Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΚΑΤΑΚΤΙΕΤΑΙ - ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ.

 

Ο σεβασμός είναι ένα χάρισμα που δίνεται από τον Θεό στον καθένα μας, και κατακτιέται μέσα από αγώνες διαμόρφωσης της συμπεριφοράς μας κάθε ημέρα.

Ούτε δωρίζεται ούτε μεταβιβάζεται αλλά ούτε και δέχεται <<τρικλοποδιές>>. Το μόνο που μου απομένει εμένα προσωπικά φίλοι μου, είναι η αξιοπρέπειά μου, την οποία εγώ πρέπει να τη σεβαστό στο έπακρον, έστω και αν πολλές φορές κάνω και δέχομαι πράγματα που δεν με αντιπροσωπεύουν σαν άνθρωπο, απλά και μόνο για να μπορώ να <<βγάλω χρονικά>> τη κάθε μέρα μου,  και όπου πάει και όσο τραβήξει.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλοι μας δεν έχουμε ένα όριο αντοχής που είναι καλό να μην το ξεπεράσουμε και για εμάς αλλά και για τους άλλους...

ΠΙΣΤΩΘΗΚΑΝ ΤΑ ΠΡΟΝΟΙΑΚΑ ΜΗΝΟΣ ΙΟΥΛΙΟΥ.

Σήμερα πιστώθηκαν τα προνοιακά επιδόματα μηνός Ιουλίου 2024, από τον ΟΠΕΚΑ.

ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΡΙΑ.

 

Με νίκη ξεκίνησε η Μαρία Σάκκαρη της αγωνιστικές της υποχρεώσεις στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Σε λιγότερη από μία ώρα (58΄) επικράτησε με 2-0 σετ (6-0,6-1) της Κόβινιτς και προκρίθηκε στην επόμενη φάση της διοργάνωσης.

Σαφέστατα σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, η Σάκκαρη είχε μία σταθερή απόδοση και σε καμία χρονική στιγμή του αγώνα, δεν επέτρεψε στην αντίπαλό της να ελπίζει ότι μπορεί να τη κερδίσει.

ΑΔΕΡΦΙΑ ΕΝΩΜΕΝΑ - ΠΑΝΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ!!!

 

Ένας Γιάννης από άλλον Πλανήτη, όπου κι αν πάει μόνο χαμόγελο χαρίζει, μαζί με τα αδέρφια του Λυδία και Στέφανο.

Παιδικός ενθουσιασμός και αισιοδοξία; Μπορεί και ναι. Πάντως εμείς και ειδικά εγώ που δεν αξιώθηκα να κάνω δικά μου παιδιά, παίρνω δύναμη και αισιοδοξία επίσης, διότι φαντάζομαι, πως  θα μπορούσε να ήταν και η δική μου η ζωή, αν είχα δικά μου παιδιά.

ΕΒΑΛΕ "ΠΛΩΡΗ" ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ.

 

Ήταν - είναι - και παραμένει άρχοντας των κρίκων. Με 14800 συνολική βαθμολογία βάζει <<πλώρη>> για τον τελικό του αθλήματος που θα πραγματοποιηθεί  στις αρχές Αυγούστου. Ο Λευτέρης έχει σκοπό να γίνει ο πρώτος Έλληνας αθλητής στην ενόργανη, που θα έχει στη κατοχή του 3 Ολυμπιακά μετάλλια.

Λευτέρη, καλή επιτυχία, καλή συνέχεια και στον τελικό που θα γίνει στις 4 Αυγούστου και 4μ.μ. Όλοι οι Έλληνες είμαστε μαζί σου.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑ - ΜΑΣ ΚΑΝΕΤΕ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΥΣ.

 

Για μία ακόμη Ολυμπιάδα. κορυφαία αθλητική παγκόσμια διοργάνωση, η πολυμελής ελληνική αποστολή ξεκίνησε τη παρέλαση των ολυμπιακών ομάδων, κάνοντάς μας υπερήφανους.

Μια πολυμελής ελληνική αθλητική παρουσία με πολλές  φιλοδοξίες για μετάλλια σε ομαδικά και ατομικά αθλητικά αγωνίσματα.

Ίσως φέτος να περιμένουμε όλοι μας τις περισσότερες διακρίσεις με βάση τις επιδόσεις των αθλητών που συμμετέχουν στην Ελληνική ολυμπιακή αποστολή.

Ό,τι κι αν καταφέρουμε στο τέλος των ολυμπιακών αγώνων σε όλα τα παιδιά αξίζουν συγχαρητήρια και ευχόμαστε τα καλύτερα όλοι μας, για τη συμμετοχή τους και μόνο, αλλά και την περηφάνια με την οποία <<γεμίζουν>> όλη τη Χώρα, καθώς τη προβάλλουν Παγκοσμίως.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ - ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ!!!

 

Με την ευχή και τη προστασία της Αγ. Παρασκευής της οποίας τη μνήμη γιορτάζουμε και προσευχόμαστε σήμερα, χρόνια πολλά σε όλους τους φίλους και τις φίλες και κάθε επιθυμίας σας, δική μου ευχή να γίνει πραγματικότητα, για μια ζωή γεμάτη υγεία και χαρές!!!

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ...

 Υπάρχουν άνθρωποι φίλοι μου - ίσως μιας άλλης εποχής και μιας "άλλης κοπής", που εξακολουθούν να ενδιαφέρονται ακόμη για τον συνάνθρωπό τους, καθαρά και μόνο από ενδιαφέρον και ανθρωπιά.

Υπάρχουν και άλλοι με πιο μοντέρνες απόψεις προσαρμοσμένες στη τωρινή σύγχρονη εποχή των συμφερόντων που προσπαθούν να βγάλουν χρήματα εκμεταλλευόμενοι το πρόβλημα και την ανάγκη βοήθειας των συνανθρώπων μας...

Μία παροιμία λέει κοντά στα ξερά - καίγονται και τα χλωρά...

Σε καμία περίπτωση όμως δεν είμαστε όλοι το ίδιο και για το ίδιο τσουβάλι. Τα χρήματα φεύγουν - η ανθρωπιά μένει.

Να μου πείτε τώρα χωρίς χρήματα τι μπορείς να κάνεις; ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ.

Η διαφορετικότητα της άποψης και της σκέψεις είναι αποδεκτή από όλους σε μια συζήτηση. Η διαφωνία η δική μου, δεν υποδηλώνει και οικονομικό όφελος από το συνομιλητή. Λέω και γράφω πάντα αυτά που πιστεύω και όχι αυτά που πρέπει  για να "κερδίσω" κάτι.

Αν κάτι ειλικρινά θα ήθελα να κερδίσω αυτό είναι Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΞΙΖΩ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΩΣ ΤΣΕΠΗ.

Ηλίθιος ονειροπόλος; - Μπορεί...

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΟΙ ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΤΩΝ ΜΙΣΘΩΤΩΝ.

 Στις 30/7/2024, ημέρα Τρίτη θα καταβληθούν οι συντάξεις των τέως Ταμείων Μισθωτών [ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, ΤΡΑΠΕΖΩΝ, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΛΟΙΠΩΝ ΕΝΤΑΣΣΟΜΕΝΩΝ (ΤΣΕΑΠΓΣΟ, ΤΣΠ-ΗΣΑΠ), ΝΑΤ, ΕΤΑΤ, ΕΤΑΠ-ΜΜΕ] και οι κύριες και επικουρικές συντάξεις του ΔΗΜΟΣΙΟΥ.

