ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΟΡΟ ΕΔΕΙΧΝΕ ΤΟ ΜΕΡΑΚΙ ΤΟΥ!!!

 Χειμώνας του 1973. Του έτους δηλαδή που ήρθαμε οικογενειακώς για μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα, λόγω των δικών μου προβλημάτων υγείας και σωματικής αναπηρίας, όπως έχω  ξανά γράψει πολλές φορές στο παρελθόν. 

Η επιστροφή του πατέρα μου στην Ελλάδα αλλά και το μεράκι και ταλέντο του να ασχοληθεί ξανά επαγγελματικά με τη Κρητική μουσική παράδοση, δεν ήταν δυνατόν να τον αφήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα <<κάτω>> από το Κρητικό μουσικό παλκοσένικο.

Έτσι το χειμώνα του 1973 συνεργάζεται με τον αείμνηστο δάσκαλο της Κρητικής λύρας Σπύρο Σηφογιωργάκη και εμφανίζονται μαζί στο Κρητικό κέντρο <<Ζορμπάς>>, από όπου και η φωτογραφία εκείνη τη χρονιά.

Χορεύει λοιπόν ντυμένος πάντα με τη παραδοσιακή κρητική στολή, την οποία ο πατέρας μου, όταν τη φορούσε  ένιωθε τέτοια περηφάνια, διότι αισθάνονταν όπως μου είπε ο ίδιος αργότερα, ότι τον αξίωνε ο Θεός εκείνη τη στιγμή να <<σηκώνει>> στις πλάτες του ολόκληρη την Κρήτη, την οποία λάτρευε και προέβαλε μέχρι και τις τελευταίες ημέρες της ζωής του.

Η κυρία της οποίας διακρίνεται ίσα - ίσα το χέρι της πίσω από τη πλάτη του, είναι η Χρυσούλα Σηφογιωργάκη σύζυγος του αείμνηστου Σπυρου που πάντα συνόδευε τον άντρα της μουσικά σε κάποια τραγούδια με την υπέροχη και ξεχωριστή φωνή της. Εξάλλου η ίδια έχει συμμετάσχει τραγουδώντας, σε πολλούς δίσκους της Κρητικής δισκογραφίας, τόσο με τον αείμνηστο Σπύρο Σηφογιωργάκη όσο και με άλλους καλλιτέχνες.

Είναι γνωστό άλλωστε ότι οι γυναικείες φωνές στο Κρητικό τραγούδι κατά τη προσωπική μου γνώμη και πολύ  περισσότερο οι καλές  και ξεχωριστές φωνές σαν της κυρίας Χρυσούλας, εκείνη την εποχή αλλά και μεταγενέστερα ήταν και είναι πολύ λίγες. Για αυτό και η Χρυσούλα Σηφογιωργάκη ή η Χρυσή Σηφογιωργάκη, όπως τη ξέρει και την αγαπάει ο κόσμος, συνόδευε πάντα τον άντρα της σε όλες του τις εμφανίσεις.

Μαζί τους στη συγκεκριμένη φωτογραφία χορεύουν και πρωτοχορευτές από το ιστορικό χορευτικό συγκρότημα του Λάζαρου Χνάρη. Που συνεχίζει να διαδίδει επάξια δεκαετίες τώρα, από γενιά σε γενιά τους τιμημένους χορούς της Κρήτης μας.

Τελειώνοντας ένα ακόμη αρθρο προσωπικών αναμνήσεων, θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς, τη καλή μου φίλη από τα παιδικά μας χρόνια Χρυσούλα Μαλεφάκη, που  αυτές τις ημέρες επεξεργαζόμαστε μαζί ένα μέρος από το αρχειακό μου υλικό, για την επεξεργασία και μετατροπή σε έγχρωμη αυτής της φωτογραφίας και όσων θα ακολουθήσουν τις επόμενες ημέρες.