημαρχείο του Περιστερίου στο βίντεο που θα δείτε παρακάτω:
Μαλ. Γιατί το σκυλάκι παιχνιδάκι γαυγίζει;
Και απαντάω εγώ:
ΚΑΔ. Γιατί πολύ απλά προχθές έκανε νηστεία και έχει πεθάνει της πείνας.
Έτσι για να γελάσουμε και λίγο μέρες γιορτών που είναι.
Χρυσούλα και Αντώνη σας ευχαριστώ για τη χθεσινή υπέροχη ημέρα. Πάντα σε χαρές να βρισκόμαστε.
Χρόνια πολλά από όλη τη γνωστή παρέα - καλά Χριστούγεννα (Ζάνα, Χρυσούλα, της οποίας ευχόμαστε χρόνια πολλά λόγω της ονομαστικής της γιορτής σήμερα, Αντώνη και εμένα), με υγεία πάντα, χαρές και ευτυχία σε εσάς και τις οικογένειές σας.
Κάθε επιθυμία σας να γίνει πραγματικότητα η ευχή μας, και ο Νεογεννηθής Χριστό μας ότι θέλετε και πραγματικά το επιθυμείτε να βοηθήσει να γίνει πραγματικότητα.
Χρόνια πολλά σε όλους τους φίλους και τις φίλες την παραμονή των Χριστουγέννων και με τη γλυκιά αναμονή του ερχομού του Χριστού μας στον Κόσμο με τη μορφή Θεανθρώπου.
Αλήθεια πόσοι άνθρωποι σήμερα σε όλον τον Χριστιανικό Πλανήτη θα προσευχηθούν για Αυτόν, θα χαρούν με τον Ερχομό του και θα εναποθέσουμε όλες μας τις ελπίδες πάνω του, όπως κάθε Χρόνο, για ένα καλύτερο μέλλον χωρίς δυστυχία, πόνο και αμαρτία.
Αυτό το χαρμόσυνο γεγονός γιορτάζεται κάθε χρόνο με λαμπρότητα και όπως του αρμόζει σε όλη την Ελλάδα.
Έχω ξανά γράψει σε πολλά κείμενά μου στο παρελθόν, πως αυτό το συγκεκριμένο blog "Kadianos" κατάφερε να αποκτήσει πολλούς φίλους που ξέρουν την ανάγκη επικοινωνίας μου μαζί σας, και μου στέλνουν με τη "πρώτη ευκαιρία" υλικό, από διάφορα γεγονότα στα οποία παρευρίσκονται.
Έτσι λοιπόν σε αυτό το ευχετήριο άρθρο έχουμε φωτογραφίες από το όμορφα στολισμένο Αλιβέρι Ευβοίας από τη Κυπαρισσία τη Μακρύγιαννη, και ένα video από την εορταστικά στολισμένη Αθήνα από τον Αντώνη Λυκουρίνο και τη Χρυσούλα Μαλεφάκη.
Χρόνια πολλά λοιπόν σε όλους μας και πάλι με υγεία και αγάπη, και με την ευχή να δημιουργήσουμε μία καλύτερη ανθρωπότητα όλοι μαζί, με μοναδικό σκοπό, αυτό που δίδαξε ο ίδιος ο Χριστός μας επί της Γης στο κήρυγμά του. Τον ένα άνθρωπο δίπλα στον άλλον και όχι τον έναν άνθρωπο απέναντι ή πάνω στον άλλον υπεροπτικά και με επιδεικτικό τρόπο. Όλοι το ίδιο είμαστε και όλα εδώ θα μείνουν.
Τι κι αν βρέχει - κι αν χιονίζει - η ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων όλους μας συγκλονίζει!!!
Σημασία δεν έχουν φίλοι μου οι δύσκολες κρύες καιρικές συνθήκες αυτών των ημερών, εξάλλου χειμώνας είναι και όλοι το αναμέναμε.
