1η ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΨΕΜΑΤΑ.

 

1η Απριλίου σήμερα. Καλό μήνα σε όλους τους φίλους και τις φίλες με υγεία, χαρές και  ευτυχισμένα γεγονότα. Τα τρία πρώτιστα αγαθά που μας δόθηκαν ως Δώρο Θεού σε ετούτη τη ζωή.

Εύχομαι να περάσουμε όλοι μας έναν υπέροχο μήνα με λιγότερα ψέματα σήμερα όσο και αν είναι έθιμο της ημέρας. Εξάλλου η ίδια η ζωή καμιά φορά είναι από μόνη της ένα ψέμα, διότι ζούμε καταστάσεις που ούτε οι ίδιοι δεν μπορούμε να τις πιστέψουμε. Και ανθρώπους πάντα δίπλα μας που μας αγαπούν και μας θέλουν για αυτό που είμαστε και όχι για αυτό που θα ήθελαν να είμαστε.

ΠΟΛΛΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΝ ΕΣΑΚΕ - ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ BWIN ΤΗ ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ ΣΤΗ ΦΑΣΗ ¨ΤΩΝ TOP SIX.¨

 

Δεν υπάρχει ωραιότερη στιγμή κατά τη προσωπική μου άποψη φίλοι μου, όταν παρακολουθείς έναν αγώνα μπάσκετ της οποιασδήποτε ομάδας και πολύ περισσότερο της ομάδας που αγαπάς και λατρεύεις, και να ξεκινάει πλέον ο κάθε αγώνας με την ανάκρουση του Εθνικού μας Ύμνου. Πολλά συγχαρητήρια στους ανθρώπους του ΕΣΑΚΕ για τη πρωτοβουλία τους αυτή.

Όσο για το αγαπημένο μου μπασκετικό Περιστέρι του Βασίλη Σπανούλη, παρότι φέτος η ομάδα άλλαξε παίκτες σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό από πέρυσι, συνεχίζει  η ομάδα μας, να έχει μια δυναμική παρουσία σε Ελλάδα και Ευρώπη και ειδικά φέτος που το πρωτάθλημα έχει μια νέα εντελώς διαφορετική μορφή με τη φάση των "top - six".

Εχτές  το Περιστέρι στο νικητήριο παιχνίδι με τον Κολοσσό (98-90), έδειξε καθαρά σε όλους μας την ανοδική του αγωνιστική πορεία και γιατί όχι, αν και είναι σχετικά δύσκολο να πετύχει και μια Ευρωπαϊκή διάκριση. Βέβαια οι φίλαθλοί μας ζητωκραύγαζαν και αποζητούσαν εχτές από τους παίκτες μας, τη κατάκτηση του Ευρωπαϊκού τροπαίου, αλλά καλύτερα είναι η επιτυχημένη αυτή πορεία μας να πηγαίνει παιχνίδι με παιχνίδι.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!!

 Στη συγκεκριμένη φωτογραφία αυτού του άρθρου αγαπημένοι μου φίλοι, είχα την ευλογημένη από τον Θεό τιμή, να είμαι με τον "πατέρα και πατριάρχη" του Κρητικού λαούτου αείμνηστο Γιάννη Μαρκογιαννάκη (Μαρκογιάννη), τον Αύγουστο του 2013 στον Άγιο Θωμά Ηρακλείου.

Συγκεκριμένα στη τιμητική εκδήλωση που διοργανώθηκε προς τιμήν του Αγιοθωμιανού μεγάλου λυράρη Γιώργου Φραγκιουδάκη. Σε εκείνη την υπέροχη και αξέχαστη βραδιά, τον Γιώργο Φραγκιουδάκη τίμησαν πολλοί συνάδελφοί του, μεταξύ των οποίων και ο αείμνηστος Γιάννης Μαρκογιάννης, ο οποίος μου έκανε την τιμή να φωτογραφηθεί μαζί μου, και να μου διηγηθεί κάποιες μικρές ιστορίες με τον πατέρα μου Νίκο Καδιανό. 

Όπως για παράδειγμα ότι ήταν ο πρώτος λαουτιέρης που άκουσε τον πατέρα μου μετά από προτροπή του Λεωνίδα Κλάδου το 1946 και πίστεψε τόσο πολύ στο ταλέντο του, που του έκανε δώρο και το πρώτο για τον πατέρα μου λαούτο. Με αυτό το λαούτο στα χέρια και με πολύ περηφάνια ο πατέρας μου, αφού είχε τον Γιάννη Μαρκογιάννη ως πρότυπο έπαιζε μέχρι το 1974.

Έχω γράψει πολλές φορές σε κείμενά πως η όποια προσφορά και η υστεροφημία του πατέρα μου στη Κρητική μουσική αποτελεί για εμένα ένα ευλογημένο διαβατήριο τιμής και ευγνωμοσύνης, που με βοηθά πάντοτε να βρίσκομαι κοντά και να καταγράφω τις εμπειρίες τους, με αυτούς τους σπουδαίοους δημιουργούς της λατρεμένης για εμένα Κρητικής μουσικής.

Πραγματικά αγαπημένοι μου φίλοι θέλω αυτό το blog της δικής μου ψυχής και των δικών μου αναμνήσεων και επικοινωνίας μαζί με όλους εσάς που μου κάνετε τη τιμή να διαβάζετε τα όποια ερασιτεχνικά αλλά από ψυχής κείμενα μου, να μείνει ως προσωπική παρακαταθήκη των αναμνήσεων και εμπειριών που είχα τη τύχη να ζήσω, να ακούσω και να αφηγούμε γύρω αλλά και μέσα στον Πολιτισμό της Κρήτης στον μεγάλο χώρο επικοινωνίας του Διαδικτύου.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΔΙΑΝΟΣ: ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΝΑ ΠΑΙΖΩ ΛΑΟΥΤΟ.

<<Ήμουν τεμπέλης στη δουλειά. Δεν ήθελα να σκάβω. Δεν μου άρεσε. Ήταν πολύ βαριά δουλειά για εμένα Τα σκαπέτια και τα στιλιάρια τα έσπαγα στον αέρα. Και διάλεξα για πιο ελαφρύ επάγγελμα για να ζήσω το όργανο. Και το βρήκα πιο ελαφρύ από το σκαπέτι. Στο χωριό μου όποιοι με έπαιρναν εργάτη, γιατί ήμουν φτωχό παιδί, δούλευα 1-2 ώρες και μετά  βαριόμουν και καθόμουνα. Και δεν με ξανά έπαιρναν οι χωριανοί για εργάτη. Και έτσι αναγκάστηκα να αφοσιωθώ στο όργανο. Έπαιζα λαούτο από 14 χρονών. Πρότυπό μου είχα τον Μαρκογιάννη. Είχε έρθει στο χωριό μας. Τον άκουσα. Μου άρεσε ο Μαρκογιάννης, ήταν τρομερός παίκτης. Παρακολούθησα τον Μαρκογιάννη και μου <<κόλλησε και εμένα η αρρώστια>>. Το μεράκι.>>

Το συγκεκριμένο απόσπασμα που γράφω, είναι απομαγνητοφώνηση - ελάχιστα τροποποιημένη για να βγει συντακτικά νόημα κειμένου, από εκπομπή της αείμνηστης Ρούλας Μουζουράκη το 1985 για το Κρατικό κανάλι ΕΤ-2, όπου αφηγείται ο ίδιος το ξεκίνημά του ως λαουτιέρη.

Το πρώτο του γλέντι ερασιτεχνικά ως λαουτιέρης ήταν το 1946, στο Ηράκλειο με τον Φραγκή Στυλιανάκη, και δύο χρόνια αργότερα τον ώθησε επαγγελματικά πλέον ο Λεωνίδας Κλάδος.

 

ΠΟΛΥΧΡΟΝΑΚΗ - ΚΑΔΙΑΝΟ - ΓΚΕΡΕΔΑΚΗ ΕΒΓΑΛΑΝΕ ΟΙ ΒΩΡΟΙ.

 Πολυχρονάκη - Καδιανό 

εβγάλανε οι Βώροι,

κι ήταν κι αυτοί σε μια εποχή, 

κι οι δυο τους πρωτοπόροι (Γρ. Αλυσσανδράκης)!!!

Μαντινάδα αφιερωμένη από τον καλό μου φίλο μουσικό και ερευνητή της Κρητικής Παράδοσης Γρηγόρη Αλυσσανδράκη, στους δύο μεγάλους Βωριανούς καλλιτέχνες, κατά την τιμητική εκδήλωση για τον Αλέκο Πολυχρονάκη "6η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΦΙΛΩΝ" του kritiki-paradosi.gr, η οποία διοργανώθηκε στις 3 Μαρτίου 2024.

Αφού τον ευχαριστήσω από καρδιάς τον Γρηγόρη, διότι είναι μεγάλη η τιμή και τεράστια η συγκίνηση, για εμάς τους απόγονους των καλλιτεχνών, να ακούμε να αναφέρονται με τόσο όμορφα λόγια στην όποια προσφορά μικρή ή μεγάλη των δικών μας ανθρώπων, αντιγράφω τη συγκεκριμένη μαντινάδα, με σκοπό να μείνει για πάντα φυλαγμένη εκτός από τη καρδιά και τη ψυχή μου και στις αναρτήσεις αυτού του blog των δικών μου αναμνήσεων.

Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι τραβηγμένη το 1977, στο "ΚΡΗΤΙΚΟ ΚΟΝΑΚΙ" του Γιώργου Γρύλλου, και μαζί τους στο πάλκο με την κιθάρα είναι ο επίσης συγχωριανός τους και καλός μου φίλος Γιώργος Γκερεδάκης στα πρώτα χρόνια της μουσικής του πορείας.

Αργότερα βέβαια και ο Γιώργος Γκερεδάκης και ως κιθαρίστας αλλά και ως λαουτιέρης ακολούθησε το δικό του καλλιτεχνικό μοναπάτι και δημιουργεί ένα τεράστιο μουσικό έργο, για το οποίο όχι μόνο η Κρήτη, όχι μόνο οι Βώροι αλλά και ολόκληρη η Ελλάδα και όσοι τον αγαπάμε και τον σεβόμαστε είμαστε υπερήφανοι.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΜΕ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΗ ΠΙΣΤΗ ΤΗΝ ΑΓΙΑ.