Άρα οι πιστώσεις των λογαριασμών θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα το απόγευμα. 

ΚΑΙ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΙΣΤΟΡΙΑ.

 

Σεπτέμβριος 1979 και αφού έχω τελειώσει με το "χειρουργικό  κολαστήριο" της υγείας μου, αποφασίζουμε οικογενειακώς να ξεκινήσω τις σχολικές μου υποχρεώσεις.

Επειδή όμως πάντα και παντού υπάρχουν οι εκπλήξεις ευχάριστες ή δυσάρεστες της τελευταίας στιγμής, κατά την έναρξη της σχολικής εκείνης χρόνιας, γεμάτης με όνειρα και ελπίδες της παιδικής φαντασίας για μόρφωση και άρα ένα σπουδαίο μέλλον ζωής, που θα μπορούσα να πετύχω όπως έλεγα τότε, ανακαλύπτω ότι έχω μία δυσχέρεια στη ταχύτητα γραφής, η οποία με δυσκόλευε στο να ακολουθήσω την ταχύτητα των συμμαθητών μου.

Λίγο το γεγονός ότι ήμουν μεγαλύτερος ηλικιακά από τα άλλα παιδιά της τάξεως μου, λίγο η αναπηρία και λίγο η έλλειψη ταχύτητας με έκαναν να ντρέπομαι αφάνταστα, για όλη αυτή τη κατάσταση.

Ευτυχώς όλοι μου οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μου αργότερα αγαπούσαν και σέβονταν όλη μου αυτή τη προσπάθεια, στην οποία τη μόνη λύση που έβρισκα εφαρμόσιμη ήταν να χρησιμοποιώ τα μαγνητόφωνά μου, να ηχογραφώ τις ώρες διδασκαλίας και μετά στο σπίτι με την ησυχία μου και χωρίς άγχος να τις απομαγνητοφωνώ. Βέβαια όλη αυτή τη διαδικασία μου την επέτρεπαν και οι ίδιοι οι δάσκαλοι και καθηγητές μου, γνωρίζοντας το πρόβλημά μου.

Έτσι το 1979 αποκτώ το πρώτο μου "sony" και μάλιστα παραγγελία από το εξωτερικό. Το οποίο κατάφερα να συντηρήσω και να κρατήσω στη κατοχή μου, ούτε λίγο ούτε πολύ για 30 περίπου χρόνια.

Δίπλα σε αυτό αργότερα ήρθαν να προστεθούν και οι γραφομηχανές και οι υπολογιστές αργότερα, και έτσι κατάφερνα και καταφέρνω ακόμα να κάνω το χόμπι μου πραγματικότητα και να επικοινωνώ μαζί σας.

Μάλιστα ο πρώτος Κρητικός καλλιτέχνης που έκανε ηχογραφημένη συνομιλία μαζί μου ήταν ο αείμνηστος Κώστας Μουντάκης την οποία μάλιστα και απομαγνητοφώνησα για τη τότε εφημερίδα του σχολείου μου γεμάτος καμάρι.

Δυστυχώς όμως οι συχνές μετακομίσεις έγιναν αιτία να χάσω μεγάλο μέρος του  αρχειακού μου αυτού υλικού.

Από τότε πάντως δεν σταμάτησα ποτέ και μέχρι σήμερα να κρατάω ένα μαγνητόφωνο στο χέρι, γιατί απλά πάντα ήταν το μέσον εκείνο που με ακούει "αδιαμαρτύρητα" και με βοηθάει να κάνω τις σκέψεις μου κείμενα και να επικοινωνώ μαζί σας.

Σας ευχαριστώ όλους για την προσοχή και την ανάγνωση των κειμένων μου. Η δική σας προσοχή είναι για εμένα ψυχική ικανοποίηση. 

ΜΑΛΛΟΝ ΜΕ "ΒΑΡΕΣΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ".

 

Επειδή τις τελευταίες ημέρες φίλοι μου κάνω ηλιοθεραπεία στο μπαλκόνι του σπιτιού μου, είπα εχτές σε μια φίλη μου και συγκάτοικο τη Θεοδώρα:

Νίκος: "Θεοδώρα Atoutaler;" και εκείνη μου απαντάει με χιούμορ αυθόρμητα:

Θεοδώρα: "Σε πείραξε ο ήλιος;" Πάντως χρωματάκι έχω πάρει. Έτσι για καλοκαίρι αδέρφια. Λέτε όμως όντως να με βάρεσαι ο ήλιος;

"Ο ΘΕΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΙΚΑΓΟ" - ΚΑΝΕΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ.

 

Αποφάσισα αγαπημένοι μου φίλοι να κάνω ηλιοθεραπεία στο μπαλκόνι του σπιτιού μου, και οι δικοί μου φίλοι με "κοροϊδεύουν".

Για αυτό και εγώ πήρα το καπέλο του φίλου μου του Αντώνη και παριστάνω τον θείο από το εξωτερικό που βρίσκομαι στη "παραλία Χαιρωνείας". ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΛΟΙΠΟΝ!!!

Και για να μην έχω παρεξηγήσεις με τους υπόλοιπους φίλους:

Το αντιηλιακό το βάζει η Βάσω.

Καφέδες και χυμούς φτιάχνει η Ζάνα.

Εγώ διαθέτω το χιούμορ και τη διάθεση.

ΣΥΜΦΩΝΕΙΤΕ;

ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΠΟΣΟ ΔΙΚΑΙΟ ΕΙΧΕΣ;

 Καλοκαίρι φίλοι μου του 1995. Τελειώνω τις σχολικές μου υποχρεώσεις, αποφασίζω οριστικά ότι δεν μπορώ να πάω στην πανεπιστημιακή σχολή, όπου είχα περάσει, λόγω κινητικής αναπηρίας, γιατί είχε μετά εκπαίδευση εκτός σχολής σε χώρους που εκείνες τις χρονιές δεν ήταν προσβάσιμοι.

Και ζητάω από τη συχωρεμένη τη μάνα γίγαντα που είχα την Αφροδίτη να με βοηθήσει να μπω σε κάποια δουλειά, ώστε να μπορέσω να διαμορφώσω το μέλλον της ζωής μου, κυρίως για την μετά από τους γονείς μου εποχή.

Εκείνη η χρονιά φίλοι μου, ήταν από τις τελευταίες που μπορούσαμε να διοριστούμε στο Δημόσιο ως Αμέα, χωρίς εξετάσεις στον ΑΣΕΠ, προσκομίζοντας βέβαια τα απαιτούμενα δικαιολογητικά πιστοποίησης αναπηρίας, κάρτα ανεργίας, που την εκδίδαμε στην οδό Πειραιώς τότε, πιστοποιητικό απαλλαγής από τις στρατιωτικές μας υποχρεώσεις κ.α.