Για να μην γράψω κιόλας ότι ίσως κάποιοι από εμάς το ευχόμασταν. Ίσως να χρειαστεί να αναβάλουμε κάποιες από τις εορταστικές εξόδους μας. Όπως και να έχει, θα περάσει.
Σημασία έχει οι καρδιές μας να παραμείνουν ζεστές και πάντα γεμάτες με ανθρωπιά και φιλότιμο.
Και ας μην ξεχάσουμε για μία ακόμη χρονιά τους ανθρώπους που είναι μόνοι κάτω από διάφορες συνθήκες σε ετούτη τη Ζωή.
Μία χειραψία και ένα χαμόγελο σε μας δεν κοστίζει τίποτα. Για αυτούς τους ανθρώπους μπορεί να σημαίνει πολλά.
Στο τέλος κάθε χρονιάς φίλοι μου ο καθένας σκέφτεται, αναλογίζεται και κάνει την αναδρομή του, για το τι πέρασε όλη τη προηγούμενη χρονιά.
Τι καταστάσεις έζησε. Ποια ήταν τα ενδεχόμενα λάθη του και τι θα έπρεπε να είχε κάνει για να τα αποφύγει.
Ίσως εάν τα σκεφτεί όλα αυτά, να ανακαλύψει τον τρόπο και τη μέθοδο για μία καλύτερη νέα χρονιά, που όλοι αισιοδοξούμε, ελπίζουμε και ευχόμαστε κάθε χρόνο.
Έτσι λοιπόν φίλοι μου, έκανα τη δική αναδρομή μου και αποφάσισα ή κατάλαβα καλύτερα πως η Ζωή είναι μία και η ανηφόρα της μεγάλη.
Ειδικά σε περιπτώσεις κινητικών Αμέα σαν τη δική μου, και δεν κλαίγομαι ούτε απολογούμαι αυτή τη στιγμή, απλά εξηγώ.
Αποφάσισα λοιπόν να ανέβω αυτή την ανηφόρα μόνος μου ή τουλάχιστον με όσους το επιθυμούν πραγματικά να είναι δίπλα μου και βέβαια με αποδέχονται όπως είμαι πνευματικά, σωματικά, ψυχικά.
Και λέω ψυχικά γιατί πολύ απλά και ανθρώπινα από τη πλευρά μου, σε όσους πραγματικά με θέλουν και είναι δίπλα μου, τους καταθέτω τη ψυχή μου καθημερινά, θέλοντας και εγώ να τους ευχαριστήσω όπως και όσο μπορώ, μέσα από τους υπολογιστές μου και τις προσωπικές μου συζητήσεις μαζί τους.
Τα μόνα όπλα που έχω, και που μου δόθηκαν ΩΣ ΔΩΡΟ ΘΕΟΥ. Διαπίστωσα όμως ότι σε κάποιους η κατάστασή μου χαλάει την εικόνα και τη ψυχολογία τους.
Επειδή όμως είμαι ένας άνθρωπος, που έχω ανάγκη τους πάντες και τα πάντα, δεν τους διώχνω εγώ από κοντά μου λεκτικά και πραγματικά, απλά απομακρύνομαι εγώ από τις χαρές τους. Έτσι απλά και περήφανα για να μην τους χαλάω τη ψυχολογία τους.
Ζητώ συγνώμη ολόψυχα από όλους όσους εξαναγκάστηκαν ή τους εξανάγκασαν, να μοιραστούν τις χαρές τους μαζί μου στο σπίτι μου για να είμαι παρών και εγώ. (Όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο Βουνό - πάει το Βουνό στο Μωάμεθ).
Τώρα που έμαθα όμως την αλήθεια κατάφατσα και χωρίς περιστροφές και φαμφάρες, εγώ ο ΑΝΑΠΗΡΟΣ και ο ΣΑΚΑΤΗΣ, χωρίς να κρατήσω ειλικρινά κακία σε κανέναν, ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΑΥΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΣΑΣ.