 

Χρόνια πολλά Πατρίδα μου, που γράφεις Ιστορία,

σε κάθε αγώνα που γίνεται για την Ελευθερία!!!

*

203 χρόνια Ελευθερίας γιορτάζουμε φέτος φίλοι μου από την επανάσταση του 1821. Τιμή και δόξα λοιπόν και μόνον αξίζει σε όσους αγωνίστηκαν και θυσίασαν ακόμα με αυταπάρνηση και την ίδια τους τη ζωή, για να μπορούμε εμείς σήμερα να ζούμε ελεύθεροι και μέσα στα πλαίσια του πολιτεύματος της Δημοκρατίας και των νόμων του Ελληνικού Κράτους. Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν η Πατρίδα μας,  κατάφερε να οργανωθεί, και να αποκτήσει λόγο και κύρος εντός και εκτός συνόρων, στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.

Σεβασμός λοιπόν σε όσους πολέμησαν και θυσιάστηκαν τόσο για το χαρμόσυνο μήνυμα του ερχομού του Χριστού μας σε αυτόν τον Κόσμο με τη μορφή Θεανθρώπου και την πίστη την Αγία αλλά και την Ελευθερία.

Λαός που αγωνίζεται για τα υψηλά ιδανικά της Ανεξαρτησίας του όπως η Πατρίδα μας, δείχνει ολοφάνερα ότι είναι τρανός και δυνατός. Υποκλινόμαστε λοιπόν σε όλους τους Αγωνιστές - Ήρωες του Ελληνικού Έθνους.

Video από τη σημερινή παρέλαση στη Πετρούπολη - Σύλλογος Κρητών - Λήψη video: Σαρρηδάκη Θεοδώρα.

ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ - ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΕΦΚΑ.

 

Οι ημερομηνίες πληρωμής ακολουθούν τον κανόνα του διαχωρισμού μεταξύ Μισθωτών και Μη Μισθωτών και διαμορφώνονται ως ακολούθως:

Την 26η/3/2024, ημέρα Τρίτη, θα καταβληθούν οι συντάξεις των τέως Ταμείων Μη Μισθωτών [ΟΓΑ, ΟΑΕΕ, ΕΤΑΑ] και οι συντάξεις ΟΠΣ-ΕΦΚΑ, για όσους είναι συνταξιούχοι από 1.1.2017 και έπειτα (ν.4387/2016) και όλες οι επικουρικές συντάξεις του ιδιωτικού τομέα (μη μισθωτών και μισθωτών).

Την 28η/3/2024, ημέρα Πέμπτη, θα καταβληθούν οι συντάξεις των τέως Ταμείων Μισθωτών [ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, ΤΡΑΠΕΖΩΝ, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΛΟΙΠΩΝ ΕΝΤΑΣΣΟΜΕΝΩΝ (ΤΣΕΑΠΓΣΟ, ΤΣΠ-ΗΣΑΠ), ΝΑΤ, ΕΤΑΤ, ΕΤΑΠ-ΜΜΕ} και οι κύριες και επικουρικές συντάξεις του ΔΗΜΟΣΙΟΥ.

ΠΗΓΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ: ΕΦΚΑ.

ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ.

 Με τον αείμνηστο μεγάλο λυράρη Γιώργο Κατσαμά μαζί στη φωτογραφία το 2012, την οποία δημοσιεύω στο blog, εκφράζοντας τον σεβασμό και την αγάπη μου σε όλη την οικογένεια Κατσαμά και αφιερωμένη αυτή η ανάρτηση στη μνήμη του. Σε εκδήλωση που διοργανώθηκε το 2012 στο θέατρο Badminton, για να τιμηθεί η μνήμη και η μεγάλη προσφορά του Κώστα Μουντάκη στη Κρητική μας μουσική.

Στην ίδια εκδήλωση είχαν συμμετάσχει και πολλοί άλλοι μεγάλοι καλλιτέχνες της μουσικής μας, μεταξύ των οποίων από ότι θυμάμαι ο Ross Daly, ο Γιώργος Κατσαμάς, ο Μάνος Μουντάκης, ο Μίλτος Πασχαλίδης, ο Πάρις Περισυνάκης και προφανώς κάποιοι άλλοι που δεν θυμάμαι, και όλοι οι καλλιτέχνες οι οποίοι συμμετείχαν είχαν ένα κοινό σημείο πρότυπο αναφοράς. Τον αείμνηστο Κώστα Μουντάκη ως πρωτοπόρο δάσκαλο στη μουσική, αυτό δηλαδή που ήταν για όλους εμάς. Και τους συναδέλφους του αλλά και τους θαυμαστές του.

Έχω πει και γράψει πολλές φορές ότι η καλλιτεχνική πορεία του πατέρα μου και η όποια προσφορά του στη Κρητική μας μουσική η υστεροφημία καθώς και η <<κληρονομιά>> του επωνύμου - είναι ένα μοναδικό και ευλογημένο διαβατήριο από τον Θεό, που μου δίνει την ευκαιρία να βρίσκομαι κοντά σε αυτούς τους ξεχωριστούς δημιουργούς του Κρητικού Μουσικού μας Πολιτισμού σαν τους αείμνηστους Γιώργο Κατσαμά και Κώστα Μουντάκη. Αυτές τις ευκαιρίες ζωής δεν θα τις ξεχάσω ποτέ, και θέλω να μείνουν καταγεγραμμένες σε αυτό το blog της δικής μου ζωής και των δικών μου αναμνήσεων. Και ασφαλώς χαίρομαι ιδιαίτερα να τις μοιράζομαι με όλους εσάς τους ιντερνετικούς μου φίλους.

Η ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙΔΟΜΑΤΩΝ ΟΠΕΚΑ - ΜΗΝΟΣ ΜΑΡΤΙΟΥ.

 

Κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας με το αρμόδιο τμήμα του ΟΠΕΚΑ μέσω της 24ωρης γραμμής εξυπηρέτησης 1555, ενημερώνουμε όλους  τους ενδιαφερόμενους συναδέλφους ΑΜΕΑ, και κατόχους επιδομάτων του Οργανισμού, ότι οι πληρωμές των επιδομάτων μηνός Μαρτίου, θα πργματοποιηθούν στις 29/3/2024.

Για όσους δικαιούχους διαθέτουν χρεωστικές κάρτες ή internet banking τα χρήματα θα κατατεθούν στους τραπεζικούς μας λογαριασμούς από τις 28/3/2024 το απόγευμα.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΤΟ SITE: "kritiki-paradosi.gr" ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΜΟΡΦΟ ΠΡΟΛΟΓΟ.

 

Ευχαριστώ από καρδιάς το site "ΚΡΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ" και τον καλό μου φίλο Γρηγόρη Αλυσσανδράκη για τα όμορφα λόγια του στον πρόλογο αυτού του video "Ο γιος του Νίκου Καδιανού και η παρέα του αν και οι δυσκολίες είναι πολλές όπως θα δείτε και θα καταλάβετε όσοι δεν γνωρίζετε, ήρθαν να τιμήσουν τον Αλέκο Πολυχρονάκη στον Ζορμπά για το χατίρι του αείμνηστου συνεργάτη και συγχωριανού του Νίκου Καδιανού που ήταν πατέρας του φίλου μας του Νίκου που είναι πάντα δίπλα μας! Ποτέ δεν θα ξεχάσω όσα αισθάνεσαι για εμένα φίλε Νίκο και όσα κάνεις! Είσαι σπάνιος άνθρωπος και φίλος! 

Με εκτίμηση, Γρηγόρης Αλυσσανδράκης 

www.kritiki-paradosi.gr",

στο Κρητικό Κέντρο "ΖΟΡΜΠΑΣ", καθώς και τον μεγάλο λυράρη από τους Βώρους Αλέκο Πολυχρονάκη, που με προσκάλεσαν μαζί τους στη πίστα, για να διασκεδάσουμε, να τραγουδήσουμε και να θυμηθούμε τα παλιά εκείνα όμορφα χρόνια της κοινής μας φιλίας, στο τέλος αυτής της όμορφης βραδιάς σαν μια παρέα (πατούλια) που λέμε και στη Κρήτη μας.

Ξέρετε αγαπημένοι μου φίλοι, όπως έχω γράψει πολλές φορές και στο παρελθόν, όλοι αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι του Κρητικού πολιτισμού, ήταν είναι και θα είναι και δικοί μου φίλοι, για πάντα μέσα στη καρδιά μου. Και οι αναμνήσεις που έχω μαζί τους είναι μοναδικές και για πάντα <<χαραγμένες>> μέσα στο μυαλό μου.

Για τον φίλο μου και δημιουργό του site "kritiki-paradosi" Γρηγόρη, τον ευχαριστώ από καρδιάς τόσο για τα όμορφα λόγια του, όσο και για την ευκαιρία που δίνει να καταγράφω τις εκδηλώσεις του. Είναι από τους λίγους ανθρώπους μετρημένους στα δάκτυλα του ενός χεριού- πραγματικούς φίλους, που εκτιμούν και σέβονται απόλυτα την όποια προσπάθεια καταβάλλω, να βρίσκομαι πάντα κοντά σε εκδηλώσεις και γεγονότα που αφορούν τη Κρήτη μας. Διότι πολύ απλά μέσα σε αυτή τη Παράδοση μεγάλωσα και αυτήν αγαπώ.

Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΛΥΡΑΡΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΘΩΜΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ ΓΑΡΓΑΝΟΥΡΑΚΗ - ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ ΦΙΛΙΑ.

 

Η συγκεκριμένη φωτογραφία τραβήχτηκε το Καλοκαίρι του 2020 σε συναυλία του αείμνηστου Γιάννη Μαρκόπουλου εδώ στο Περιστέρι. Στην πόλη δηλαδή που πέρασα τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου.