Χρησιμοποίησα λοιπών όλα τα εκ του νόμου, δικαιώματα για να μπορέσω τελικά να διοριστώ στην τράπεζα. Την ημέρα λοιπόν που με ειδοποίησαν ότι διορίστηκα, και τον Νοέμβριο <<πιάνω δουλειά και επίσημα>>, γυρίζει η αείμνηστη μητέρα μου ευχόμενη τα καλύτερα επαγγελματικά για εμένα και μου είπε μία όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων μεγάλου νοήματος φράση: <<αυτή είναι η τελευταία σου ευκαιρία, για να μπορείς όταν δεν θα είμαστε εμείς - οι γονείς σου στη ζωή, να πάρεις μία σύνταξη, και να πληρώνεις όσους ανθρώπους θα χρειάζεσαι, για να σε φροντίζουν.>>

Σαν πιο νέος τότε έβλεπα πιο αισιόδοξα τα πράγματα και τις καταστάσεις, και δεν τη "φιλοσόφησα" καλά τη κουβέντα της εκείνη.

Αποδείχτηκε όμως περίτρανα με το πέρασμα των χρόνων και ειδικά μετά των θάνατο των γονιών μου πόσο δίκιο είχε.

Για φανταστείτε φίλοι μου, να μην είχα δουλέψει 16 χρόνια, να μην είχα βγάλει σύνταξη τώρα;

Αλήθεια ποιος θα με φρόντιζε μόνο με ένα επίδομα πρόνοιας; 

Ή χωρίς να έχω μία δραχμή στη τσέπη;

ΚΑΝΕΙΣ... Ακόμη ίσως ούτε και ο ίδιος μου ο αδελφός.

Για αυτό καλό είναι να έχουμε την υγειά μας αλλά και φράγκα πάντα κοντά μας.

ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΗ ΓΙΑ ΖΩΗ...

 

Ανάθεμά τη ζωή και πως τα φέρνει πάλι, 

εκεί που λες Δόξα το Θεό, σου ρίχνει μαύρο χάλι...

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ.

 

Οι καλές εξηγήσεις φίλοι μου πρέπει να είναι ξεκάθαρες σε όλες τις καταστάσεις της ζωής από την αρχή. Όποιος θέλει να βοηθήσει απλά το κάνει. Τα πολλά λόγια δείχνουν πραγματικό δισταγμό και υπαναχώρηση από την αρχική μας τοποθέτηση.

Πάντως σε δύσκολη θέση δεν με φέρνει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αρκεί να έχω τον κατάλληλο χρόνο να αντιδράσω για να βρω τη λύση ή να κάνω την επόμενη κίνηση επίλυσης του προβλήματος.

Αρκεί τα πράγματα να ειπωθούν ξεκάθαρα. Και σε σύντομο χρονικό διάστημα.

ΠΡΟΣΕΧΕ ΠΟΤΕ ΜΙΛΑΣ - ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ "ΤΙ ΚΑΙ ΠΩΣ" ΤΟ ΛΕΣ.

 Οι παλιότεροι από εμάς φίλοι μου έλεγαν: "Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει - και κόκκαλα τσακίζει". Είναι μεγάλο εγκεφαλικό προτέρημα, να ξέρεις να μιλάς, τι θα πεις, πότε και που θα το πεις. Δεν πρέπει να συμμετέχεις ή να προκαλείς συζητήσεις με σκοπό να ¨μειώσεις¨ τον συνομιλητή σου.

Παρά μόνο με σκοπό να πεις την άποψή σου αλλά και να σταθείς κοντά στο πρόβλημά του. Ειδικά όταν πρόκειται για υγεία και σωματική ακεραιότητα.

Μόνο έτσι μπορείς να τον βοηθήσεις και να του φανείς χρήσιμος. Το οποιοδήποτε πρόβλημα ετούτης της σκληρής ζωής δυστυχώς, το καταλαβαίνουμε πολύ καλύτερα, μόνο όταν το "περνάμε" οι ίδιοι, όχι όταν απλά "περνάμε μπροστά από το πρόβλημα σαν απλοί σχολιαστές και φιλόσοφοι" μιας άλλης νοοτροπίας και συμπεριφοράς ή και ενδιαφέροντος.

Και ξέρουμε όλοι μας ότι η ζωή είναι κάτι σαν κύκλος, που δεν ξέρουμε ποτέ τι θα μας φέρει. Στη σημερινή δική μου θέση ή και αντίστροφα μπορεί να βρεθεί ο οποιοσδήποτε.

Κατάρα; ΌΧΙ ΒΕΒΑΙΑ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ.

Απλή πραγματικότητα. ΜΟΝΟ Ο ΘΕΟΣ ΞΕΡΕΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΤΙ ΘΑ ΦΕΡΕΙ.

ΠΕΤΥΧΑΙΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΤΟΥ.

 

Στη ζωή μας φίλοι μου δεν αξίζει πάντα και μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και ο στόχος που "βάζεις" για να πετύχεις το συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

Και δεν έχει καμία σημασία αν ο στόχος αυτός είναι "μεγάλος ή μικρός". Αρκεί να είναι στόχος. Αξίζει πολύ περισσότερο κατά τη γνώμη μου και ο αγώνας μαζί με τη προσπάθεια που καταβάλλουμε για να φτάσουμε στην επίτευξη του στόχου μας κάθε φορά.

Και ο μικρός ο φίλος ο Χρήστος που βλέπετε στη φωτογραφία, έχει αποδείξει πολλές φορές έως τώρα, ότι μπορεί στη ζωή του να βάζει μικρούς στόχους - όπως είναι για παράδειγμα η κατάκτηση της "μαύρης ζώνης"στις πολεμικές τέχνες αλλά βήμα - βήμα τα καταφέρνει πάντα.

Βέβαια προχθές έδωσε τον αγώνα για τη κατάκτηση "μισής μαύρης ζώνης", στον οποίο και φυσικά πέτυχε αλλά η απονομή θα πραγματοποιηθεί το Σεπτέμβριο, την οποία και αναμένουμε.

Καλή επιτυχία αγόρι μου και στα υπόλοιπα σχέδια και στόχους της ζωής σου!!!

ΚΑΙ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΣΧΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΜΟΥ ΖΩΗ.

 

1980-81 Απρίλιος. Αποκτώ τη πρώτη μου γραφομηχανή σαν αυτή περίπου της συγκεκριμένης φωτογραφίας με ελληνικό βέβαια πληκτρολόγιο, και από την επόμενη σχολική χρονιά στο δημοτικό σχολείο της κ. Γιούλας Σταμέλου, αρχίζω να συμμετέχω στην έκδοση και καλά της μικρής τετρασέλιδης σχολικής εφημερίδας μας, την οποία μάλιστα την τυπώναμε με τη βοήθεια των δασκάλων μας στο σχολείο και μάλιστα σε τυπογραφείο υποτυπώδες από γλυκερίνη.

Ήταν μια διαδικασία η οποία μου άρεσε πάντα γιατί έτσι και μόνο έτσι μπορούσα να εκφράσω τις σκέψεις μου μέσα από μικρά, και αργότερα στο Γυμνάσιο και το Λύκειο μεγαλύτερα και πιο εμπεριστατωμένα κείμενα. Μάλιστα,  θυμάμαι πως το εφημεριδάκι στο δημοτικό το πουλούσαμε σε συγγενείς και φίλους έναντι του φοβερού αντιτίμου της μίας δραχμής, και με τα "φοβερά εκδοτικά έσοδα" όλης της σχολικής χρονιάς, κάναμε ένα δώρο στη καθαρίστρια του σχολείου, και με τα υπόλοιπα αγοράζαμε λουκουμάκια - κουλουράκια και άλλα πράγματα τα οποία προσφέραμε ως δώρο στις καλόγριες στο μοναστήρι της Αγίας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου στη Λυκόβρυση όπου πηγαίναμε κάθε χρόνο μία εκδρομή, και αντίστοιχα οι ίδιες μας έδιναν ως δώρο, σταυρούς, εικόνες, βιβλιαράκια.

