Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗΣ.

 

 Μια εικόνα χίλιες λέξεις λέγανε οι παλιότερα από εμάς αγαπημένοι μου φίλοι και για εμένα προσωπικά πολύ περισσότερες αναμνήσεις, από τις διηγήσεις του πατέρα μου Νίκου Καδιανού. 

Και πραγματικά του άρεσε να μου αφηγείται καταστάσεις και γεγονότα που είχε ζήσει ο ίδιος ή είχε ακούσει γύρω από τη δουλειά του και τη Κρητική Παράδοση γενικότερα.  Ίσως γιατί του άρεσε το ενδιαφέρον που έδειχνα από μικρό παιδί στο να καταγράφω με τα μαγνητοφωνάκια μου, ό,τι άκουγα και είχε σχέση με τη Κρήτη.

Εξάλλου πως ήταν δυνατόν να είχε γίνει διαφορετικά, αφού από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, σε ηλικία από 6 ετών και μετά, μεγάλωσα μέσα σε ένα περιβάλλον <<γεμάτο>> Κρήτη, με συχνούς επισκέπτες στο σπίτι μας συνήθως για μουσικές πρόβες Κρήτες καλλιτέχνες - μεγάλα και αλησμόνητα ονόματα, που εγώ το <<μικρό ζουζούνι>> της καταγραφής ήταν αδύνατον να μην κρατήσω σημειώσεις πάσης φύσεως και μορφής από τις συζητήσεις και κοινές τους εμπειρίες αναφορικά με τη Κρητική Παράδοση.

Η ιστορία της φωτογραφίας αυτού του άρθρου είναι η ακόλουθη: Χειμώνας του 1973. Του έτους δηλαδή που ήρθαμε οικογενειακώς από τη Γερμανία για μόνιμη εγκατάσταση πια στην Ελλάδα λόγω όπως έχουμε ξανά γράψει πολλές φορές της αναπηρίας της δικής μου.

Το λαούτο που κρατάει στα χέρια του ο πατέρας μου είναι το πρώτο του λαούτο δώρο Μαρκογιάννη, όπως ήδη έχω γράψει σε άλλο άρθρο, και η συγκεκριμένη φωτογράφηση πραγματοποιήθηκε για δύο σκοπούς και λόγους.

Ο ένας λόγος ήταν για τους παλιότερους θαμώνες των Κρητικών κέντρων διασκεδάσεως, που σίγουρα θα θυμάστε, τη δεκαετία του 1970 υπήρχαν "μαρκίζες" έξω από τα κέντρα, όπου για λόγους πιο εύκολης αναγνωρισιμότητας και λόγω ίσως του μεγάλου αναλφαβητισμού της εποχής εκείνης, κυρίως στα άτομα της μεγαλύτερης ηλικίας, οι ιδιοκτήτες των Κρητικών κέντρων, μαζί με τα ονόματα των μουσικών, τοποθετούσαν στις "μαρκίζες" και τις φωτογραφίες τους.

Έτσι ώστε αν κάποιος δεν μπορούσε εύκολα να διαβάσει, να βλέπει τις φωτογραφίες τους. Ο πατέρας μου λοιπόν επέλεξε αυτή τη φωτογραφία του για τις "μαρκίζες" των κέντρων όπου εμφανιζόταν. Ενδεικτικά να αναφέρω τα Κρητικά κέντρα: ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟΣ, ΣΥΝΤΕΚΝΟ, ΑΓΡΙΜΙΑ, ΚΡΗΤΙΚΟ ΚΟΝΑΚΙ.

Ο δεύτερος λόγος ήταν η Κρητική δισκογραφία, όπου στα εξώφυλλα πολλών δίσκων τότε, έμπαιναν και οι φωτογραφίες των μουσικών (λυράρηδων & λαουτιέρηδων). Μάλιστα η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι τυπωμένη από όσο μπορώ να θυμηθώ και στην πίσω πλευρά του δίσκου του Γιώργου Παπαδάκη (ΤΑ ΑΣΤΡΟΠΕΛΕΚΙΑ), που κυκλοφόρησε από την δισκογραφική εταιρεία PANIVAR του αείμνηστου Παύλου Βαρδουλάκη.

Χιλιάδες είναι οι αναμνήσεις λοιπόν φίλοι μου μέσα στο δικό μου το μυαλό. Αναμνήσεις που όπως έχω ξανά γράψει και στο παρελθόν, θέλω να μείνουν για πάντα αναρτημένες μέσα σε αυτό το blog της καρδιάς και των αναμνήσεών μου. Και να διαβάζονται από όλους εσάς τους φίλους και θαυμαστές του αείμνηστου λαουτιέρη Νίκου Καδιανού. Γιατί εκτός από το μουσικό του ταλέντο και η δική σας η αγάπη των καταξίωσε εκεί ψηλά.