Στα πλαίσια των πολιτιστικών εκδηλώσεων του Δήμου εκείνη τη χρονιά διοργανώθηκε η συγκεκριμένη συναυλία, όπου συμμετείχε και ο Χαράλαμπος Γαργανουράκης και μου δόθηκε η ευκαιρία να συναντηθώ μετά από πολλά χρόνια μαζί του.

Για τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη ο σεβασμός, η  αγάπη και η εκτίμησή μου είναι μεγάλη και θα εξηγήσω στη συνέχεια αυτού του κειμένου καλών αναμνήσεων τον λόγο. Η συγκίνησή μου και η χαρά πάντα είναι μεγάλη, όταν μου δίνεται η ευκαιρία να συναντηθώ μαζί του και φαίνεται καθαρά νομίζω στη κοινή μας φωτογραφία.

Ο λόγος λοιπόν όπως έγραψα παραπάνω που υπάρχει αυτή η εκτίμηση, ο σεβασμός και η συγκίνηση, είναι ότι η πρώτη μας συνάντηση πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1979, όταν ο Χαράλαμπος Γαργανουράκης έμενε με την οικογένειά του στην Αθήνα και συγκεκριμένα στα Ιλίσια. Εκείνη μάλιστα τη περίοδο έκανε πρόβες με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, και παράλληλα συζητούσε την έναρξη της πενταετούς συνεργασίας τους με τον πατέρα μου. Μια υπέροχη περίοδο της μεταξύ τους συνεργασίας.

Προσωπικά οφείλω στον Χαράλαμπο Γαργανουράκη τεράστια ευγνωμοσύνη, γιατί στα χρόνια εκείνα τα καλά και ανέμελα της παιδικής μου ηλικίας, προσπαθούσε πάντα να με ενθαρρύνει και να με εμψυχώνει, βλέποντας το ενδιαφέρον μου, να βρίσκομαι πάντα κοντά στη Κρητική Παράδοση με την ευρύτερη έννοια και να καταγράφω με το μαγνητόφωνό μου, όποια γεγονότα, συζητήσεις, πρόβες μπορούσα. Μια και όπως βλέπετε το μεράκι της καταγραφής με κυριεύει από τη παιδική μου ηλικία και μετά. Εξάλλου φαίνεται και στη φωτογραφία αυτού του άρθρου όπου το κρατάω  στο χέρι. Προσπαθούσε να με φέρνει όλο και πιο κοντά σε γεγονότα και προσωπικές διηγήσεις της Κρητικής Μουσικής Παράδοσης, με αποκορύφωμα την τριετία 1982-85 και τα γεγονότα - αξέχαστα γλέντια που έζησα μαζί τους στο κέντρο "ΑΓΡΙΜΙΑ".

Ο Χάραλαμπος Γαργανουράκης είναι από τους σπουδαίους ανθρώπους εκείνους που αν ο Θεός, μπορούσε να μου χαρίσει πέραν της μίας και μοναδικής ζωής, θα τους ήθελα και πάλι δίπλα μου. Είναι ο ξεχωριστός άνθρωπος, που με τον τρόπο του με έμαθε να αγαπώ ακόμη περισσότερο τον Κρητικό Πολιτισμό και τη μουσική του Τόπου μας.

Όλες αυτές τις όμορφες στιγμές προσπαθώ να τις συγκεντρώσω σε ένα ιντερνετικό μετερίζι, όπως αυτό το blog, αφού είτε το θέλουμε είτε όχι, με αυτό τον τρόπο μας δίνεται η ευκαιρία, να επικοινωνούμε με όλο τον Κόσμο. Με αποκλειστικό σκοπό και γνώμονα να μείνουν αξέχαστες στο πέρασμα των χρόνων. 

Φίλε Χαράλμπε, που στις χορδές και της δικής σου λύρας, έμαθα να ακούω και να σέβομαι τη καλή ποιοτική Κρητική Μουσική, θέλω να ξέρεις και εσύ και οι δικοί σου άνθρωποι, ότι πάντα θα κρατάς ένα μεγάλο κομμάτι σεβασμού και ευγνωμοσύνης, μέσα στη καρδιά μου από εμένα προς εσένα. Για αυτά που μου πρόσφερες μέσα από τη τεράστια εμπειρία και προσφορά σου.

Ακολουθεί ηχητικό απόσπασμα από τη συγκεκριμένη συναυλία - κατόπιν σχετικής προφορικής άδειας του συνθέτη - προσωπική ηχογράφηση.

ΚΑΛΗ ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ - ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

 

Σαν τον αετό που πετά ψηλά να είναι κι οι χαρές σας, εύχομαι υγεία πρώτα και πάνω από όλα και ευτυχία σε εσάς και τις οικογένειές σας. Διότι σε ετούτη τη ζωή, όλοι είμαστε περαστικοί και πρέπει να απολαμβάνουμε, τη κάθε μία στιγμή ευτυχίας, που μας χαρίζεται ως Δώρο Θεού!!! 

Καλή Σαρακοστή λοιπόν φίλοι μου σε όλους σας, και να μην  ξεχνάτε ποτέ να χαμογελάτε μέσα από τη καρδιά σας, αληθινά και γνήσια γιατί η δική σας χαρά και ευτυχία κάνει το ίδιο χαρούμενους και τους ανθρώπους που είναι κοντά σας, και άρα όποιον θέλουμε κοντά μας και τον νοιαζόμαστε πραγματικά πρέπει να χαιρόμαστε με τη χαρά του.

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΧΑΡΑΣ.

 

Τελευταία Κυριακή της αποκριάς και της παιδικής χαράς και όχι μόνο αγαπημένοι μου φίλοι, αφού δικαίωμα στη χαρά και τη διασκέδαση έχουμε όλοι  μας ανεξαρτήτου ηλικίας. Μπορεί βέβαια εμείς οι μεγαλύτεροι πλέον ηλικιακά  να μην το ζούμε με το ίδιο πάθος χαράς και διασκέδασης, όπως το ζούσαμε στα παιδικά μας και αξέχστα χρόνια.

Αλλά τελικά και φέτος για μία ακόμη χρονιά τα παιδιά της πολυκατοικίας μας Λυδία, Στέφανος και Γιάννης ντύθηκαν με τις αποκριατικές τους στολές και έφεραν έστω και για λίγο, μια άλλη γιορτινή ατμόσφαιρα και αύρα - αυτή της παιδικής χαράς και της αθωότητας που πρέπει να έχουν και να νιώθουν όλα τα παιδιά - για να τα θυμούνται σε μεγαλύτερη ηλικία ως καλές αναμνήσεις τις ζωής τους. 

Και κάνουν και εμάς τους μεγαλύτερους χαρούμενους βλέποντας τη χαρά "ζωγραφισμένη" στα πρόσωπά τους.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΛΟΙΠΟΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΓΕΜΑΤΑ ΜΟΝΟ ΜΕ ΧΑΡΕΣ.

ΤΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΔΙΑΝΟΥ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΕΓΡΑΨΑ ΤΟ 2008, ΓΙΑ ΤΟ SITE "kritkiparadosi.gr" ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΜΟΥ ΦΙΛΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΛΥΣΣΑΝΔΡΑΚΗ."

 

Μου το ζητήσατε όλοι εσείς οι φίλοι του, που τόσα χρόνια επάνω στο "Κρητικό παλκοσένικο" τον καταξιώσατε με την αγάπη σας, και εγώ ανταποκρινόμενος και σεβόμενος τα ωραία σας λόγια και τις όμορφες αναμνήσεις που ζήσατε μαζί του, το ξανά δημοσιεύω στο προσωπικό μου blog. 

Επίσης ευχαριστώ από καρδιάς και εκ μέρους όλης της οικογένειας Καδιανάκη (Καδιανού), και όλα τα site's, που έχουν κάνει αναδημοσίευση αυτού του βιογραφικού. Είναι μεγάλη τιμή για την οικογένειά μας, τόσα χρόνια από τον θάνατό του (1997), να ξανά βλέπουμε και να διαβάζουμε με περηφάνια το μουσικό του έργο, ώστε με αυτόν το τρόπο να μπορεί να διαδοθεί από γενεά σε γενεά και έτσι να μείνει αξέχαστο με το πέρασμα των χρόνων:

"Ο Νίκος Καδιανός γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου του 1932 στο χωριό Βώροι Ηρακλείου Κρήτης. Γονείς του ο Λάμπρος και η Ευαγγελία Καδιανάκη. Γόνος πολυμελούς αγροτικής οικογένειας, έζησε τα παιδικά του χρόνια στο χωριό του, όπως όλα τα συνομήλικά του παιδιά. Από μικρή ηλικία όμως φάνηκε το ταλέντο που είχε για να ασχοληθεί με τη μουσική.

Από τα σχολικά του κιόλας χρόνια στο χωριό όπως έλεγε ο ίδιος αργότερα αντί να είχε το μυαλό του στα γράμματα και σε αυτά που του έλεγε ο δάσκαλος, ο ίδιος προσπαθούσε να μάθει να παίζει σκοπούς με το μαντολίνο, και να συμμετάσχει όσο μπορούσε περισσότερο κι όσο του επέτρεπε και η ηλικία του στα τοπικά γλέντια του χωριού του, ακούγοντας τα μουσικά ακούσματα του τόπου του παιγμένα από τους τοπικούς τότε μουσικούς πρωτομάστορες.

Μάταια προσπαθούσαν οι γονείς του να μάθει γράμματα ή να ασχοληθεί με τις αγροτικές εργασίες, βοηθώντας τον πατέρα του και την οικογένειά του. Όπως είπε πάλι ο ίδιος πολλά χρόνια αργότερα σε συνέντευξή του στην αείμνηστη Ρούλα Μουζουράκη για την Κρατική τηλεόραση: “Προτίμησε να μάθει να παίζει το λαούτο παρά το σκαπέτι γιατί ήταν πιο ελαφρύ για τα δικά του χέρια”.