Το ίδιο συνεχίστηκε και αργότερα στο ιστορικό γυμνάσιο της καρδιάς μου - "Τα εκπαιδευτήρια του αείμνηστου Θόδωρου Παπαχαραλάμπους", όπου μαζί με την επίσης αείμνηστη σύζυγό του, και αγαπημένη φιλόλογο - καθηγήτρια  - Αικατερίνη (Καίτη) Παπαχαραλάμπους, εκδίδαμε το περιοδικό: "ΜΑΘΗΤΙΚΟΙ ΠΑΛΜΟΙ". Το ίδιο και στο 7ο Λύκειο Περιστερίου αργότερα.

Την αρχική ιδέα να ασχοληθώ και να μάθω αργότερα υπολογιστή μου πρότεινε ο θείος μου ο Κώστας ο Καδιανάκης - παλιός χωροφύλακας ο οποίος με συμβούλευε επί λέξει: "Παιδί μου η τεχνολογία προχωράει, εσύ να κοιτάξεις να μάθεις γραφομηχανή και υπολογιστή, γιατί βλέπω εγώ συναδέλφους μου που τα μαθαίνουν και κάνουν μετατάξεις στα γραφεία και εξελίσσονται ιεραρχικά.

Πράγματι η Ιστορία τον δικαίωσε. Στις 2 Νοεμβρίου του 1995, πρώτη ημέρα εργασίας μου στην ΕΤΕ (ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ 164 - ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΟΣ), η πρώτη εργασία που έμαθα ήταν να γράφω με καρμπόν, υπηρεσιακά κείμενα σε ηλεκτρονική γραφομηχανή "OLYMPUS", όπου δεν με δυσκόλεψε καθόλου, γιατί ήδη ήμουν εξοικειωμένος με το πληκτρολόγιο από παλιά. Και η δεύτερη εργασία που έκανε ήταν στον υπολογιστή της τότε προϊσταμένης μου Μαρίας Μητσιάρη - μία ενημέρωση βιβλιαρίου συναλλάγματος με τη περιβόητη τότε διαδικασία on line ¨5231¨.

Βέβαια για να είμαι ειλικρινής τα χέρια μου έτρεμαν σαν το ψάρι έξω από το νερό, από την αγωνία αλλά τελικά τα κατάφερα. Το 1996 απέκτησα και τον πρώτο δικό μου υπολογιστή (486), και από τότε ασχολούμαι συνέχεια με αυτό το αντικείμενο για το οποίο ζω και υπάρχω στη κυριολεξία όμως. Γιατί απλά χωρίς αυτά δεν θα μπορούσα να έχω καταφέρει κάτι στη προσωπική μου ζωή.

ΜΟΝΟ Ο ΘΕΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΤΙ ΘΑ ΦΕΡΕΙ.

 

Για αυτό φίλοι μου στις προσευχές μας ας ζητάμε μόνο την υγειά μας, και ανθρώπους που πραγματικά θέλουν να είναι κοντά μας. Ξέρετε όλοι σας πολύ καλά και ειδικά όλοι εμείς που αντιμετωπίζουμε προβλήματα υγείας, άλλοι μόνιμα άλλοι προσωρινά πως δυστυχώς έχουμε περάσει στην εποχή του λεγόμενου για εμένα "παρτακισμού" σε πλήρη αντίθεση με τις αξέχαστες δεκαετίες 1970 - 1980, όπου κυριαρχούσε και ο ανθρωπισμός. 

Και το ενδιαφέρον του ενός γείτονα για το πρόβλημα του άλλου και αντίστροφα. Αλήθεια ποιος από εμάς τους μεγαλύτερους πλέον σε ηλικία, μπορούμε να ξεχάσουμε την ολοκληρωμένη έννοια και  ενδιαφέρον των συγκατοίκων  μας στις "παλιές γειτονιές" με τις ισόγειες μονοκατοικίες, όπου όλοι τους ήξεραν όλους και όλοι έτρεχαν για όλους. Για να μην θυμηθώ ακόμα καλύτερα τα Κυριακάτικα οικογενειακά τραπέζια και τις "βεγγέρες ρεφενέ" από σπίτι σε σπίτι.

Για πείτε μου εσείς οι πιο μοντέρνοι και νεότεροι, πόσοι από εσάς ξέρετε τα ονόματα των συγκατοίκων σας στο διπλανό από εσάς διαμέρισμα μιας πολυκατοικίας;

Ο Χριστός μας δίδαξε τη κοινοκτημοσύνη, όχι την αδιαφορία και το να περνάω εγώ καλά.

Να προσευχόμαστε για υγεία γιατί είναι το σημαντικότερο αγαθό σε αυτή τη ζωή. Γιατί αν δεν την έχουμε ποιος θα μας φροντίσει και κυρίως πόσο θα μας κοστίσει.

ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΙΟΣ ΔΙΝΕΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΖΩΝΗ ΣΗΜΕΡΑ;

Εγώ αγαπημένοι μου φίλοι ήξερα πως ο Χρήστος δίνει αγώνα για μισή μαύρη ζώνη σήμερα αλλά τελικά η μάνα του ήρθε ντυμένη αθλήτρια στο σπίτι μου.

Τώρα θα σας πω αύριο ποιος πήρε τη ζώνη. Ένα είναι το σίγουρο - η ζώνη θα είναι μισή μαύρη.

 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΠΑΓΚΡΗΤΙΑ" ΚΑΙ ΤΗ κ. Φ.ΖΟΥΛΑΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ.

 

Στις 3 του Μάρτη φίλοι μου είχα την ιδιαίτερη τύχη και τιμή να βρεθώ μαζί με τη παρέα μου, προσκεκλημένος του καλού μου φίλου Γρ. Αλύσσανδράκη, στη τιμητική εκδήλωση για τον μεγάλο λυράρη, συνεργάτη του αείμνηστου πατέρα μου, και προσωπικό μου φίλο Αλέκο Πολυχρονάκη.

Όπως οι περισσότεροι από εσάς τους φίλους γνωρίζεται χρόνια τώρα που με ακολουθείτε στο διαδίκτυο, όπου βρίσκομαι και μου δίνεται η ευκαιρία, μου αρέσει να καταγράφω ερασιτεχνικά και όχι δημοσιογραφικά το γεγονός - γιατί πολύ απλά δεν είμαι δημοσιογράφος, και να σας το παρουσιάζω μέσα από διάφορα προσωπικά μου κείμενα.

Έτσι και σε αυτή τη σπουδαία τιμητική εκδήλωση είχα την ευκαιρία να ξανά συναντηθώ μετά από πολλά χρόνια με πολλούς φίλους και να συνομιλήσω μαζί τους.

