ΝΙΚΟΣ ΚΑΔΙΑΝΟΣ: ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΝΑ ΠΑΙΖΩ ΛΑΟΥΤΟ.

<<Ήμουν τεμπέλης στη δουλειά. Δεν ήθελα να σκάβω. Δεν μου άρεσε. Ήταν πολύ βαριά δουλειά για εμένα Τα σκαπέτια και τα στιλιάρια τα έσπαγα στον αέρα. Και διάλεξα για πιο ελαφρύ επάγγελμα για να ζήσω το όργανο. Και το βρήκα πιο ελαφρύ από το σκαπέτι. Στο χωριό μου όποιοι με έπαιρναν εργάτη, γιατί ήμουν φτωχό παιδί, δούλευα 1-2 ώρες και μετά  βαριόμουν και καθόμουνα. Και δεν με ξανά έπαιρναν οι χωριανοί για εργάτη. Και έτσι αναγκάστηκα να αφοσιωθώ στο όργανο. Έπαιζα λαούτο από 14 χρονών. Πρότυπό μου είχα τον Μαρκογιάννη. Είχε έρθει στο χωριό μας. Τον άκουσα. Μου άρεσε ο Μαρκογιάννης, ήταν τρομερός παίκτης. Παρακολούθησα τον Μαρκογιάννη και μου <<κόλλησε και εμένα η αρρώστια>>. Το μεράκι.>>

Το συγκεκριμένο απόσπασμα που γράφω, είναι απομαγνητοφώνηση - ελάχιστα τροποποιημένη για να βγει συντακτικά νόημα κειμένου, από εκπομπή της αείμνηστης Ρούλας Μουζουράκη το 1985 για το Κρατικό κανάλι ΕΤ-2, όπου αφηγείται ο ίδιος το ξεκίνημά του ως λαουτιέρη.

Το πρώτο του γλέντι ερασιτεχνικά ως λαουτιέρης ήταν το 1946, στο Ηράκλειο με τον Φραγκή Στυλιανάκη, και δύο χρόνια αργότερα τον ώθησε επαγγελματικά πλέον ο Λεωνίδας Κλάδος.