Το πρώτο λαούτο, του το έδωσε σε ηλικία 14 ετών ο Γιάννης Μαρκογιάννης. Δεν άργησε όμως να φανεί και στο λαούτο ακόμα (παρότι ήταν αρκετά μεγάλο όργανο σχηματικά για την ηλικία του), το ταλέντο του. Έτσι σιγά – σιγά άρχισε να μαθαίνει τον ένα σκοπό μετά τον άλλο στο λαούτο, με το αυτί όπως έλεγε ο ίδιος. Δηλαδή ότι άκουγε στο γραμμόφωνο τότε με τα δισκάκια και στα γλέντια του χωριού του (στις παρέες και στις καντάδες του χωριού εκείνης της εποχής), προσπαθούσε να το παίξει με το λαούτο του.

Τα κατάφερνε αρκετά καλά να αφομοιώνει τα μουσικά ακούσματα και να εξελίσσετε γρήγορα σε έναν καλό λαουτιέρη. Πρότυπό του στο παίξιμο του λαούτο ήταν ο πατριάρχης όπως τον έλεγε εκείνος του λαούτο ο Γιάννης Μαρκογιάννης. Αξιοσημείωτο είναι επίσης και το γεγονός ότι και το πρώτο του γλέντι που έπαιξε ως μουσικός ήταν σε ηλικία 14 ετών στις Μοίρες με τον Λεωνίδα Κλάδο. Αυτό ήταν και το <<βάπτισμα του πυρός>> για μια λαμπρή πορεία και καριέρα που θα ακολουθούσε τις επόμενες δεκαετίες.

Από εκεί και μετά ακολούθησαν πολλές συνεργασίες με ξακουστούς λυράρηδες της Κρήτης είτε στα γλέντια είτε στην δισκογραφία. Ενδεικτικά αναφέρουμε τους Θανάση Σκορδαλό και τον Λεωνίδα Κλάδο. Η καλλιτεχνική του σταδιοδρομία σταμάτησε προσωρινά στα μέσα της Δεκαετίας του 60, όπου αναγκάστηκε να φύγει ως οικονομικός μετανάστης στην Γερμανία, για ένα καλύτερο αύριο και μια καλύτερη ζωή, όπως τόσοι και τόσοι Έλληνες του τόπου μας εκείνη την εποχή.

Και εκεί όμως το μεράκι του για τη μουσική και το μεράκι για τον τόπο του –τη μάνα Κρήτη όπως χαρακτηριστικά έλεγε- δεν έσβησαν ποτέ. Παράλληλα με τις άλλες δουλειές που έκανε, ξανάρχισε να ασχολείται και να μελετά επάνω στο λαούτο. Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι η φήμη του ως καλλιτέχνη εξαπλώθηκε γρήγορα και στην Γερμανία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι προς τα τέλη της δεκαετίας του 60 και τις αρχές της δεκαετίας του 70, είχε αναλάβει την ευθύνη και επιμελούταν ελληνικές μουσικές εκπομπές που αφορούσαν την μουσική της Κρήτης για την Κρατική Ραδιοφωνία της Γερμανίας (τη γνωστή σε όλους Deutsche Velle), την εποχή που Διευθυντής του Ελληνικού προγράμματος ήταν ο Παύλος Μπακογιάννης.

Η δραστηριότητά του στη Γερμανία δεν σταματάει μόνο στο ραδιόφωνο. Ανοίγει και ένα κέντρο διασκεδάσεως με το όνομα <<ΚΡΗΤΗ>> στο Μόναχο. Πολλοί καλλιτέχνες της Κρητικής μουσικής πήγαν στη Γερμανία από την Κρήτη και εμφανίστηκαν στο κέντρο μετά από πρόσκληση του ίδιου. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις εμφανίσεις του Θανάση Σκορδαλού, του Μανώλη Καρπουζάκη, του Καλομοίρη και πολλών άλλων συναδέλφων του, οι οποίοι να σημειωθεί ότι όλοι τους εμφανίζονταν στο συγκεκριμένο κέντρο παίζοντας μαζί του.

Η δίψα του για την Ελλάδα και την Κρήτη όμως, δεν ήταν δυνατό να τον κρατούσαν για πολύ χρονικό διάστημα μακριά. Έτσι πουλάει το κέντρο <<ΚΡΗΤΗ>>, και το 1973 επιστρέφει στην Ελλάδα όπου μένει μόνιμα πια, συνεχίζοντας την καλλιτεχνική του πορεία, που είχε διακοπεί νωρίτερα φεύγοντας για την Γερμανία στη δεκαετία του 60. Και στην Αθήνα, συνέχισε τις εμφανίσεις του σχεδόν σε όλα τα κέντρα διασκέδασης Αθηνών και Κρήτης, πραγματοποιώντας συνεργασίες με τους μεγαλύτερους και αξιολογότερους καλλιτέχνες της εποχής εκείνης.

Μακροχρόνια επιτυχημένη συνεργασία πραγματοποίησε επίσης με τον Νίκο Σκευάκη, όπου για πολλά χρόνια συνεργάζονταν μαζί και δισκογραφικά αλλά και με εμφανίσεις στα Κρητικά Κέντρα δημιουργώντας πολλές αλλά και ανεπανάληπτες δισκογραφικά επιτυχίες. Δισκογραφικές επιτυχίες πραγματοποίησε επίσης με τους: Κώστα Μουντάκη, Λεωνίδα Κλάδο, Γιώργο Παπαδάκη, Χαράλαμπο Γαργανουράκη Γιώργο Φραγκιουδάκη, τον Μανώλη Μελαμπιώτη και τα τελευταία χρόνια με τον Ζαχαρία Μελεσανάκη, όπου ηχογράφησαν μεγάλους δίσκους κυρίως με τους Μανώλη Κακλή, Γιάννη Αγγελάκη και Γιώργο Μανωλιούδη.

Το 1979 συνεργάζεται με τους συγχωριανούς του Αλέκο Πολυχρονάκη στην λύρα και Γιώργη Γκερεδάκη στην κιθάρα, συγκρότημα που εμφανίστηκε με μεγάλη επιτυχία ,τον επόμενο χειμώνα, στην Αθήνα, στο κέντρο Κονάκι του Γιώργη Γρύλου .

Από το 1980 έως το 1985 συνεργάζεται με τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη και τον Γιάννη Μαρκόπουλο όπου πραγματοποιούν μαζί πολλές εμφανίσεις και συναυλίες σε όλο σχεδόν τον κόσμο απανταχού της γης, όπου υπήρχε Κρητική Ομογένεια.

Το 1982 ηχογραφεί μαζί με τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη και τον Νίκο Σαμπαζιώτη τον δίσκο <<Ω, να χαρώ χαρότο>> όπου μέσα στα κομμάτια του δίσκου περιλαμβάνεται και η πρώτη εκτέλεση του κομματιού του Λευτέρη Καμπουράκη, που είναι ακόμα και στις μέρες μας μεγάλη επιτυχία και έχει ερμηνευτεί σχεδόν από όλους τους Κρητικούς καλλιτέχνες σε νεότερες εκτελέσεις <<ΑΣΤΡΑ ΜΗ ΜΕ ΜΑΛΩΝΕΤΑΙ>> . Την ίδια χρονιά οι τρεις τους ανοίγουν το Κέντρο ¨Αγρίμια¨ όπου γίνεται Στέκι για όλους τους Κρητικούς της Αθήνας.

Συμμετείχε σε 60 περίπου μεγάλους και μικρούς δίσκους μερικοί από τους οποίους είναι: Με τον Κώστα Μουντάκη (Στον Ψηλορείτη θα ανεβώ – Ο Μεγάλος Κρητικός), Λεωνίδα Κλάδο (Χοροί της Κρήτης), Γιώργο Παπαδάκη (Τα αστροπελέκια), Χαράλαμπο Γαργανουράκη (Ω, Να Χαρώ Χαρότο), Γιώργο Φραγκιουδάκη (Έλα στον Κήπο της Καρδιάς), Βασίλη Κατσαμά (Οι Τρεις Άσσοι), Ζαχαρία Μελεσσανάκη (Μελεσανάκης 88, Κακλής 89, Πρώτο λουλούδι τσ΄ Άνοιξης), Σπύρο & Χρυσούλα Σηφογιωργάκη (Καινούργιες Στράτες), Αλέκο Πολυχρονάκη (Πολυχρονάκης Νο 2) κ.α.

Η τελευταία του δισκογραφική παρουσία ήταν με τον Μανώλη Μελαμπιώτη στο cd “Ποιος είδε την αγάπη μου”. Η τελευταία του δημόσια εμφάνιση ήταν στο Κέντρο “ΠΑΓΚΡΗΤΙΟ” στο Μεταξουργείο με τους Γιάννη Κολλάρο, Παντελή Δερμιτζάκη και Ανδρέα Χατζηδάκη.

Πέθανε στην Αθήνα στις 16 Σεπτεμβρίου του 1997 σε ηλικία 65 ετών."

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΛΑΔΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΛΥΡΑΣ ΠΟΥ ΚΑΘΙΕΡΩΣΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ.

 

Ο αείμνηστος Λεωνίδας Κλάδος ήταν ο πρώτος επαγγελματίας που "εντόπισε" και κατάλαβε το μουσικό του ταλέντο, σύμφωνα με μια προσωπική του συζήτησε με εμένα, σαν απολογισμό της μουσικής  του πορείας το 1994.

Συγκεγκειμένα  σύμφωνα με την αφήγηση του πατέρα μου τον άκουσε για πρώτη φορά  ο αείμνηστος Λεωνίδας Κλάδος περνώντας από τους Βώρους μαζί με τον τότε συνεργάτη του Λευτέρη Καμπουράκη το 1947 για να πάνε στο Ηράκλειο και να παίξουν στο πανηγύρι του Αγίου Τίτου (25 Αυγούστου του 1947).

Αμέσως ο Κλάδος κατάλαβε το μεράκι και το ταλέντο του και τον προέτρεψε να ασχοληθεί πιο σοβαρά με το λαούτο. Είναι γνωστό σε όλους μας αγαπημένοι μου φίλοι, ότι οι μουσικοί εκείνης της εποχής ήταν ακουστικοί και αυτοδίδαχτοι. Ο πατέρας μου άκουσε πολύ σοβαρά τις συμβουλές του Κλάδου, και παρακάλεσε τον παππού του να τον βοηθήσει να αποκτήσει το πρώτο του λαούτο.