Μεταξύ αυτών και η κ. Φ. Ζουλάκη, εκδότρια της εφημερίδας "ΠΑΓΚΡΗΤΙΑ" η οποία συνομίλησε μαζί μου για τον Αλ. Πολυχρονάκη και είπε:

Φ. ΖΟΥΛΑΚΗ:<< Αυτή η τιμητική βραδιά που διοργανώνουν τα παιδιά - οι καλλιτέχνες φαντάζομαι, και την αφιερώνουν στον Αλέκο Πολυχρονάκη, σε αυτό τον μεγάλο καλλιτέχνη, σε αυτόν τον άνθρωπο που έδωσε τη ψυχή του και το <<είναι>> του για την Κρητική Παράδοση, ήταν ό,τι καλύτερο. Το περιμέναμε. Θέλαμε να το ζήσουμε, να το βιώσουμε. Οι παλιοί καλλιτέχνες πρέπει να τιμούνται και να βραβεύονται εν ζωή. Και όχι άμα <<φύγουνε>>. Είμαστε υποχρεωμένοι όλοι και έχουμε το χρέος, να είμαστε κοντά τους. Να τους ενθαρρύνουμε, να συνεχίζουν και να μεταλαμπαδεύουν, αυτό που αγάπησαν - στους νεότερους. Φαντάζομαι οι νεότεροι να ακολουθούν τα χνάρια τους. Και αυτό είναι που τους συμβουλεύω κάθε φορά που τους έχω κοντά μου. Να τους ακολουθούν. Να μην παραποιούν τη Κρητική μουσική. Να περπατούν στα ζάλα των παλιών και να προχωρούν. Και αυτό σημαίνει Παράδοση. Παραδίνω αυτό που έμαθα. Δεν το παραποιώ. Ούτε το εκ μοντερνίζω. Ούτε βάζω τύμπανα και ιστορίες, ούτε τίποτα. Έτσι όπως έπαιζαν οι παλιοί. Έτσι όπως έπαιζε ο Αλέκος ο Πολυχρονάκης. Ένας θαυμάσιος μουσικός. Ένας υπέροχος άνθρωπος. Που αξίζει κάθε βραβείο όχι μόνο από τον αποψινό διοργανωτή αλλά από πάρα πολλούς. Και εσύ (σαν Νίκος Καδιανός), είσαι απόγονος ενός άλλου μεγάλου της Κρητικής μουσικής. Είσαι μέσα στη Κρητική μουσική, βλέπεις και γνωρίζεις, τι γίνεται. Φαντάζομαι, να είσαι ευχαριστημένος με όλα όσα βλέπεις. Και να παρακαλούμε όλοι, ο Θεός να τους αναπαύσει όλους αυτούς και να μας ευλογούν και να μας <<φωτίζουν>> από εκεί επάνω να πάμε σε ίσιους και ενάρετους δρόμους. Σε Παραδοσιακούς δρόμους.>>

Αφού βέβαια την ευχαριστήσω για αυτόν τον μεταξύ μας διάλογο, η μεγαλύτερη ευχάριστη έκπληξη και πιστεύω για όλη τη παρέα που με συνόδευε εκείνη την "όμορφη Κυριακή" στον κέντρο "ΖΟΡΜΠΑΣ", είναι η αναφορά της παρέας μου στο σχετικό άρθρο της εφημερίδας.

Ξέρετε φίλοι μου για μας τους απόγονος των αείμνηστων Κρητών καλλιτεχνών με την όποια μικρή ή μεγάλη προσφορά στη Κρητική μουσική αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για εμένα και όπως πάντα μου  προκαλεί ξεχωριστή συγκίνηση. Ειδικά όταν ο πατέρας μου έφυγε από τη ζωή το 1995, και ακόμη οι φίλοι του και όσοι είχαν τη τύχη να τον γνωρίσουν από κοντά και να γλεντήσουν μαζί του, μιλούν με τα καλύτερα λόγια αφιερωμένα πάντα στη μνήμη του.

Και εγώ από τη πλευρά μου πάντα προσπαθώ με τη παρουσία μου, παρά τις  όποιες κινητικές μου δυσκολίες, να τιμώ  τη κάθε μία κρητική εκδήλωση, σαν να ήταν ο ίδιος παρόν.

Επομένως κ. Ζουλάκη εύχομαι πάντα να σας έχει ο Θεός καλά, επιτυχίες πάντα στη προβολή - διάδωση - και διάσωση από γενιά σε γενιά της Κρητικής μας Παραδόσεως.

ΠΑΙΔΙΑ ΓΕΡΑ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΠΙΟ ΨΗΛΑ.

 

Σπουδαία διάκριση για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο και την Αντιγόνη Ντρισμπιώτη, που θα είναι οι σημαιοφόροι της ελληνικής αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2024.

Και είναι πολύ καλύτερα φίλοι μου, να μην μεμψιμοιρούμε, ειδικά σε οτιδήποτε έχει να κάνει με την εκπροσώπηση της Χώρας μας, σε μια κορυφαία αθλητική διοργάνωση, όπως αυτή των Ολυμπιακών Αγώνων που αρχίζουν σε λίγες ημέρες στο Παρίσι.

Δεν μπορεί για παράδειγμα να θέλουμε τους πόντους του Αντετοκούνμπο με την Εθνική ομάδα μπάσκετ, να μιλάμε για έναν παίκτη "ελληνικό θαύμα" παγκοσμίου αναγνωρίσεως, και τίποτα δεν είναι τυχαίο, αφού παίζει τόσα χρόνια επιτυχημένα στον ΝΒΑ, αλλά συγχρόνως κάποιοι κακώς σκεπτόμενοι Έλληνες "φίλαθλοι" να λένε ότι δεν θα έπρεπε να κρατήσει την Ελληνική σημαία, κατά τη τελετή έναρξης των Αγώνων.

Γιατί; Δεν είναι παίκτης της Ελληνικής αποστολής; Δεν έχει ή δεν πρέπει να έχει τα ίδια δικαιώματα με τους υπόλοιπους παίκτες; Τι ήταν αυτό που σας πείραξε όλους εσάς που τόσες μέρες τώρα εκφράζατε την  αντίθεσή σας, για το αν ο Γιάννης έπρεπε να είναι σημαιοφόρος ή όχι;

Θέλω να πιστεύω ότι μετά από τόσες δεκαετίες, έχουμε ξεφύγει από τον τρόπο σκέψεις που λέει ότι η ίδια η Ελλάδα και η λανθασμένη νοοτροπία σκέψεις "σκοτώνει και απομακρύνει τα παιδιά της από τα θέλω τους." Που δεν είναι άλλα πέρα από μία επιτυχημένη εκπροσώπηση της Χώρας μας στους συγκεκριμένους αγώνες,

Επομένως φίλοι μου ας ευχηθούμε τα καλύτερα σε όλη την Ελληνική Ολυμπιακή Ομάδα, και ας σταματήσουμε να κάνουμε αρνητικές σκέψεις για το αν και τι έπρεπε να γίνει και ποιος θα κρατήσει ή έπρεπε να κρατήσει την Ελληνική σημαία. Είναι όλοι ίσοι μεταξύ ίσων. 

ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΣΤΑ SOCIAL MEDIA.

 

Έχω γράψει πολλές φορές αγαπημένοι μου φίλοι πως ο πρώτος λόγος είναι η ανάγκη επικοινωνίας μεταξύ μας.

Ο δεύτερος η έκφραση των απόψεών μου σε παγκόσμιο επίπεδο, αφού με την ανάπτυξη της σύγχρονης διαδικτυακής τεχνολογίας με αυτόν το τρόπο, επικοινωνούμε πιο γρήγορα χρονικά και γιατί να το κρύψουμε και ανέξοδα.

