ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΛΑΔΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΛΥΡΑΣ ΠΟΥ ΚΑΘΙΕΡΩΣΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ.

 

Ο αείμνηστος Λεωνίδας Κλάδος ήταν ο πρώτος επαγγελματίας που "εντόπισε" και κατάλαβε το μουσικό του ταλέντο, σύμφωνα με μια προσωπική του συζήτησε με εμένα, σαν απολογισμό της μουσικής  του πορείας το 1994.

Συγκεγκειμένα  σύμφωνα με την αφήγηση του πατέρα μου τον άκουσε για πρώτη φορά  ο αείμνηστος Λεωνίδας Κλάδος περνώντας από τους Βώρους μαζί με τον τότε συνεργάτη του Λευτέρη Καμπουράκη το 1947 για να πάνε στο Ηράκλειο και να παίξουν στο πανηγύρι του Αγίου Τίτου (25 Αυγούστου του 1947).

Αμέσως ο Κλάδος κατάλαβε το μεράκι και το ταλέντο του και τον προέτρεψε να ασχοληθεί πιο σοβαρά με το λαούτο. Είναι γνωστό σε όλους μας αγαπημένοι μου φίλοι, ότι οι μουσικοί εκείνης της εποχής ήταν ακουστικοί και αυτοδίδαχτοι. Ο πατέρας μου άκουσε πολύ σοβαρά τις συμβουλές του Κλάδου, και παρακάλεσε τον παππού του να τον βοηθήσει να αποκτήσει το πρώτο του λαούτο.

Πράγμα οικονομικά δύσκολο για μια πολυμελή οικογένεια. Για καλή του τύχη εκείνη την εποχή μεσουρανούσε ο πατριάρχης του Κρητικού λαούτου και προσωπικό του πρώτυπο αείμνηστος Γιάννης Μαρκογιαννάκης. Τον άκουσε και αυτός και είχε την ίδια άποψη με το Κλάδο. Μάλιστα του έκανε δώρο ένα λαούτο - το πρώτο του λαούτο - και έτσι έγινε το όνειρό του πραγματικότητα.

Άρχισε να μαθαίνει τον έναν σκοπό μετά τον άλλον μέσα από τα γραμμόφωνα  και τα πανηγύρια της εποχής εκείνης. Μάλιστα το πρώτο ολοκληρωμένο τραγούδι που κατάφερε να παίξει ήταν ¨ΜΕΡΑΚΛΙΔΙΚΟ ΠΟΥΛΙ¨ του Στέλιου Φουσταλιέρη. Για αυτό και σε κάθε του εμφάνιση στα κέντρο το έπαιζε στο εκάστοτε πρόγραμμα σόλο. Γιατί είχε μνήμες από το ξεκίνημά της μουσικής του πορείας.

Το 1948 επανέρχεται ο Λεωνίδας Κλάδος και πέρνει τον πατέρα μου στο συγκρότημά του ως δεύτερο βοηθητικό όργανο για να του κρατάει τον ρυθμό. Έπαιζε το λεγόμενο "μπασαδόρικο λαούτο", με πρώτο βοηθό του πάντα τον Λευτέρη Καμπουράκη, και αυτός καταγόμενος από το Ηράκλειο.

Αυτό ήταν λοιπόν. Το πρώτο τους κοινό γλέντι ήταν το Καλοκαίρι του 1948 στις Μοίρες. Από εκεί και πέρα ο Κλάδος ήταν ένα ατελειώτο Σχολείο μουσικής μόρφωσης και πολύτιμων εμπειρειών, όπου μαζί με το πηγαίο ταλέντο του φάνηκαν πολύτιμες στην μουσική του επαγγελματική πορεία. Μάλιστα όταν σταμάτησε τη συνεργασία του ο Λευτέρης Καμπουράκης, τη θέση ως πρώτο λαούτο δίπλα στον μεγάλο δάσκαλο της λύρας πήρε ο πατέρας μου, όπου στο μεταξύ είχε εξελιχθεί ακόμη περισσότερο επάνω στο παίξιμο του λαούτου. Συνεργάστηκαν και δισκογραφούσαν μαζί για πάρα πολλά χρόνια.