Πράγμα οικονομικά δύσκολο για μια πολυμελή οικογένεια. Για καλή του τύχη εκείνη την εποχή μεσουρανούσε ο πατριάρχης του Κρητικού λαούτου και προσωπικό του πρώτυπο αείμνηστος Γιάννης Μαρκογιαννάκης. Τον άκουσε και αυτός και είχε την ίδια άποψη με το Κλάδο. Μάλιστα του έκανε δώρο ένα λαούτο - το πρώτο του λαούτο - και έτσι έγινε το όνειρό του πραγματικότητα.

Άρχισε να μαθαίνει τον έναν σκοπό μετά τον άλλον μέσα από τα γραμμόφωνα  και τα πανηγύρια της εποχής εκείνης. Μάλιστα το πρώτο ολοκληρωμένο τραγούδι που κατάφερε να παίξει ήταν ¨ΜΕΡΑΚΛΙΔΙΚΟ ΠΟΥΛΙ¨ του Στέλιου Φουσταλιέρη. Για αυτό και σε κάθε του εμφάνιση στα κέντρο το έπαιζε στο εκάστοτε πρόγραμμα σόλο. Γιατί είχε μνήμες από το ξεκίνημά της μουσικής του πορείας.

Το 1948 επανέρχεται ο Λεωνίδας Κλάδος και πέρνει τον πατέρα μου στο συγκρότημά του ως δεύτερο βοηθητικό όργανο για να του κρατάει τον ρυθμό. Έπαιζε το λεγόμενο "μπασαδόρικο λαούτο", με πρώτο βοηθό του πάντα τον Λευτέρη Καμπουράκη, και αυτός καταγόμενος από το Ηράκλειο.

Αυτό ήταν λοιπόν. Το πρώτο τους κοινό γλέντι ήταν το Καλοκαίρι του 1948 στις Μοίρες. Από εκεί και πέρα ο Κλάδος ήταν ένα ατελειώτο Σχολείο μουσικής μόρφωσης και πολύτιμων εμπειρειών, όπου μαζί με το πηγαίο ταλέντο του φάνηκαν πολύτιμες στην μουσική του επαγγελματική πορεία. Μάλιστα όταν σταμάτησε τη συνεργασία του ο Λευτέρης Καμπουράκης, τη θέση ως πρώτο λαούτο δίπλα στον μεγάλο δάσκαλο της λύρας πήρε ο πατέρας μου, όπου στο μεταξύ είχε εξελιχθεί ακόμη περισσότερο επάνω στο παίξιμο του λαούτου. Συνεργάστηκαν και δισκογραφούσαν μαζί για πάρα πολλά χρόνια.

ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ "ΓΟΡΓΟΝΑ" ΤΟ 1990.

 

Φωτογραφία του 1990 στο Κρητικό κέντρο "ΓΟΡΓΟΝΑ" των αείμνηστων Νίκου Σκευάκη και Ευτύχη Ντουντουλάκη (Ρουματιανού), στο κέντρο της πίστας αγκαλιά με τη μεγάλη αγάπη αν όχι τη μεγαλύτερη της ζωής του, το λαούτο του. Το αγαπημένο του λοιπόν λαούτο που τον <<συντρόφευσε>> χέρι - χέρι έως το 1992 ανά τον Κόσμο, και το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας στο Κέντρο ¨ΠΑΓΚΡΗΤΙΟ¨ της Οικογένειας Παπαδάκη στο Μεταξουργείο.

Γιατί η Ιστορία είναι μία και πρέπει να γράφεται σωστά. Ο Νίκος Καδιανός μαζί με τον Ανδρέα Βαρβατάκη, ήταν οι μακριοβιότεροι λαουτιέρηδες - συνεργάτες δίπλα στον Νίκο Σκευάκη και γράψανε τη δική τους ιστορία σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνον. Μάλιστα όταν τελείωσαν τη συνεργασία τους με τον Νίκο Σκευάκη στη ¨ΓΟΡΓΟΝΑ" ο Ανδρέας Βαρβατάκης συνέχισε με τον Μανώλη Ψαλίδη και αργότερο με τους αείμνηστους Αντώνη & Μανώλη Περιστέρι στο κέντρο "ΚΑΣΤΡΟ" και ο πατέρας μου Νίκος Καδιανός στο "ΠΑΓΚΡΗΤΙΟ¨ με τους Παντελή Δερμιτζάκη, Γιάννη Κολλάρο και Ανδρέα Χατζηδάκη.

Να είμαστε λοιπόν όλοι καλά να γράφουμε ιστορίες, γεγονότα, και να ξανά θυμόμαστε πρόσωπα της ωραίας εκείνης καλής εποχής, όπου η Κρητική Μουσική <<πέρασε>> άνθιση, και ο Κόσμος έμπαινε με σεβασμό στα κέντρα και πρόσεχε τους καλλιτέχνες όπως ¨οι Χριστιανοί τις εικόνες των Αγίων¨. Για το πως θα παίξουν, τι θα πουν και πως θα τους διασκεδάσουν σαν μία παρέα.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.

 

Φωτογραφία του 1983. Χαράλαμπος Γαργανουράκης - Λάμπρος Χαριτάκης - Εύα Γρηγοράκη και Νίκος Καδιανός μαζί με τον Γιώργο Παπουτσάκη στη κιθάρα. Μία ιστορικά αξέχαστη περίοδο μουσικής συνεργασίας του πατέρα μου Νίκου Καδιανού με τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη και τους κατά καιρούς συνεργάτες τους με περιοδείες και εμφανίσεις εντός και εκτός Ελλάδας.

Ξέρετε αγαπημένοι μου φίλοι μετά τη συμμετοχή του πατέρα μου, στο δίσκο του αείμνηστου Κώστα Μουντάκη με τίτλο: "Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ", που κυκλοφόρησε το 1977, η μουσική του πορεία και η όποια καριέρα του μικρή ή μεγάλη απογειώθηκε, και σε συνδυασμό με τις συνεργασίες του από το 1980 και έως το 1985 με τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη και τον αείμνηστο μουσικοσυνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο, του δόθηκε η ευκαιρία να ξανά γυρίσει όλο τον Κόσμο. Και γεμάτος περηφάνια να δηλώνει σε εμένα σε μια συζήτηση που είχαμε μεταξύ μας το 1996, ότι εκείνη την εποχή διασκέδασε με το λαούτο του σχεδόν ολόκληρη την Ελληνική Ομογένεια.

Και πίστευε ακράδαντα μέσα από τη ψυχή του, ότι όλους μπόρεσε και τους έκανε ή προσπάθησε να τους κάνει μουσικά ευτυχισμένους. Και μιλούσε για τους Έλληνες ομογενείς καταγόμενους από όλη την Ελλάδα και όχι μόνο από τη Κρήτη μας. Διότι τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη, λόγω της συνεργασίας του με τον αείμνηστο Γιάννη Μαρκόπουλο τον άκουγαν και τον θαύμαζαν και μη Κρητικοί. Έλληνες και ξένοι λάτρεις της καλής και ποιοτικής Ελληνικής μουσικής της εποχής εκείνης.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥΤΟ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΕΚΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΑΓΡΙΜΑΚΗ.

 

Το τελευταίο λαούτο του πατέρα μου ήταν κατασκευής του 1978 από τον οργανοποιό Αγριμάκη. Το καλοκαίρι λοιπόν του 1978 αποφάσισε να αγοράσει ένα καινούργιο λαούτο. Πήρε λοιπόν την απόφαση και πήγε στο "Οργανοποιείο ΑΓΡΙΜΑΚΗ", όπου μαζί με το Οργανοποιείο Σταγάκη ήταν τα κορυφαία σε ολόκληρη τη Κρήτη εκείνη την εποχή.

Αυτό το λαούτο αγαπημένοι μου φίλοι έχει μια ιστορία. Εκτός του γεγονότος ότι ήταν το κορυφαίο λαούτο σε απόδοση ήχου, για αυτό άλλωστε και το συντηρούσε και το κράτησε μέχρι το τέλος της μουσικής του καριέρας το 1995, έγινε και η αιτία της κουμπαριάς με την οικογένεια Αγριμάκη.

Και αυτό γιατί μέσα στο Οργανοποιείο την ημέρα που πήγε ήταν ένα πανέμορφο κοριτσάκι το οποίο μόλις είδε τον πατέρα μου, τον αποκάλεσε νονό. Αιφνιδιασμένος ο πατέρας μου ο οποίος λάτρευε τα μικρά παιδιά, το πήρε αγκαλιά το κοριτσάκι, προσπαθώντας να του εξηγήσει, ότι δεν είναι ο νονός της και ότι μάλλον τον μπερδεύει με κάποιον άλλο.

Τότε ο πατέρας Αγριμάκης του λέει: "Καδιανέ είναι αβάπτιστο". Και ανταπαντάει ο πατέρας μου: ¨Τότε σύντεκνε θα στο βαπτίσω εγώ." Έτσι έδωσαν  τα χέρια και βαπτίστηκε το μικρό όμορφο κοριτσάκι με το όνομα ΕΛΠΙΔΑ στο Ηράκλειο. Η μόνη διορθωτική επισκευή που έγινε αναγκαστικά σε αυτό το λαούτο, ήταν από τον εξίσου μεγάλο οργανοποιό εδώ στην Αθήνα αείμνηστο Θεόδωρο Μουντάκη.

Και αυτό γιατί με τους σεισμούς και ενώ έπαιζε στο κέντρο "ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟΣ" του αείμνηστου Μιχάλη Κόκκινου, έπεσε από τη καρέκλα με αποτέλεσμα να σπάσει το μπροστινό καπάκι από δέντρο Οξιάς. Το οποίο μάλιστα επισκευάστηκε αυθημερόν από τον αείμνηστο Θεόδωρο Μουντάκη γιατί το ίδιο βράδυ έπρεπε να παίξει σε χορό.