Σε καμία περίπτωση σκοπός μου δεν είναι η προσωπική μου προβολή και η "επίδειξη γνώσεων", όπως έχω κατηγορηθεί και παρεξηγηθεί πολλές φορές στο παρελθόν.

Μακριά από εμένα κάθε τέτοια διάθεση. Το ότι γράφω κάποιες αφηγηματικές ιστορίες γύρω από διάφορα γεγονότα Κρητικής παράδοσης και μουσικής, που είχα τη τύχη να ζήσω από κοντά ή και να καταγράψω με τα μαγνητόφωνά μου, το κάνω μόνο και μόνο γιατί πιστεύω ότι όλα αυτά ανήκουν και πρέπει να μείνουν σε όλους σε όσους θέλουν να μελετήσουν  και να ασχοληθούν σοβαρά με τη Παράδοση της Κρήτης μας και όχι μόνο σε εμένα που τα έζησα.

Για αυτόν και μόνο τον λόγο.

ΤΟΥ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΠΟΛΛΑ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΡΗΤΙΚΟΙ.

 

Εάν τη Κρητική μουσική την έμαθε και την άκουσε όλος ο Κόσμος Παγκοσμίως αγαπημένοι μου φίλοι κατά τη προσωπική μου ταπεινή γνώμη, αυτό οφείλεται πρώτα και πάνω από όλα στην καλλιτεχνική μοναδικότητα - το ταλέντο και την αναγνωρισιμότητα του αείμνηστου Νίκου Ξυλούρη. 

Μιλάμε για μια θρυλική φωνή, όπου μόνο στο άκουσμά της γυρνάει η μνήμη κάθε ακροατή στις αξέχαστες αναμνήσεις εκείνης της εποχής, αλλά και στις συνεργασίες του με τους μεγάλους Έλληνες συνθέτες Γιάννη Μαρκόπουλο και Σταύρο Ξαρχάκο. Ας μην ξεχνάμε ποτέ αγαπημένοι μου φίλοι ότι κατάφερε να διακριθεί και να βραβευτεί  δύο φορές στο Εξωτερικό:

1966. Κερδίζει το πρώτο βραβείο σε φολκλορικό φεστιβάλ μουσικής στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας, παίζοντας με τη λύρα του ένα συρτάκι.

1971. Ηχογραφεί τα «Ριζίτικα» σε μουσική επιμέλεια του Γιάννη Μαρκόπουλου και τον Μάρτιο του 1976 η Γαλλική Ακαδημία «Charles Cross» βράβευσε τον δίσκο στον τομέα της διεθνούς λαϊκής μουσικής. Μάλιστα στο εξώφυλλο του δίσκου τα "ριζίτικα", από τυπογραφικό λάθος δεν γράφτηκε το όνομα του Νίκου Ξυλούρη ως ερμηνευτή, γεγονός που προκάλεσε μία "ψυχρότητα" μεταξύ των δύο αυτών αείμνηστων μεγάλων μουσικών.

Όπως και να έγιναν τα γεγονότα ο Νίκος Ξυλούρης θα μείνει  μία αξέχαστη ανάμνηση με τεράστια προσφορά για πάντα στις καρδιές μας.

Και επειδή έχω τη θεϊκή ευλογία να είμαι απόγονος Κρητικού μουσικού, θα γράψω κάτι κλείνοντας αυτό το άρθρο αναμνήσεων, που έτυχε να ακούσω μεταξύ συζήτησης λυράρηδων και λαουτιέρηδων, των οποίων τα ονόματα δεν θα αναφέρω, διότι δυστυχώς δεν τους θυμάμαι όλους: "Εάν ο Νίκος Ξυλούρης δεν είχε κάνει παγκοσμίως γνωστή τη Κρητική μουσική, ίσως εμείς σήμερα να μην είχαμε τις ευκαιρίες να μας αναγνωρίζει (καλλιτεχνικά) ο κόσμος, και να σέβεται και να ακούει τόσο πολύ τις προσωπικές μας δισκογραφικές δουλειές εντός και εκτός Ελλάδας."                                   

ΘΕΙΑ ΜΟΥ ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΠΟΛΥ!!!

 

Έτσι σου αξίζει θεία μου, να χαμογελάς, να λάμπει ο Κόσμος όλος, για αυτό και εγώ παρακαλώ τους δώδεκα Αποστόλους!!!

Είναι η καλύτερη στιγμή της ζωής σου αγαπημένη μου θεία Ελευθερία, κατά τη γνώμη μου, να απολάψεις τις χαρές τις ζωής κοντά στα παιδιά και τα εγγόνια σου.

Και εμείς όσοι σε αγαπάμε - θα σε αγαπάμε δύο φορές περισσότερο - μία γιατί το αξίζεις και δύο γιατί σε αξίωσε η ζωή να κάνεις μία άρτια οικογένεια με χρυσούς χαρακτήρες όπως  είναι όλα σου τα παιδιά.

Ευχαριστώ ιδιαίτερα και από καρδιάς την Ελένη σου και Ελένη μας, γιατί πάντα είναι δίπλα σου!!! 

ΤΕΛΙΚΑ Η ΖΑΝΑ ΒΓΗΚΕ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΗ.

 

Σας έγραψα αγαπημένοι μου φίλοι ότι χύθηκε ο καφές της Ζάνας - και μας ήρθε ο δεύτερος κερασμένος από το μαγαζί.

Άρα η Ζάνα πήρε το κέρασμα - και εγώ τι; - "ΤΑ ΒΟΥΝΑ."

ΛΕΤΕ ΝΑ ΠΑΡΩ ΛΕΦΤΑ;

 

Πήγα να κεράσω τον απογευματινό καφέ της Ζάνας, κάνω την παραγγελία, παραλαμβάνει τον καφέ, πληρώνει τον ντελίβερι και μόλις πάει να βάλει το καλαμάκι τσουπ της "πέφτει τα ανάσκελα" ο καφές.

Οι παλιότεροι έλεγαν ότι εάν έχυνες τον καφέ από κάπου έπαιρνες χρήματα που δεν περίμενες. Λέτε;

Αν βγει αλήθεια θα πάω στο μαγαζί να χύσω το καζάνι ολόκληρο.

ΜΟΝΟ ΟΤΙ ΒΛΕΠΩ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ, ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΩ.

 

Οι δύσκολες καταστάσεις που έχω περάσει στη προσωπική μου ζωή, όλα αυτά τα χρόνια - πάντα με διδάσκουν και κάτι στο τέλος.

Να πιστεύω μόνο ότι βλέπω ο ίδιος. Και αυτό δεν πηγάζει από μέσα  μου λόγο δυστροπίας και κακίας του χαρακτήρα μου, αλλά από το γεγονός ότι με βάση τη ζωή μου και τις ανάγκες της ειδικά μετά το θάνατο των γονιών μου - πολλοί άνθρωποι φίλοι - συνεργάτες με διαφορετικότητα στο χαρακτήρα, ήρθαν κοντά μου και παρουσίαζαν ή περιέγραφαν καταστάσεις με τέτοια πειστικά επιχειρήματα που ήταν αδύνατον τη δεδομένη εκείνη στιγμή της περιγραφής τους να τους αμφισβητήσεις.

Για την ακρίβεια ήταν αυτό που λέει η φράση: "Βάζω το χέρι στη φωτιά", ότι λέει αλήθεια.