Είπαμε, η ανηφόρα της ζωής είναι δύσκολη και μοναχική.
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι φίλοι μου που λόγω του επαγγέλματός τους, και ειδικά της "τηλεόρασης" (ηθοποιοί - δημοσιογράφοι), μετά από χρόνια παρακολουθώντας τη δουλειά τους, τους νιώθεις σαν δικούς σου ανθρώπους - παρέα και συντροφιά σου, μέσα στο σπίτι σου.
Είτε στη ψυχαγωγία είτε στην ενημέρωσή σου. Και νιώθεις πως μετά από τόσα χρόνια επίσης δεν θα τους αποχωριστείς ποτέ.
"Ξεχνώντας" ότι και αυτοί είναι άνθρωποι, με όλες τις φυσικές δυνατότητες της ζωής, προτερήματα, ελαττώματα, αρχή και τέλος.
Μία ανάλογη περίπτωση σαν απλός θεατής της τηλεοράσεως, αποτελούσε για εμένα, ο αείμνηστος πλέον δημοσιογράφος, δάσκαλος και γιατί όχι "πρύτανης" της δημοσιογραφίας με ήθος και αξιοπρέπεια Κώστας Χαρδαβέλας.
Κανείς από εμάς τους μεγαλύτερους σε ηλικία πιστεύω πως δεν μπορεί να ξεχάσει, τα αλησμόνητα δικά του ρεπορτάζ και άρθρα στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" του εκδότη Λέων Καραπαναγιώτη, καθώς και τις τηλεοπτικές του εκπομπές με τους συναδέλφους του "Οι Ρεπόρτερς", "Ρεπορτάζ στην Ομίχλη", "60 λεπτά χωρίς Μοντάζ", "Όλοι οι καλοί χωράνε" και πολλές άλλες στα Κρατικά και Ιδιωτικά κανάλια της Χώρας, από τη δεκαετία του 1981 "Οι Ρεπόρτερς" και μετά, όπου πάντα κοιτούσε μετά από ενδελεχή δημοσιογραφική έρευνα, να παρουσιάσει τα θέματα των εκπομπών του με αποδείξεις, επιχειρήματα και αδιάσειστα στοιχεία πάντα.
Προκειμένου να ενημερώνει πάντα σωστά και τεκμηριωμένα τους τηλεθεατές του.
Από τα παιδικά μου χρόνια (1981), θυμάμαι την αγωνία και την καρτερικότητα, με την οποία περιμέναμε όλοι μας να δούμε κάθε Σάββατο βράδυ την εκπομπή "Οι Ρεπόρτερς" για να μάθουμε την αλήθεια, και να ακούσουμε την άλλη άποψη σε θέματα δημοσιογραφικής επικαιρότητας της εποχής εκείνης που απασχολούσαν την Ελληνική κοινωνία.
Κανείς μας θέλω επίσης να πιστεύω από τα εκατομμύρια των τηλεθεατών που παρακολουθούσαν την εκπομπή, δεν μπορεί να ξεχάσει την Ειρήνη Παπά Μεγάλη Εβδομάδα μέσα στην Αγία Σοφία να ψέλνει τον "Ακάθιστο Ύμνο", όπως και την τελευταία εκπομπή "Οι Ρεπόρτερς" με τον Στέλιο Καζαντζίδη στον Άγιο Κωνσταντίνο.
Αργότερα, ακολούθησαν όπως γράψαμε, οι εκπομπές: "ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ, 6Ο ΛΕΠΤΑ ΧΩΡΙΣ ΜΟΝΤΑΖ, και η ψυχαγωγική εκπομπή ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΧΩΡΑΝΕ".
Πέρασα μαζί του χιλιάδες ώρες τηλεοπτικής παρακολούθησης, θέλοντας τόσο να μάθω τη δική του δημοσιογραφική αλήθεια και άποψη όσο και να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου.