ΛΑΜΠΩ ΑΠΟ ΤΗ ΧΑΡΑ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΤΟ "KRITIKI-PARADOSI.GR" ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ ΜΟΥ!!!

 

Το χαμόγελο είναι <<ζωγραφισμένο>> στα χείλη μου και το πρόσωπό μου "λάμπει", γιατί πολύ απλά η φωτογραφία που τραβήχτηκε στις 3/3/2024 στο Κρητικό κέντρο "ΖΟΡΜΠΑΣ", δείχνει  πεντακάθαρα αγαπημένοι μου φίλοι, ότι βρίσκομαι μέσα στο χώρο όπου μεγάλωσα, και μου αρέσει να καταγράφω, τη Κρητική μας  Παράδοση (Πρόσωπα και γεγονότα). Και να τα μοιράζομαι όλα αυτά μαζί σας μέσα από το μπλογκ.

Ξέρετε αγαπημένοι μου φίλοι καλλιτέχνες και δημιουργοί σαν τον Αλέκο Πολυχρονάκη, πριν πολλές δεκαετίες ήταν λόγω των συνεργασιών του αείμνηστου πατέρα μου Νίκου Καδιανού αλλά και της αναπηρίας και περιορισμένης κινητικής κατάστασης που έχω, και η δική μου η παρέα και οι δικοί μου άνθρωποι, που μου διηγήθηκαν και μου έδωσαν την ευκαιρία να καταγράψω, αλλά και να ζήσω κοντά τους μοναδικές και όμορφες στιγμές.

Δεν μπορούσα καν να φανταστώ μέσα στο παιδικό μυαλό μου τότε ούτε καν να το <<πλάσω>> σαν εικόνα ότι με τη σημερινή εξέλιξη της τεχνολογίας, θα έχω τον δικό μου ιντερνετικό χώρο και τη δυνατότητα να τα μοιράζομαι μαζί σας σήμερα.

Ευλογημένες οι στιγμές και οι ώρες για εμένα από τον Θεό, να βρίσκομαι κοντά σε αυτούς τους ανθρώπους και να συνομιλώ μαζί τους. Οι δικές τους οι εμπειρίες είναι δικά μου προσωπικά ταξίδια, γύρω από τη Κρητική Παράδοση.

Ευλογημένοι και αυτοί που τα δημιουργούν αυτά τα ταξίδια αλλά και εγώ που τα έζησα και τα ζω με τη παρέα μου κοντά τους.

Φίλε Γρηγόρη Αλυσσανδράκη σε ευχαριστώ για μία ακόμη φορά από καρδιάς για την ευκαιρία και την εμπιστοσύνη που μου δείχνεις κάθε φορά, για να συμμετάσχω και να καταγράφω τις εκδηλώσεις σου. Η εμπιστοσύνη σου είναι δύναμη ψυχής για εμένα, να συνεχίσω τη προσπάθεια.

ΜΙΑ ΖΩΗ ΓΕΜΑΤΗ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ!!!

 

Φωτογραφικές αναμνήσεις αγαπημένοι μου φίλοι από το ιστορικό προσωπικό αρχείο του καλού μας φίλου Γρηγόρη Αλυσσανδράκη, ο οποίος έχει την ευγενή καλοσύνη να μου τις αποστείλει, με αποτέλεσμα να ξανά γυρίσω στις όμορφες ημέρες - χρόνια - και εποχές του παρελθόντος, να θυμηθώ ιστορίες - πρόσωπα - και γεγονότα, που έζησα μαζί με όλους αυτούς τους μεγάλους καλλιτέχνες ή μου διηγήθηκαν οι ίδιοι, και που τώρα θέλω να τις μοιραστώ, μαζί με όλους εσάς που μου κάνετε τη τιμή, να διαβάζετε, τα αφηγηματικά μου κείμενα.

Η συγκεκριμένη φωτογραφία τραβήχτηκε τη Παρασκευή 1η Οκτωβρίου 1982. Τη πρώτη χρονιά δηλαδή που λειτούργησε το Κρητικό τότε κέντρο ¨ΑΓΡΙΜΙΑ¨, υπό τη διεύθυνση, όπως έχω ξανά γράψει πολλές φορές στο παρελθόν, των Χαράλαμπο Γαργανουράκη, Νίκου Καδιανού και Νίκου Σαμπαζιώτη.Το συγκεκριμένο κέντρο ήταν επινοικιασμένο για μία τριετία (1982-1985), από τη κυρία Αικατερίνη Ταβουλάρη - ιδιοκτήτρια. Μετά από κάποιες τροποποιητικές εργασίες που πραγματοποιθήκαν στο κέντρο, έτσι για λόγους αναμνήσεων να γράψω ότι τους προβολείς ορχήστρας είχε τοποθετήσει και χειρίζονταν ο ξάδελφος του Χαράλαμπου Γαργανουράκη και καλός μου φίλος Δημήτρης Παττακός, αποφάσισαν να κάνουν εγκαίνια τον Οκτώβριο του 1982.

Η συγκεκριμένη φωτογραφία ξανά γράφω φίλοι μου τραβήχτηκε τη Παρασκευή 1η Οκτωβρίου 1982, και διανεμήθηκε ως διαφηστικό υλικό του κέντρο που επρόκειτο να ανοίξει τις επόμενες ημέρες στον Κρητικό τότε τύπο της αλησμόνητης εποχής εκείνης.

Το κέντρο "ΑΓΡΙΜΙΑ" ήταν για τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη το δικό του "μετερίζει" εδώ στην Αθήνα, μετά τις αξέχαστες εμφανίσεις του σε συναυλίες με τον αείμνηστο Γιάννη Μαρκόπουλο και στις μπουάτ εκείνης της εποχής.

Δύο από τις Κρητικες εφημερίδες που σίγουρα θυμάμαι ότι δημοσίεψαν τη συγκεκριμένη φωτογραφια ήταν  "ΤΑ ΚΡΗΤΙΚΑ ΝΕΑ" και "Ο ΚΡΗΤΙΚΟΣ". Και άλλες που σίγουρα λησμονώ και ζητώ ταπεινά συγνώμη για αυτό μετά από τόσες δεκαετίες.

Οι θαμώνες του κέντρου σίγουρα θα θυμούνται, ότι η συγκεκριμένη φωτογραφία είχε τοποθετηθεί σαν ξύλινο κάντρο μεγάλων διαστάσεων στην είσοδο του κέντρου. Ήταν η πρώτη εικόνα που αντίκριζε ο κόσμος κατά την είσοδό του.

Η ίδια φωτογραφία με τη μορφή κάρτας μικρού μεγέθους, ήταν τοποθετημένη σε όλα τα τραπέζια του κέντρου το οποίο ήταν χωρητικότητας 600 ατόμων, και στη πίσω πλευρά της κάρτας γραφόντουσαν τα ονόματα των ατόμων που έκλειναν το κάθε τραπέζι.

Για τη σωστή τεκμηρίωση αυτού του άρθρου αναμνήσεων να αναφέρω τα ονόματα των καλλιτεχνών του πρώτου μουσικού σχήματος: Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας από αριστερά όπως τη βλέπουμε είναι Ο Νίκος Ζαμπαζιώτης, μεγάλος κιθαρίστας με συνεργασίες με τον Γιάννη Μαρκόπουλο και τον Σταύρο Ξαρχάκο. Ο Θύμιος Παπαδόπουλος στα πνευστά, που αργότερα συνεργάστηκε για χρόνια με τον αείμνηστο μεγάλο συνθέτη Θάνο Μικρούτσικο. Και βέβαια αφήνει τη δική του ιστορία στο χώρο της ευρύτερης Ελληνικής μουσικής. Ο πατέρας μου Νίκος Καδιανός. Ο Χαράλαμπος Γαργανουράκης, μέγιστος λυράρης από τον Άγιο Θωμά Ηρακλείου. Η Εύα Γρηγοράκη και ο αείμνηστος Βασίλης Κατσαμάς.

Το κέντρο ξεκίνησε να λετουργεί στις 15 Οκτωβρίου και πάλι ημέρα Παρασκευή. Παρουσία πολλών επιφανών προσωπικοτήτων που τίμησαν τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη και τους συνεργάτες του.

Μεταξύ αυτών που μπορώ να θυμηθώ μετά από τόσα χρόνια ήταν ο μουσικοσυνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος με την οικογένειά του. Ο Λυκούργος Καλλέργης. Ο Μάνος Κατράκης. Και ο ζωγράφος Μπότης Θαλλασινός και πολλοί άλλοι συντελεστές του Πολιτισμού μας, εκείνης της Εποχής.

ΜΙΑ ΖΩΗ ΛΟΙΠΟΝ ΓΕΜΑΤΗ ΟΜΟΡΦΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ!!!

6η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ kritiki-paradosi.gr - ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΚΟ ΠΟΛΥΧΡΟΝΑΚΗ.

 

Το kritiki-paradosi.gr του καλού μας φίλου Γρηγόρη Αλυσσανδράκη οργάνωσε μία σπουδαία τιμητική εκδήλωση, τη Κυριακή 3 Μαρτίου στο ιστορικό κέντρο "ΖΟΡΜΠΑΣ" για να τιμήσει τον μεγάλο - σπουδαίο - και μοναδικό λυράρη Αλέκο Πολυχρονάκη. "Διότι οι σπουδαίοι πρέπει να τιμούνται εν ζωή". Και ο Αλέκος μας είναι σίγουρα με το δημιουργικό του έργο μία ανάλογη περίπτωση. Ο φίλος μας ο Αλέκος Πολυχρονάκης, έχει σίγουρα <<ανοίξει>> το δικό του κεφάλαιο μοναδικό στη Κρητική μας μουσική.