Το τελικό αποτέλεσμα όμως τους διέψευδε τελείως. Για μεγάλο χρονικό διάστημα της ζωής μου αυτό με στεναχωρούσε. Και νόμιζα ότι εγώ φταίω για όλα.

Όταν όμως "κουβέντιασα με τον εαυτό μου" και αφού κατάλαβα ότι όσο και αν προσπάθησα δεν μπορώ εγώ να "αλλάξω τον Κόσμο." Άλλαξα τη δική μου νοοτροπία και τρόπο σκέψεις. Για αυτό άραξα στη γωνιά μου και πιστεύω μόνο ότι βλέπουν τα μάτια μου και μπορεί να "αντέξει" η τσέπη μου.

ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΨΥΧΗ ΠΑΛΙ ΘΑ "ΜΙΛΗΣΕΙ".

 

Τελικά το ονειρευόμασταν, το ευχόμασταν, το θέλαμε και το πετύχαμε. Η "Εθνική μας αγαπημένη" ομάδα μπάσκετ, με δημιουργία, φαντασία και οργάνωση από τον ένα και μοναδικό Βασίλη Σπανούλη, κατάφερε να κατακτήσει τη πρώτη θέση εχτές στο προ-ολυμπιακό τουρνουά της Αθήνας, επικρατώντας στον τελικό των Κροατών με 80-69 και συγχρόνως να προκριθεί στους Ολυμπιακούς που θα αρχίσουν σε λίγες ημέρες στο Παρίσι μετά από πολλά χρόνια.

Γράφω και ξανά  γράφω αγαπημένοι μου φίλοι, για τον ένα και μοναδικό Βασίλη Σπανούλη, γιατί εγώ τουλάχιστον δεν θυμάμαι, άλλον Έλληνα προπονητή στα δύο πρώτα χρόνια της προπονητικής του καριέρας να έχει τόσες επιτυχίες σε συλλογικό και Εθνικό επίπεδο.

Επίσης όμως άξιος θαυμασμού είναι και ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνεί και διδάσκει αλλά και καθοδηγεί τεχνικά τους παίκτες του.

Και τώρα όλοι περιμένουμε, μία αξιοπρεπεί εμφάνιση στη κορυφαία αθλητική διοργάνωση, αυτή των Ολυμπιακών Αγώνων.

ΤΑ ΔΕΚΑΛΕΠΤΑ: 22-22, 39-45, 53-66, 69-80

ΕΛΛΑΔΑ (Σπανούλης): Γουόκαπ 6 (3/3 δίποντα, 0/5 τρίποντα, 5 ριμπάουντ), Λαρεντζάκης 3 (1), Τολιόπουλος 5 (1), Καλάθης 14 (2/8 δίποντα, 3/6 τρίποντα, 1/2 βολές, 5 ριμπάουντ, 11 ασίστ), Καλαϊτζάκης, Παπαγιάννης 19 (2/2 δίποντα, 5/8 τρίποντα), Χαραλαμπόπουλος, Παπανικολάου 8 (1), Αντετοκούνμπο 23 (7/15 δίποντα, 1/2 τρίποντα, 8 ριμπάουντ, 3 ασίστ), Μήτογλου 2. 

ΘΕΛΩ ΑΠΛΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ!!!

 

Να μπορώ να εκφράζομαι ελεύθερα χωρίς να σκέφτομαι τι μπορεί να πουν οι άλλοι για εμένα. Να μπορώ να κινούμαι ελεύθερα μέσα σε καταστάσεις που συμβαίνουν δίπλα μου, χωρίς να είμαι  υποχρεωμένος να ανέχομαι τις καταστάσεις, απλά γιατί πρέπει να "υπάρξω" μέσα σε αυτές για να επιβιώσω και να "εξασφαλίσω" τη κάθε μέρα μου.

Θέλω το ξημέρωμα της κάθε μέρα να με κάνει να αισθάνομαι αισιόδοξα και χαρούμενα συναισθήματα - και όχι με το που ανοίξω τα μάτια μου, να είμαι αγχωμένος για το τι μπορεί να μου συμβεί είτε σε εμένα είτε στους ανθρώπους που έχω γύρω μου.

Να μην με βασανίζει η ανασφάλεια της αναπηρικής μου ζωής, για το  τι θα απογίνω εάν ένα από τα πέντε καθιερωμένα και γνωστά μου άτομα σε εσάς τους φίλους μου, πάθει ξαφνικά κάτι και σταματήσει να είναι δίπλα μου.

Θα μου πείτε όλοι άνθρωποι είμαστε και τα πάντα μπορούν να συμβούν.

Σύμφωνοι! Όλοι άνθρωποι είμαστε - η ανθρωπιά και ευαισθησία που είναι; Και πως μπορεί εγώ ο "εξαρτημένος" λόγω αναγκών και αναπηρίας άνθρωπος, να είμαι σίγουρος, ότι θα βρεθούν άλλοι άνθρωποι που αν χρειαστεί θα με βοηθήσουν;

Και αν ΝΑΙ με πιο κόστος ψυχολογικό και οικονομικό. Γιατί οι αλλαγές προσωρινές ή μόνιμες σε περιπτώσεις σαν τη δική μου δεν είναι εύκολες ούτε στον εντοπισμό ούτε και στον χρόνο προσαρμογής.

Και όσο μεγαλώνω ηλικιακά τόσο προβληματίζομαι περισσότερο.

Και αν ζω μια τέτοια ζωή γεμάτη άγχος κάθε μέρα μπορώ να είμαι ο εαυτός μου, και πόσο θα μπορώ να αντέξω;

ΠΛΑΚΑ - ΠΛΑΚΑ ΝΙΩΘΩ ΠΟΛΥ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΣ ΣΗΜΕΡΑ.

 

Έβαλα τα πόδια μου μέσα σε μία λεκάνη με νερό και αλάτι και έκατσα να δω το αποτέλεσμα: Όταν τα έβγαλα με έπιασε φαγούρα και μαζεύτηκαν κουνούπια γύρω - γύρω σαν να ήμουν σουβλάκι έτοιμο για φάγωμα. Ξανά βάζω εγώ αλάτι ποτέ...                                      

ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΠΑΡΙΣΙ ΣΟΥ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ.

 Με εκπληκτικό αγωνιστικό ρυθμό σε άμυνα και επίθεση στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα η Εθνική ομάδα μπάσκετ όχι απλά κέρδισε, αλλά ουσιαστικά συνέτριψε τη Σλοβενία με 96-68 και προκρίθηκε στον αυριανό τελικό του προλυμπιακού τουρνουά.

Ενώ ο ομοσπονδιακός τεχνικός Βασίλης Σπανούλης σε δηλώσεις του στην ΕΤ1 αμέσως μετά το τέλος του αγώνα είπε: "Θα το πω τώρα που κερδίσαμε. Έχω έρθει στην  Εθνική ομάδα, για να εκπροσωπήσω με τιμή και υπερηφάνεια τη Πατρίδα μου. Να δώσω μια κουλτούρα - μια νοοτροπία, αυτή την οποία έζησα εγώ. Προσπαθώ να εξισορροπήσω λίγο τα πράγματά, λόγω ότι το μπάσκετ έχει αναπτυχθεί.