Ως ένας από τα εκατομμύρια των θαυμαστών του, θέλω μέσα από τη προσευχή μου για καλό Παράδεισο, και με αυτό το κείμενο να τον ευχαριστήσω με τον δικό μου τρόπο, παρότι δεν τον ήξερα προσωπικά παρά μόνο μέσα από τα κείμενά του και τη τηλεόραση.
Να είναι πάντα αναπαυμένος σαν αετός που πέταξε και έφυγε από κοντά μας, για τον "Ουρανό του Θεού" - ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.
Τελικά έχουν απόλυτο δίκιο φίλοι μου όσοι λένε και γράφουν ότι είναι καλύτερα να μην "βάζουμε" τίποτα και κανέναν πάνω από τον εαυτό μας, παρά μόνο τον ίδιο τον Θεό πλάστη και δημιουργό μας.
Όταν κάποιος δεν σε θέλει και δεν τολμάει να στο πει βέβαια λόγω δειλίας ή διπλωματίας του χαρακτήρα, όσες προσπάθειες και αν κάνεις δεν θα σε αποδεχτεί ποτέ, απλά θα σε ανέχεται, και την κατάλληλη στιγμή, που θα υπερτερεί απέναντί μας, θα μας πληγώσει κιόλας με τη συμπεριφορά του.
Αλλά όταν έχει την ανάγκη μας θα μας θυμηθεί και θα χτυπήσει την πόρτα μας, ξεχνώντας πως, και αν μας έχει πληγωμένους.
Σε αυτή τη περίπτωση τι κάνεις; Αποχωρείς κρατώντας την αξιοπρέπειά σου κοιτώντας μόνο τον εαυτό σου, που σου ανήκει κιόλας εξ' ολοκλήρου - και έχει ο καιρός γυρίσματα και η ζωή ανάγκες...
Έμαθα σε όλη τη ζωή να στηρίζομαι και να στηρίζω τον εαυτό μου και αυτό θα συνεχίσω να κάνω.
Κατόπιν σημερινής τηλεφωνικής επικοινωνίας μέσω του τηλεφωνικού κέντρου "1555" (Υπηρεσίες Έφκα & ΟΠΕΚΑ), ενημερώνουμε τους φίλους αναγνώστες ότι το Έκτακτο οικονομικό επίδομα, θα πιστωθεί στους λογαριασμούς μας την επόμενη εβδομάδα μεταξύ 18-22 του μηνός.
Επειδή τώρα τελευταία μου εμφανίστηκαν "πολύ σοβαροί χαρακτήρες" που δεν σηκώνουν καμία πλάκα στο fb και αμέσως κάνουν αναφορές "περί σπαμ και likes" στις αναρτήσεις του blog kadianos, τις οποίες και αφαιρούν όπως προηγουμένως με τη κυρία Λιανού, της οποίας είχα πάρει την άδεια για τη φωτογραφία. Εξάλλου σε μια πολυκατοικία μένουμε, για αυτό και εγώ από σήμερα και μετά από αυτή την ανάρτηση, θα γράφω μόνο σοβαρά θέματα και πληροφορίες, και τις όποιες πλάκες μου, πάντα σε επιτρεπτά όρια θα τις κάνω μέσο βίντεο και με τη φωνή μου, αφού τουλάχιστον έτσι, δεν βρίσκεται αιτία και αφορμή να μου κάνετε αναφορά.
Σαν το αστέρι που είναι στη κορυφή σε καρτερώ Χριστέ μου, Προστάτεψε όσο μπορείς και γιάνε τις πληγές μου!!!
15 ημέρες πριν από το χαρμόσυνο γεγονός της Γεννήσεως και του ερχομού του Χριστού μας στον Κόσμο με Θεανθρώπινη μορφή, και με μοναδικό σκοπό "να πάρει επάνω του", όλων μας τις αμαρτίες, αλλά και να γιατρέψει τις πληγές μας συγχρόνως, αυτές που μας δημιουργεί άθελα ή ηθελημένα ο κάθε χρόνος που περνάει.