Όλοι αυτοί οι μουσικοί της εποχής του Αλέκου, είναι από μόνοι τους συνεχιστές και στυλοβάτες της Παράδοσης της Κρήτης, που όλοι αγαπάμε και τιμούμε. Διότι αλήθεια τι είναι οι παράδοση; Όπως είπε και ο κεντρικός παρουσιαστής της εκδήλωσης και εκ των κορυφαίων Κρητών Δημοσιογράφων κύριος Γιάννης Κριαράκης. Παράδοση είναι αυτός ο "υλικός και άυλος Πολιτισμός". Ο άυλος Πολιτισμός που είναι η μουσική μας, η ποίηση, οι μαντινάδες, το ριζίτικο τραγούδι, ο χορός.

Όλα αυτά διαμορφώνονται παραδίδονται και διασώζονται από τη μια γενιά στην άλλη. Και κατά αυτό τον τρόπο, διατηρούνται αναλλοίωτα με το <<πέρασμα>> των χρόνων. Πρέπει όμως και όλοι εμείς που τα παραλαμβάνουμε, κατά την ταπεινή μου άποψη, να τιμούμε, αυτούς που αγωνίζονται να τα διατηρήσουν. Όπως έπραξε και πράττει το "kritiki-paradosi.gr" του καλού μας φίλου Γρ. Αλυσσανδράκη.

Για αυτό και εμείς όλοι οι φίλοι του Αλέκου Πολυχρονάκη, βρεθήκαμε κοντά του, γιατί εκτιμούμε και σεβόμαστε τη μουσική προσφορά του.

Τον Αλέκο Πολυχρονάκη τίμησαν με την παρουσία τους πολλοί φίλοι και συνάδελφοί του. Η πρόεδρος της Παγκρητίου Ενώσεως κ. Βασιλάκη. Ο πρόεδρος της Παγκρητίου Δημοσιογραφικής Ενώσεως κ. Γιάννης Κατσαράκης, ενώ τη τιμητική πλακέτα στον Αλέκο Πολυχρονάκη απένειμε ο επί χρόνια συνεργάτης του Νίκος Καραβιράκης.

Ο ένας λόγος που βρέθηκα με τη παρέα μου στην εκδήλωση ήταν ο Πολυχρονάκης. Το Βωριανό μας καμάρι και συνεργάτης του πατέρα μου για χρόνια. Ο άλλος λόγος εξίσου σημαντικός, ήταν ο Γρηγόρης Αλυσσανδράκης. Όπου σαν νέος ηλικιακά άνθρωπος με ανήσυχο ερευνητικό πνεύμα, ξέρει να τιμά, να σέβεται και να προβάλλει τη Παράδοση της Κρήτης μας και τους δημιουργούς της.

Μου δόθηκε λοιπόν η ευκαιρία να συνομιλήσω με κάποιους σπουδαίους συντελεστές και προσωπικά μου πρότυπα, στην Κρητική Παράδοση - και καταγραφή μεταξύ των οποίων την κ. Φωφώ Ζουλάκη, τον προσωπικό φίλο, σπουδαίο δημοσιογράφο, και <<πηγή εμπνεύσεως>> για εμένα από τη δεκαετία του 1980 και μετά κ. Γιάννη Κριαράκη, και βέβαια τον ίδιο τον διοργανωτή - καλό φίλο και δάσκαλο για εμένα Γρηγόρη Αλυσσανδράκη.

Βαθιά συγκινημένος λοιπόν για αυτές μας τις συνομιλίες, και ευγνώμων διαβάστε τι μου είπαν για τον Αλέκο Πολυχρονάκη αλλά και τον αείμνηστο πατέρα μου Νίκο Καδιανό.

Γρ. Αλυσσανδράκης: <<Καλησπέρα Νίκο μου. Καλώς όρισες στο Κρητικό Κέντρο "ΖΟΡΜΠΆΣ". Σήμερα τιμούμε τον Αλέκο Πολυχρονάκη, για τη μεγάλη προσφορά του στη Κρητική μουσική Παράδοση. Είναι ένας καλλιτέχνης που έχει γλεντήσει τους Κρητικούς όσο λίγοι. Και στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα και στο Εξωτερικό. Και με την "ΑΠΟΣΠΕΡΙΔΑ" - το δικό του Κρητικό κέντρο. Αλλά και με εμφανίσεις σε ολόκληρη τη Κρήτη και πολλές Χωρες εκτός Ελλάδας. Νομίζω ότι οι σπουδαίοι πρέπει να τιμώνται εν ζωή. Και για αυτό τον λόγο πήραμε την πρωτοβουλία να τιμήσουμε σήμερα τον Αλέκο Πολυχρονάκη. Θα σου δώσω και μία αποκλειστική πληροφορία, ότι σήμερα εκτός από τον Αλέκο Πολυχρονάκη, πήρα τη πρωτοβουλία να τιμήσουμε και τον Θωμά τον Χνάρη αλλά και τον Γιάννη τον Κριαράκη, οι οποίοι έχουν προσφέρει και αυτοί. Ο Θωμάς ο Χνάρης σαν χορευτής της Δώρας Στράτου - με τον Γιώργο Κόκκινο (Γιαλέ), οι οποίοι ήταν από τους πρώτους, που ήρθαν από τη Κρήτη και χόρεψαν με παραδοσιακη φορεσιά στην Αθήνα. Και για τα πενήντα χρόνια που είναι ιδιοκτήτης του Κρητικού κέντρου "ΖΟΡΜΠΑΣ" Ο Γιάννης Κριαράκης τριάντα πέντε χρόνια δημοσιογράφος και σκηνοθέτης στην ΕΡΤ. Με πάρα πολλές εκδηλώσεις - παρουσιάσεις - επιμέλειες σε πολύ σημαντικές στιγμές των Κρητικών της Αθήνας και όχι μόνο. Αυτό δεν το γνωρίζουν ότι θα γίνει σήμερα. Το μαθαίνεις εσύ πρώτος.>>

Φ. ΖΟΥΛΑΚΗ:<< Αυτή η τιμητική βραδιά που διοργανώνουν τα παιδιά - οι καλλιτέχνες φαντάζομαι, και την αφιερώνουν στον Αλέκο Πολυχρονάκη, σε αυτό τον μεγάλο καλλιτέχνη, σε αυτόν τον άνθρωπο που έδωσε τη ψυχή του και το <<είναι>> του για την Κρητική Παράδοση, ήταν ό,τι καλύτερο. Το περιμέναμε. Θέλαμε να το ζήσουμε, να το βιώσουμε. Οι παλιοί καλλιτέχνες πρέπει να τιμούνται και να βραβεύονται εν ζωή. Και όχι άμα <<φύγουνε>>. Είμαστε υποχρεωμένοι όλοι και έχουμε το χρέος, να είμαστε κοντά τους. Να τους ενθαρρύνουμε, να συνεχίζουν και να μεταλαμπαδεύουν, αυτό που αγάπησαν - στους νεότερους. Φαντάζομαι οι νεότεροι να ακολουθούν τα χνάρια τους. Και αυτό είναι που τους συμβουλεύω κάθε φορά που τους έχω κοντά μου. Να τους ακολουθούν. Να μην παραποιούν τη Κρητική μουσική. Να περπατούν στα ζάλα των παλιών και να προχωρούν. Και αυτό σημαίνει Παράδοση. Παραδίνω αυτό που έμαθα. Δεν το παραποιώ. Ούτε το εκ μοντερνίζω. Ούτε βάζω τύμπανα και ιστορίες, ούτε τίποτα. Έτσι όπως έπαιζαν οι παλιοί. Έτσι όπως έπαιζε ο Αλέκος ο Πολυχρονάκης. Ένας θαυμάσιος μουσικός. Ένας υπέροχος άνθρωπος. Που αξίζει κάθε βραβείο όχι μόνο από τον αποψινό διοργανωτή αλλά από πάρα πολλούς. Και εσύ (σαν Νίκος Καδιανός), είσαι απόγονος ενός άλλου μεγάλου της Κρητικής μουσικής. Είσαι μέσα στη Κρητική μουσική, βλέπεις και γνωρίζεις, τι γίνεται. Φαντάζομαι, να είσαι ευχαριστημένος με όλα όσα βλέπεις. Και να παρακαλούμε όλοι, ο Θεός να τους αναπαύσει όλους αυτούς και να μας ευλογούν και να μας <<φωτίζουν>> από εκεί επάνω να πάμε σε ίσιους και ενάρετους δρόμους. Σε Παραδοσιακούς δρόμους.>>

Γ. ΚΡΙΑΡΑΚΗΣ: <<Κοίταξε με δύο λόγια δεν περιγράφεται όλο αυτό που έζησα όλα αυτά τα χρόνια. Έχω μια ζωή που ασχολούμαι με τον Κρητικό Πολιτισμό. Πενήντα χρόνια και πάνω. Με τον πατέρα σου γνωριζόμουν πάρα πολλά χρόνια. Τον Αλέκο τον ξέρω από τη δεκαετία του 1980 και μετά. "Η Κρητική Παράδοση" είναι ένας θεσμός που πραγματικά τιμά τον Γρηγόρη τον Αλυσσανδράκη αλλά τιμά παράλληλα και τη Κρητική πολιτιστική μας κληρονομιά. Αυτό που κάνει σήμερα του αξίζουν πολλά εύγε. Έχει κάνει και στο παρελθόν. Αλλά η σημασία του πράγματος, είναι αυτό το μήνυμα που στέλνει. Οι σπουδαίοι να τιμούνται εν ζωή και όχι μετά θάνατο. Γιατί απολαμβάνουν και οι ίδιοι τη χαρά της τιμητικής αναφοράς. Και μπράβο του για άλλη μια φορά. Και σε εσένα σου εύχομαι να έχεις καλή δύναμη, καλό κουράγιο. Να θυμάσαι τον πατέρα σου. Σου αξίζουν πολλά εύγε. Γιατί παρακολουθείς από κοντά και ασχολείσαι, με αυτό που λέγεται: Κρήτη - Πολιτισμός - και Άνθρωποι.>>