Το πιο σημαντικό πράγμα είναι η νοοτροπία και η κουλτούρα. Το πότε θα έρθουν τα αποτελέσματα, αργά ή γρήγορα θα έρθουν σίγουρα. Όλα ξεκινούν από την άμυνα. Πρόσεξαν τη τακτική που έπρεπε να ακολουθήσουμε (οι παίκτες μου) και τους αξίζουν συγχαρητήρια". 

Τα δεκάλεπτα: 32-14, 47-33, 66-50, 96-68.

ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΑ ΣΗΜΕΡΑ.

 

Έφτασε η ημέρα σήμερα στις 17.30 και ήρθε η στιγμή αγαπημένοι μου φίλοι η Εθνική μας ομάδα μπάσκετ του Βασίλη Σπανούλη με αντίπαλο τη Σλοβενία να μας χαρίσει μία ακόμη ομαδική επιτυχία παίρνοντας τη πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι σε λίγες ημέρες. 

Δεν ξέρω και πιστεύω πως όπως και εγώ έτσι και πολλοί από εσάς που θα διαβάσετε αυτό το κείμενο αναμνήσεων, θα αισθανθείτε Εθνική υπερηφάνεια καθώς η Εθνική μας ομάδα μπάσκετ ήταν το πρώτο ομαδικό άθλημα σε Εθνικό επίπεδο, που μας χάρισε μετάλλιο το 1987 με προπονητή τον αείμνηστο Κώστα Πολίτη,  και σπουδαίους παίκτες όπως τον Γκάλη - τον Γιαννάκη - τον Φάνη Χριστοδούλου - τον Φασούλα και τα άλλα παιδιά. Και πάλι στο στάδιο  "ΕΙΡΗΝΗΣ & ΦΙΛΙΑΣ".

Τότε οι περισσότεροι από εμάς μιλήσαμε για ένα θαύμα το να κερδίσουμε την μπασκετική υπέρ δύναμη Σοβιετική τότε Ένωση με 103-101 στη παράταση και μάλιστα με δύο εύστοχες βολές του "τίμιου γίγαντα" Αργύρη Καμπούρη όπως τον αποκάλεσε στη τηλεοπτική του περιγραφή ο αείμνηστος και αξέχαστος Φ. Συρίγος.

Η μπασκετική Ιστορία όμως απέδειξε πως δεν ήταν ένα θαύμα "της μιας φοράς", καθώς ακολούθησαν και άλλες επιτυχίες μεταγενέστερα και άλλα μετάλλια, που απέδειξαν ότι το Ελληνικό μπάσκετ έκανε και κάνει μεγάλα βήματα προόδου.

Έτσι λοιπόν και σήμερα πιστεύουμε, θέλουμε και ελπίζουμε η νέα Εθνική μας ομάδα με τεχνικό ηγέτη τον άξιο θαυμασμού σαν παίκτη αλλά και τώρα σαν Εθνικό προπονητή Βασίλη Σπανούλη αλλά και με δυνατούς παίκτες παγκοσμίου κλάσεως και αναγνωρίσεως, να μας χαρίσουν μία ακόμη επιτυχία.

Δεν ξέρω και δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω εάν το "δυνατό όπλο" της ομάδας μας θα είναι σήμερα η άμυνά της ή επίθεσή της ή και τα δύο μαζί, εκείνο που ξέρω και μπορώ να το βεβαιώσω με απόλυτη ακρίβεια - είναι ότι οι φίλαθλοι θα είναι ένα ακόμη βοήθημα - πλεονέκτημα στην σημερινή προσπάθεια της επίσημης "ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗΣ".

ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΘΑ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ: ΕΛΛΑΔΑ ΓΕΡΑ - ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΑ!!!   

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΠΑΝΤΑ ΘΕΙΑ ΜΟΥ!!!

 

Έχω γράψει πολλές φορές με κείμενά μου στο παρελθόν αγαπημένοι μου φίλοι πως η απόσταση της διαμονής και μόνιμης κατοικίας μου στην Αθήνα, αποτελούν “τροχοπέδη” στο να μπορώ να συναντηθώ με κάποιους συγγενείς μου. 

Λίγο η δική μου δύσκολη κινητική κατάσταση λίγο το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οι συγγενείς από το σόι του πατέρα μου ζουν εκτός Αττικής, με έχει κάνει πολλές φορές να νιώθω μοναξιά και οικογενειακή απομόνωση. 

Βέβαια θα μπορούσα να γράψω ότι όποιος θέλει μπορεί τουλάχιστον να πάρει ένα τηλέφωνο γνωρίζοντας τη δική μου κινητική αναπηρία και να μάθει νέα μου. 

Επειδή όλοι μεγαλώσαμε πια και εγώ τουλάχιστον γιατί μόνο τη δική μου άποψη και γνώμη μπορώ να διατυπώσω, δεν κρατώ κακία σε κανέναν, αλλά μέσα μου ενδόμυχα υπάρχει και θα υπάρχει πάντα το παράπονο και ένα βασανιστικό γιατί απομακρύνθηκαν όλοι μετά το θάνατο των γονιών μου και μόνο η θεία μου η Ελευθερία από τις Σέρρες και η ξαδέλφη μας η Αρετή Νικολιδάκη από το νέο Ηράκλειο Αττικής παίρνουν ένα τηλέφωνο για να μάθουν τι κάνω. 

Η πολύ αγαπημένη μου θεία Ελευθερία Γεωργιάδου δεν σταμάτησε ποτέ να επικοινωνεί μαζί μου τηλεφωνικά και να μου λέει πάντα παρά τα όποια προβλήματα υγείας έχει, πως όταν βρεθεί στην Αττική, θα έρθει να με δει. 

Της δόθηκε λοιπόν η δυνατότητα εχτές για ευχάριστο προσωπικό οικογενειακό λόγω να έρθει στην Αθήνα, και σήμερα να έρθουν οικογενειακώς επίσκεψη στο σπίτι μου. 

Νιώθω ειλικρινά το γράφω αυτό αγαπημένοι φίλοι σαν να ξανά γεννήθηκα μέσα σε μία οικογένεια, σαν να μου χάρισαν τον Κόσμο όλο. 

Ποιος από εμάς αλήθεια και ειδικά ένας ανάπηρος, ανίκανος και ανήμπορος άνθρωπος όπως εγώ, δεν έχει την ανάγκη να νιώθει ότι τον αγαπούν και τον νοιάζονται συγγενικά του πρόσωπα; 

Την αγάπη τη δίδαξε πρώτος ο Χριστός μας. Λίγοι το κατάλαβαν, ακόμη λιγότεροι το εφάρμοσαν. 

Θεία μου αγαπημένη Ελευθερία και αγαπητά μου ξαδέρφια, σας γράφω ξεκάθαρα πως έτσι όπως ένιωσα σήμερα συναισθηματικά μαζί σας, που μου έδωσες χαρά με τη παρουσία σου κοντά μου, σίγουρα είναι μετά από πολλές δεκαετίες η ΚΟΡΥΦΑΙΑ στιγμή της ζωής μου. Εύχομαι να σε έχει πάντα ο Θεός καλά. Ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μου, τα παιδιά σου, που σε έφεραν κοντά μου. Σε ευχαριστώ που δεν <<έφυγες>> ποτέ από κοντά μου έστω και τηλεφωνικά. 

Έστω και αν απόψε είναι η τελευταία μέρα της δύσκολης ζωής μου, θα φύγω ευτυχισμένος με την ανάμνηση της δικής σου αγκαλιάς!!!