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος όλοι μας, έχουμε εναποθέσει κάθε ελπίδα για τη σωτηρία μας στον έναν και μοναδικό νεογέννητο Χριστό μας.
Και στολίζουμε τα σπίτια, όχι με σκοπό να νιώσουμε τόσο την εικονική χαρά του στολισμού όσο το να νιώσουμε με όμορφες εικόνες μέσα στη ψυχή μας το πραγματικό νόημα αυτής της μεγάλης γιορτής της Χριστιανοσύνης - αυτής των Χριστουγέννων.
Τη μοναδικότητα της Γεννήσεως του Χριστού μας που αποτελεί και τη μόνη ελπίδα σωτηρίας της ψυχής μας.
Είμαστε τυχεροί όσοι μπορούμε να τη ζήσουμε αλλά ακόμη περισσότερο όσοι μπορούμε να τη διαφυλάξουμε μέσα στη καρδιά μας, και να κατανοήσουμε το πραγματικό της νόημα.
Έχω γράψει και άλλες φορές πως μόνο μέσα στην Εκκλησία (Οίκο Θεού), έχω εναποθέσει μετά από 54 χρόνια σκληρής ζωής για όσους με ξέρετε και μου κάνετε την ιδιαίτερη και ξεχωριστή τιμή να διαβάζετε τα κείμενά μου, κάθε ελπίδα μου για μία όσο το δυνατόν καλύτερη ποιότητα ζωής χωρίς πόνους και στεναχώρια και εντάσεις στο μέτρο του δυνατού.
Εύχομαι σε όλους σας καλές γιορτές, γιατί όλοι μας έχουμε την ανάγκη του Χριστού και του Θεού μας πάντα δίπλα μας.
Έστω και καθυστερημένα 4 ημέρες μετά τη γιορτή του Αγ. Νικολάου λόγω θεμάτων υγείας, θέλω και πραγματικά νιώθω εσώψυχα την ανάγκη και τη χαρά να σας ευχαριστήσω όλους για τις ονομαστικές προς εμένα ευχές σας.
Κάθε χρόνο και πολύ περισσότερο φέτος, τόσο μέσω ιντερνέτ όσο και τηλεφωνικά η αγάπη σας ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.
Όλοι μας - όπως και εγώ όσο περνούν τα χρόνια, οι σκέψεις και οι αναμνήσεις πάντα θα υπάρχουν καλά "φυλαγμένες μέσα στο ντουλαπάκι" της ψυχής του καθένα μας, τόσο θα νιώθουμε πιο έντονα την ανάγκη της αγάπης, της σκέψης, και του ενδιαφέροντος των ανθρώπων που είναι κοντά μας.
Όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκομαι, γράφω, δημιουργώ με blogs στο ιντερνέτ - το 2006 έκανα την αρχή - κατάφερα να αποκτήσω δυνατές και μακροχρόνιες φιλίες με όλους.
Με παλιούς συνεργάτες του πατέρα μου που ξανά βρεθήκαμε, με θαυμαστές του πατέρα μου, που ακόμα και τώρα - δεκαετίες μετά τον θάνατό του - μου διηγούνται προσωπικές ιστορίες μαζί του, και όλοι σας μαζί με αγκαλιάζετε με έναν μοναδικό τρόπο που και με συγκινεί, και τον έχω ανάγκη, και με εκφράζει συναισθηματικά απόλυτα.
Να είστε πάντα καλά και ο Θεός να είναι πάντα δίπλα σε εσάς και τους ανθρώπους σας, έτσι όπως αγαπάτε εσείς εμένα.
Και να θυμάστε πάντα πως η αγάπη η αληθινή - πάντα σε αγάπη γυρνάει και ανταποδίδεται.
Εχτές αγαπημένοι μου φίλοι, ημέρα της ονομαστικής γιορτής, έζησα μία από τις μεγαλύτερες ευχάριστες εκπλήξεις των τελευταίων χρόνων της ζωής μου - την αντίστοιχη ημέρα.
