ΕΡΓΑΤΗΣ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΜΑ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΚΡΗΤΗ.

 

Το 1969 στο Μόναχο Γερμανίας, πηγαίνοντας προς το κέντρο διασκεδάσεως που διατηρούσε ο ίδιος με το όνομα "ΚΡΗΤΗ". Είναι γνωστο μέσα από τα κείμενα που έχουν αναρτηθεί  από αυτό το blog, ότι ο πατέρας μου έφυγε οικονομικός μετανάστης από τη Κρήτη στη Γερμανία, όπως και τόσοι άλλοι συμπατριώτες μας εκείνη την εποχή με έναν και μόνο σκοπό, ένα καλύτερο οικονομικό μέλλον.

Μπορεί να αναγκάστηκε να παραμελήσει για λίγο χρονικό διάστημα τη μεγαλύτερη αγάπη τη ζωής του, το λαούτο του, μα δεν σταμάτησε ποτέ ενδόμυχα μέσα του, να σκέπτεται όπως ο ίδιος  έλεγε πολλές δεκαετίες αργότερα, πως ακόμα και εκεί στη ξενιτιά της Γερμανίας αν ποτέ του δίνονταν η ευκαιρία να δημιουργήσει έναν δικό του χώρο - στέκι με "άρωμα" Κρήτης & Κρητικής μουσικής θα το έκανε. Έτσι και έπραξε.

Αρχικά τα πρώτα χρόνια παραμονής του στη Γερμανία, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η εργασιακή του κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη για τον ίδιο. Αναγκάστηκε να δουλέψει ως εργάτης (γκασταρμπάιτερ), όπως έλεγαν οι Γερμανοί με ετήσιες συμβάσεις, οι οποίες είτε ανανεώνονταν χρόνο με το χρόνο είτε άλλαζε εργοδότη, μέσω γραφείων ευρέσεως εργασίας. Δούλεψε ακόμη και ως οδηγός σε μεταφορικές εταιρείες. Μέχρι το 1967, όπου αποφασίζει να ανοίξει το δίκο του Κρητικό κέντρο διασκεδάσεως "ΚΡΗΤΗ", και να ξανά  ασχοληθεί συστηματικά και επαγγελματικά με το λαούτο - δώρο Μαρκογιάννη όπως έχουμε ξανά γράψει. Το συγκεκριμένο μαγαζί έγινε για καλή του τύχη πολύ γρήγορα γνωστό σε όλη τη Γερμανία, και αγαπήθηκε και στηρίχθηκε από όλη την Ελληνική ομογένεια, σύμφωνα με τις αφηγήσεις του ίδιου.

Μάλιστα μέσα στο κέντρο "ΚΡΗΤΗ" του έγινε και η πρόταση να αναλάβει τη παραγωγή <<ελληνικών κρητικών εκπομπών>>,  για τη Γερμανική Κρατική Ραδιοφωνία. Πρόταση που φυσικά την αποδέχτηκε με μεγάλη περηφάνια και χαρά. 

Έτσι ξεκίνησε να καλεί και Κρητικά μουσικά συγκροτήματα από την Ελλάδα, τόσο για να εμφανιστούν στο μαγαζί του, όσο και για να παίξουν στην εκπομπή του στο ραδιόφωνο. Ενδεικτικά θα αναφέρω τα μουσικά συγκροτήματα των αείμνηστων πια, μα δασκάλων στη Κρητική μας μουσική Θανάση Σκορδαλού και Γιώργου Καλομοίρη.

Μάλιστα όταν το 1973 αναγκάστηκε για λόγους που αφορούν στη δική μου υγεία και αναπηρία, να πουλήσει το κέντρο διακεδάσεως, και να  έρθουμε για μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα πλέον, ο νέος του ιδιοκτήτης, ο οποίος από τη πλευρά του ενός γονέα καταγόταν από τη Κρήτη, διατήρησε αυτό το όνομα στο συγκεκριμένο μαγαζί, για περίπου έναν χρόνο, διότι όπως είπε ο ίδιος αποχαιρετώντας τον πατέρα μου, ο κόσμος έτσι το είχε γνωρίσει και με αυτό το όνομα το είχε αγαπήσει.

Μία ζωή λοιπόν φίλοι μου αγαπημένοι το μυαλό και η καρδιά του αλλά και η όποια προσφορά του, αφοσιωμένα στη Κρήτη (Παράδοση - Ήθη - Έθιμα).