Α. ΠΟΛΥΧΡΟΝΑΚΗΣ: <<Η πορεία μου στη μουσική. Εγώ ήμουν πλακάς κατά αρχήν. Εγώ δεν είχα σκοπό να γίνω λυράρης. Έβγαζα πολλά λεφτά εγώ τότε. Αλλά είχα αγάπη με τη λύρα και έτσι την έμαθα. Και σιγά - σιγά με ξεμυαλίσανε και μπήκα στο χώρο. Και παράτησα τα άλλα. Από εκεί και πέρα η καριέρα - προχωρούμε σιγά - σιγά. Παρά πολλές όμορφες στιγμές στα γλέντια ξεχωρίζω. Μια ζωή επάνω στο πάλκο ήμουν "άλλο πράγμα". Με τον πατέρα σου βέβαια, τον Καδιανό - εγώ τον άκουγα - γιατί ήμουν μικρό παιδάκι. Τον πατέρα σου τον θεωρούσα δικό μου άνθρωπο. Γιατί κοντά στον πατέρα σου μεγάλωσα και εγώ. Ήταν δίπλα τα σπίτια μας στο χωριό. Και ήταν το κάτι άλλο - για εμένα. Δεν του πήγαινα εγώ κόντρα του μπαμπά. Γιατί ήξερα ότι είναι μερακλής και παίζει "και ωραία πράγματα". Στην "ΑΠΟΣΠΕΡΙΔΑ" όλα τα νέα παιδιά έρχονταν εκεί. Άλλοι λυράρηδες - άλλοι λαουτιέρηδες. Μαθαίνανε τότε και βλέπανε με τι τρόπο γλεντάω τον κόσμο. Όλα ήταν ωραία. Όταν κάνεις μια δουλειά - πρέπει να τη κάνεις καλά. Αλλιώς μην τη κάνεις καθόλου.>>

Β. ΑΓΓΕΛΙΔΑΚΗΣ: <<Είναι πάρα πολύ μεγάλη η τιμή που παίζω μαζί με τον Αλέκο τον Πολυχρονάκη. Είμαστε σχεδόν μέρα παρά μέρα μαζί. Παίζουμε με τον Αλέκο σχεδόν δεκατρία χρόνια. Πέρασε ο καιρός και χαμπάρι δεν πήραμε. Δεν έχω λόγια για αυτόν τον άνθρωπο πραγματικά. Είναι πατέρας - φίλος - αδελφός. Είναι η καθημερινότητά μου. Και εμένα και των φίλων μας όλων. Πάνω στο πάλκο σου μεταδίδει την εμπειρία του. Ακόμα και στο πρώτο σκοπό που θα παίξει. Το πρώτο του άκουσμα το ύφος - και ο ήχος του σε μαγεύουν τόσο πολύ. Σου δίνουν εικόνες της "παλιάς Κρήτης". Των γλεντιών και των μερακλήδων εκείνης της εποχής. Του Ηρακλείου εκείνης της εποχής, και όλης της Κρήτης γενικότερα. Είσαι πραγματικά μαγεμένος και νομίζεις ότι έχεις αποκτήσει εμπειρία δεκάδων χρόνων. Είναι κάτι μαγικό αυτό το πράγμα.>>

Δ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ: <<Εγώ είμαι πολύ ευτυχής που τον γνώρισα, και αυτό ήταν η αιτία η Κρητική μουσική. Γνώρισα τον Αλέκο Πολυχρονάκη, τον πατέρα σου τον Νίκο τον Καδιανό, τον Πεντάρη τον Αρτέμη τον ήξερα από πιο παλιά και συνεργαστήκαμε, και έγινε αιτία αυτό και έπαιξα με πολλούς Κρητικούς δημιουργούς επάνω στο πάλκο. Και νιώθω από τους τυχερούς που τους έχω μέσα στη καρδιά και τη θύμησή μου. Αυτό που έχω κρατήσει από τον Αλέκο είναι ο επαγγελματισμός. Ο Αλέκος ήταν άψογος επαγγελματίας. Και πολύ υπεύθυνος σε αυτό που έκανε. Όπως και ο πατέρας σου ο Νίκος ο Καδιανός, ήταν πολύ υπεύθυνος παίκτης και εκτελεστής. Και σαν "αρχηγός" στο πάλκο επάνω, έβαζε τη <<δικιά του πινελιά>>, όλο ζωή.>>

Την τιμητική πλακέτα στον Αλέκο Πολυχρονάκη έδωσε ο επί χρόνια συνεργάτης του λαουτιέρης Νίκος Καραβιράκης ο οποίος είπε κατά την ώρα της απονομής:

<<Ένα κεφάλαιο από τη καλλιτεχνική μου πορεία, σε εισαγωγικά το καλλιτεχνική, από τη πορεία μου ως μουσικό, είναι ο Αλέκος. Και το λέω με τιμή και το λέω με καμάρι, γιατί περάσαμε πάρα πολύ καλά. Και όσον αφορά τη Κρητική μουσική αλλά και τη παρέα όμως. Είναι άνθρωπος φιλόξενος. Είναι νομίζω η προσωποποίηση του μερακλή όσον αφορά τους συνεργάτες του. Και όταν λέω μερακλής το εννοώ. Γιατί το λέω αυτό. Γιατί ενώ παίζαμε όλο το βράδυ, και κοιμόμαστε στους Βώρους, το χωριό του. Στο σπίτι της μάνας του και του πατέρα του. Το πρωί σηκωνόταν και τραγουδούσε συνέχεια. Είμασταν κουρασμένοι, είχαμε πιει τον αγλέορα. Εμείς καθόμασταν και αυτός συνέχεια τραγουδούσε. Στο σπίτι του εδώ στην Αθήνα συνεχίζει και τραγουδάει. Νομίζω αυτό δεν θα το σταματήσει ποτέ. Έχουμε έναν <<ιδιαίτερο>> άνθρωπο μπροστά μας. Και τον λέω πραγματικά <<ιδιαίτερο>>, γιατί σε εμένα έδωσε πάρα πολλά. Καταρχήν είναι πολύ μεγάλος τραγουδιστής. Έχει τεχνική όσον αφορά τον τρόπο έκφρασης. Δεν είναι τυχαίο αυτό που κάνει. Για εμένα υπήρξε ένας ιδιαίτερος συνεργάτης. Αγαπητέ Αλέκο σε ευχαριστώ για ότι μου πρόσφερες.>>

Την εκδήλωση πλαισίωσε  χορευτικά ο Πολιτιστικός Σύλλογος "ΑΙΟΛΙΔΑ". Χοροδιδάσκαλοι: Άγγελος Τσαγδής Κοντογούρη Έρη.

Την τιμητική πλακέτα στον Θωμά Χνάρη απένειμε η πρόεδρος της "ΠΑΓΚΡΗΤΙΟΥ κ. Βασιλάκη, η οποία αφού έδωσε συγχαρητήρια στους διοργανωτές της εκδήλωσης είπε για τον κ. Χνάρη.

<<Είναι ένας άρχοντας της Κρήτης. Ήταν ο μεγάλος μας αδελφός. Εκείνα τα χρόνια το μόνο που μας ενδιέφερε, ήταν η αγάπη μας για τη Κρήτη. Είμασταν μαζί στο χορευτικό της ΠΑΓΚΡΗΤΙΟΥ. Ήταν αυτός που μας προστάτευε, εμάς τα κορίτσια. Εκείνη την εποχή υπήρχε ένας σεβασμός. Κοιτάζαμε μόνο ότι είμαστε από τη Κρήτη. Και η ΠΑΓΚΡΗΤΙΟΣ - είχε μία αίγλη τεράστια. Γιατί άνθρωποι σαν το Χνάρη είμασταν εκεί και δουλεύαμε και παλεύαμε για τον Πολιτισμό μας.>>

Ενώ τη τιμητική πλακέτα στον μεγάλο δάσκαλο της Δημοσιογραφίας Γιάννη Κριαράκη έδωσε ο Πρόεδρος της Παγκρητίου Δημοσιογραφικής Ενώσεως κ. Κατσαράκης.

Φίλε Γρηγόρη τελειώνοντας αυτό το περιγραφικό κείμενο καρδιάς εύχομαι ο Θεός να σου δίνει δύναμη για να τιμάς πάντα τους πρωτομάστορες και δημιουργούς της Κρητικής Πολιτιστικής Παράδοσης με τον δικό σου ξεχωριστό τρόπο. Και να θυμάσαι ένα πράγμα: 

Μέσα από τη Κρητική Παράδοση θα είμαι πάντα κοντά σου, γιατί λατρεύω και αγαπώ όλα τα κείμενά σου!!!

ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΗΧΗΤΙΚΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ:

ΓΡ. ΑΛΥΣΣΑΝΔΡΑΚΗΣ - "ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΣΥΡΤΑ"

"Ο ΞΕΝΥΧΤΗΣ"

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΗΨΗ: ΧΡ. ΜΑΛΕΦΑΚΗ.

ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ Ο ΦΙΛΟΣ ΣΟΥ ΝΙΚΟΣ ΚΑΔΙΑΝΟΣ (Ο ΝΕΟΤΕΡΟΣ). 

ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΓΙΟΣ ΜΕ ΕΝΑ ΚΟΙΝΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ!!!

 

Και οι δυο μας αγαπημένοι μου φίλοι αγαπήσαμε και αγαπάμε τη ΚΡΗΤΗ μας το ίδιο δυνατά. Και ο καθένας μας τη προέβαλε και  συνεχίζει να  τη προβάλλει με το δικό του τρόπο. Ο πατέρας μου με το λαούτο του και τη μουσική του πορεία και καταξίωση ανά τον Κόσμο, και εγώ προσπαθώ όσο μπορώ να το πράξω, μέσα από τα κείμενά μου σε ετούτο το blog.

Οι αγάπη των φίλων μας και για τους δυο μας, είναι ο μεγαλύτερος έπαινος και η ψυχική μου αγαλλίαση και ευχαρίστηση.

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ!!! 

1η ΜΑΡΤΙΟΥ - ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕΣ ΑΝΟΙΞΗ!!!

 

Ας καλωσορίσουμε τον Μάρτη αγαπημένοι μου φίλοι και κατά συνέπεια την Άνοιξη, με πολλά χαμόγελα, για κάτι καλό που ίσως μας περιμένει και αξίζει να το ζήσουμε. Καλό μήνα από καρδιάς σε όλους σας.