Όλοι οι άνθρωποι έχουμε και αισθανόμαστε την ανάγκη, να μας θυμούνται οι δικοί μας άνθρωποι (συγγενείς και φίλοι) στις επετειακές μας ημερομηνίες - γενέθλια - ονομαστική γιορτή, είτε τηλεφωνικά είτε με τη φυσική τους παρουσία στον χώρο μας.
Όταν όμως η έκπληξη - ευχάριστη και μη αναμενόμενη έρχεται από τα τρία μικρά αγγελούδια της πολυκατοικίας που ζω, αυτό με συγκίνησε για μια ακόμη χρονιά ακόμα περισσότερο και θα εξηγήσω παρακάτω το γιατί.
Εχτές λοιπόν κατά τις 4 το απόγευμα χτυπούν τη πόρτα του σπιτιού μου τα τρία μικρά αγγελούδια της φωτογραφίας που βλέπετε (Λυδία, Στέφανος, Γιάννης) μαζί με τη μαμά Θεοδώρα κρατώντας αυτά τα λουλούδια στο χέρι για να μου ευχηθούν χρόνια πολλά.
Σε τι συνίσταται η έκπληξη; Στο γεγονός ότι και τα τρία παιδάκια με τη καλοσύνη και την αθωότητα της παιδικής τους ψυχής ήρθαν να μου ευχηθούν με το δικό τους τρόπο και τα δικά τους λόγια για υγεία και ότι καλύτερο στη ζωή μου.
Αλλά η έκπληξη για εμένα οφείλεται στο γεγονός ότι χρόνο με το χρόνο μεγαλώνουν, αποκτούν καινούργιες εμπειρίες και εμπλουτίζουν ακόμη περισσότερο το λεξιλόγιό τους, με αποτέλεσμα να εκφράζονται πιο τρυφερά και πιο ευαίσθητα, απέναντι σε μία δύσκολη κινητική κατάσταση, την οποία τη βλέπουν και τη ζουν καθημερινά έστω και για λίγο.
Ξέρετε φίλοι μου σε μία κατάσταση που ζεις σίγουρα προσαρμόζεσαι, για αυτό και μεγαλώνοντας είσαι κοντά και όχι με απέναντι και με γυρισμένη τη πλάτη.
Για αυτό αγαπημένα μου παιδάκια να είστε πάντα καλά, και η χαρά που μου δώσατε εχτές να "γεμίζει" για πάντα τις ζωές σας.
Μετά μου λέτε εμένα φίλοι μου να μην γράφω και να μην σχολιάζω, τα όσα μου συμβαίνουν ή παρακολουθώ.
Ακριβώς πριν μία εβδομάδα από την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο κλείσαμε - και συγκεκριμένα φίλη των ομάδων "Καδιανός" στο fb, τηλεφωνικά ραντεβού μέσω το "1555" για δημόσια υπηρεσία στο Ίλιον, και επειδή όλοι οι συνεργάτες ήταν απασχολημένοι, άφησε τα στοιχεία της για να επικοινωνήσουν μαζί της - προφανώς την ίδια ημέρα.
Ανταπόκριση; Μόλις εχτές και μπροστά μου τη πήραν τηλέφωνο, και αφού εμείς έχουμε επιλύσει την εκκρεμότητά της, για να μας βοηθήσουν να επιλύσουμε την ήδη τακτοποιημένη εκκρεμότητα.
Κατά τα άλλα μιλάμε για ταχύτατη εξυπηρέτηση στα τηλεφωνικά κέντρα των Δημοσίων Υπηρεσιών σε μια εποχή που όλοι έχουν την απαίτηση να γίνονται ηλεκτρονικά.
Και τα καλύτερα μάλλον έρχονται. Εάν έτσι δουλεύουν όλες οι υπηρεσίες, η εξυπηρέτησή μας, θα γίνεται express αλλά με την όπισθεν. ΚΡΙΜΑ.
