ΤΟ ΛΑΟΥΤΟ ΔΩΡΟ ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΗ.

Καλοκαίρι του 1946. Είχε έρθει στο Ηράκλειο ο αείμνηστος δάσκαλος και "πατέρας" του Κρητικού λαούτου Γιάννης Μαρκογιάννης μαζί με τον επίσης αείμνηστο δεξιοτέχνη και δάσκαλο της Κρητικής λύρας Σπύρο Σηφογιωργάκη, για να παίξουν σε τοπικό γλέντι. 

Ο πατέρας μου 14 χρονών, ήδη έπαιζε σκοπούς στο μάντολίνο. Ενθουσιασμένος από το γεγονός της παρουσίας Μαρκογιάννη σε εκείνο το γλέντι, αποφασίζει να πάει να τον ακούσει από κοντά καθώς η φήμη του Μαρκογιάννη ως ξεχωριστού παίκτη του λαούτου, είχε εξαπλωθεί σε όλη τη Κρήτη πολλά χρόνια πριν. 

Πήγε να τον ακούσει λοιπόν ο πατέρας μου μην ξέροντας όμως ότι πιο πριν του είχε μιλήσει του Μαρκογιάννη για τον πατέρα μου, ο Λεωνίδας Κλάδος, ο οποίος ήδη τον είχε ακούσει πρώτος μαζί με τον Λευτέρη τον Καμπουράκη.

Ο πατέρας μου  παρακολουθούσε το παίξιμο του Μαρκογιάννη όλη τη νύχτα, και το πρωί στο τέλος του γλεντιού αποφασίζει να πάει να τον χαιρετίσει και να του πει ότι  το μεράκι ήταν να καταφέρει να γίνει μουσικός και ότι ήδη έπαιζε σκοπούς στο μαντολίνο. Ένα μαντολίνο όπου του το είχε κάνει δώρο ο παππούς του.

Ο Μαρκογιάννης μόλις του συστήθηκε ο πατέρας μου προφανώς θυμήθηκε τη κουβέντα που είχε με τον Λεωνίδα Κλάδο για τον ίδιο, τον άκουσε στο μαντολίνο και μετά του ζήτησε να επαναλάβει τον ίδιο σκοπό και με το λαούτο του Μαρκογιάννη. Πράγμα το οποίο και ο πατέρας μου έπραξε. Εξάλλου πως θα μπορούσε να του το αρνηθεί αφού όπως έλεγε ο ίδιος είχε τον Μαρκογιάννη ως δάσκαλο και είχε παρακολουθήσει από μόνος του τον τρόπο παιξίματός του από τα 45άρια δισκάκια της εποχής εκείνης γραμμοφώνου στο καφενείο του χωριού του.

Δεν ξέρω πως έγινε: Τύχη; Σύμπτωση; Δεν μπόρεσε ποτέ να το εξηγήσει ούτε ο ίδιος όταν το συζητούσαμε κάποια στιγμή, πολλές δεκαετίες αργότερα. Ο Μαρκογιάννης σε εκείνο το γλέντι κρατούσε δύο λαούτα. Αυτό που έπαιζε και το αμέσως προηγούμενο που είχε. 

Του έδωσε λοιπόν ως δώρο το λαούτο που βλέπετε στη φωτογραφία, με την ευχή να μπορέσει να πραγματοποιήσει το όνειρό του και να γίνει λαουτιέρης. Αυτά τα λόγια ήταν η αφορμή, για να ξεκινήσει να μελετάει και να παίζει τη μουσική με το ευλογημένο λαούτο Μαρκογιάννη όπως έλεγε.

Με το λαούτο αυτό ξεκίνησε το 1948 με τον Λεωνίδα Κλάδο την επαγγελματική του σταδιοδρομία, με το λαούτο αυτό έφυγε στη Γερμανία μετανάστης και έπαιζε και στο δικό του κέντρο "ΚΡΗΤΗ" στο Μόναχο συγχρόνως έκανε και Κρητικές εκπομπές στο Κρατικό ραδιόφωνο της Γερμανίας (DEUTSCHE WELLE), την εποχή που Διευθυντής του Ελληνικού προγράμματος ήταν ο αείμνηστος Παύλος Μπακογιάννης, και με το λαούτο αυτό επέστρεψε στην Ελλάδα και έπαιζε μέχρι το 1978.

Διότι απλά το θεωρούσε ευλογημένο - διότι απλά ήταν λαούτο δώρο Μαρκογιάννη.

Για τη φωτογραφία να σημειώσω ότι έγινε έγχρωμη το 1979-80 μετά από επεξεργασία και το πρωτότυπο είναι ασπρόμαυρο.