Ποιος από όλους εμάς φίλοι μου δεν περιμένει να "φωτίσει" και να αγαλλιάσει η καρδιά και η ψυχή του από το Άγιο μήνυμα του ερχομού του Χριστού μας στον Κόσμο. Γιατί όλοι έχουμε ανάγκη και επιζητούμε το ΦΩΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.
Περαστικά πραγματικά μέσα από τη καρδιά μας, από όλους εμάς που σε ξέρουμε και είσαι μακριά μας.
Αγαπημένη μας Κυπαρισσία, μετά τη τελευταία περιπέτεια της υγείας σου, που ευτυχώς για όλους μας, έχει αίσιο τέλος, αποφάσισα εκ μέρους όλων όσων σε αγαπάμε να γράψω αυτό το κείμενο έκφρασης σκέψεων και συναισθημάτων για εσένα.
Ξέρεις πολύ καλά και από "πρώτο χέρι" πως λόγω της κινητικής μου κατάστασης θα ήθελα πολύ να βρίσκομαι εκεί που είσαι, μα δυστυχώς δεν μπορώ. Όμως μπορώ να επικοινωνώ μαζί σου μέσω messager. Κάτι είναι και αυτό.
Ξέρεις επίσης πως τα άτομα που είναι δίπλα μου καθημερινά είναι πολύ λίγα, και εσύ είσαι ένα από αυτά.
Συνεπώς μας λείπεις - και μου λείπεις πολύ. Ο καλός σου ο λόγος, ο χαρακτήρας και η κυρίως η δοτικότητα του χαρακτήρα σου ως προς όλους τους ανθρώπους που είναι δίπλα σου.
Αυτή η δοτικότητά σου όμως σε έκανε να παραμελήσεις τον εαυτό σου που έπρεπε να είναι πρώτα και πάνω από όλα. Γιατί μόνο όταν είσαι εσύ καλά - αισθάνονται και όλοι οι δικοί σου άνθρωποι καλά και χαρούμενοι.
Τώρα θα σου εκφραστώ σαν Αμέα, καθισμένο 54 χρόνια πάνω σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο και μία καρέκλα. Και θα στα πω για να μην καταντήσεις - όπως κατάντησα.
Τα χρόνια περνάνε, οι δυνάμεις μας πέφτουν, οι αντοχές μειώνονται. Ο οργανισμός μας θέλει φροντίδα σαν μικρό παιδί. Εάν θέλεις να είσαι καλά - και ασφαλώς το θέλεις - γιατί έχεις πρώτα και πάνω από όλα οικογένεια και παιδιά από το εκατό τοις εκατό των δυνάμεων σου θα προσφέρεις σε όσους σε χρειάζονται - εσύ θα το κρίνεις - πολύ λιγότερο - το υπόλοιπο θα το κρατήσεις σαν δώρο φροντίδας για τον εαυτό σου, για να μπορείς να αντέχεις και να μην εξαντλήσε. Για να καμαρώσεις παιδιά και εγγόνια - όπως τα ονειρεύεσαι και όπως "τα έχει σχεδιάσει ο Θεός μας".
Εχτές στο messager, αστειευόμενος σου είπα: "Κυπαρισσία θυμήσου, η Χαιρωνείας μαζί σου" και έτσι είναι. Όμως το πρόβλημα, την αγωνία και τους πόνους τους περνάς μόνη σου. Όλοι οι άλλοι συμπαραστεκόμαστε λεκτικά.
Ευχόμαστε όλοι μέσα από τη καρδιά μας να είναι η τελευταία περιπέτεια της υγείας σου αυτή.
Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να κάνεις και εσύ κάτι: ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ, ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ!!!
Η φράση χρόνια πολλά φίλοι είναι τυπικά πολύ "φτωχή" όταν τη γράφουμε και αναφερόμαστε στη Παγκόσμια Ημέρα των Αμέα. Και είναι "φτωχή" γιατί δεν μπορεί να περιγράψει στο έπακρον, την τεράστια καθημερινή προσπάθεια που καταβάλλουμε όλοι μας, για να αντιμετωπίσουμε και να ανταπεξέλθουμε στις δυσκολίες της αναπηρίας του καθένα μας.
Διότι είμαστε μαχητές της ζωής, όπου δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε μόνο τα όποια προβλήματα της προσωπικής μας αναπηρίας αλλά και τη κακόγουστη συμπεριφορά και αντιμετώπιση των "αρτιμελών" όχι του συνόλου αλλά μέρους απέναντί μας.
Αλήθεια σε πόσες αναπηρικές ράμπες είναι παρκαρισμένα οχήματα, τα οποία μας εμποδίζουν τη πρόσβαση με τα αμαξίδια;
Πόσες ράμπες στα λεωφορεία - δημόσιο μέσο μεταφοράς, δεν λειτουργούν λόγω κακής συντήρησης;
Δυσκολεύοντας και εμάς αλλά και τους ανθρώπους που μας δυσκολεύουν. Και όμως όλοι μας παλεύουμε με πείσμα, γιατί θέλουμε μια φυσιολογική ζωή και τη δικαιούμαστε.
Κυριαρχούμε λοιπόν και αντέχουμε με πόνους και βάσανα σε όλες τις δυσκολίες ετούτης της σκληρής ζωής. Και ασφαλώς δεν είναι μόνο αυτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Είναι σίγουρα πολλαπλά, αλλά επέλεξα να αναφερθώ μόνο σε δύο ενδεικτικά, που αντιμετωπίζουμε οι περιπτώσεις σαν τη δική μου.
Τούτος ο μήνας που έφτασε φίλοι μου χαρές να μας γεμίσει,
αγάπη, υγεία και ανθρωπιά στη πόρτα μας να αφήσει!!!
Γιατί πολλούς ανθρώπους μπορεί να έχουμε καθημερινά μέσα στις ζωές μας, αλλά αυτοί που πραγματικά μας θέλουν κοντά τους, είναι σαφέστατα πολύ λιγότεροι.
Γιατί πολύ απλά φίλοι μου η ψυχή <<πετάει>> σαν το περιστέρι και το μυαλό <<ταξιδεύει>> σε τόπους αλαργινούς.
Σε σκέψεις και εμπειρίες που έζησα ή θα ήθελα να ζήσω. Εξάλλου όλοι μας, μέσα μας ενδόμυχα, δεν πιστεύω πως δεν έχουμε πραγματοποιήσει τέτοιου είδους ταξίδια.
Εκ των πραγμάτων η ίδια μας η ζωή και η πορεία της από μόνη της είναι ένα ταξίδι με γνωστή αφετηρία τη γέννησή μας και άγνωστο τερματισμό.
Πόσες φορές ακούμε ή και λέμε οι ίδιοι μας τη φράση: "τώρα θα ήθελα να ήμουν εκεί π.χ. μία εκδρομή σε ένα βουνό", ενώ στη πραγματικότητα είμαστε αλλού.
Πολλά πράγματα ή και καταστάσεις τα θέλουμε κοντά ή και θέλουμε να τα ζήσουμε αλλά δεν μπορούμε, απλά τα ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε, με την αίσθηση αν όχι τη βεβαιότητα πως κάποια στιγμή, θα καταφέρουμε να τα κατακτήσουμε και να τα κάνουμε δικά μας.
Τα κείμενα, οι αναρτήσεις και οι περιγραφές μας στα social media, όπου όλοι μας σχεδόν τηρούμαι λογαριασμούς, δεν περνούν σαν ονειρεμένες εικόνες μπροστά από τα μάτια και μέσα στο μυαλό μας, και όλοι μας ταξιδεύουμε μαζί τους νοερά;
.jpg)
