ΜΑΝΑ - ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ ΜΑΝΑ! ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΓΙΟΡΤΑΖΑΜΕ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΣΟΥ!!!

 

ΜΑΝΑ: Λέξη Ιερή και με μεγάλη Αξία. Μία λέξη και έννοια που αποκτά για τον καθένα μας διαφορετική σημασία, ανάλογα με τις αναμνήσεις που έχει φυλαγμένες στο μυαλό του, και τις καταστάσεις που έχει ζήσει ή ζει μαζί της. 

Μα με ένα κοινό σημείο αναφοράς για όλους εμάς. Τη σπουδαιότητα του ανθρώπου που μας έφερε στη ζωή, που μας δίδαξε τη ζωή και ήταν ή είναι για πάντα δίπλα μας σε κάθε δύσκολη στιγμή για εμάς, ετούτης της ζωής, μοναδικό και σίγουρο στήριγμά μας.

Σήμερα, συναισθηματικά φορτισμένος, αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο καρδιάς για τη δική μου ηρωίδα μάνα. Σαν σήμερα λοιπόν 6/4/1938, γεννήθηκε η μητέρα μου Αφροδίτη - Άννα Αναστασάκη στη Θεσσαλονίκη. Από γονείς βιοπαλαιστές της εποχής εκείνης. Ο πατέρας της πυροσβέστης και άρα με συχνές μεταθέσεις ανά την Ελλάδα, και η μητέρα της γιαγιά Ελένη, μία απλή νοικοκυρά, που προσπαθούσε με πολύ κόπο να μεγαλώσει τα παιδιά της.

Η ίδια η ζωή όμως είναι πολλές φορές απρόβλεπτη και σκληρή με πολλούς ανθρώπους. Χάνει σε μικρή ηλικία νέο άνθρωπο τον πατέρα της και παππού μου Κωνσταντίνο, σχεδόν μόλις έχει βγει συνταξιούχος, δύο χρόνια μετά απο καρκίνο στην Αθήνα μόνιμη κατοικία πλέον, και έτσι γίνεται η ίδια μαζί με τα αδέλφια της "τείχος προστασίας" για τη μητέρα της.

Τα χρόνια εκείνα δύσκολα οικονομικά για όλους στην Ελλάδα και οι ευκαιρίες για δουλειά πολύ λίγες, αποφασίζει το 1961 να φύγει οικονομική μετανάστρια στη Γερμανία για μια καλύτερη ζωή και ένα καλύτερο μέλλον. Εργάζεται με συμβάσεις "ορισμένου χρόνια" σε πολλά εργοστάσια της Γερμανίας.

Και εκεί όμως η ζωή υπήρξε σκληρή μαζί της εξαιτίας μου. Το 1970 με γεννά στο Μόναχο και έντεκα μήνες μετά τη γέννησή μένω παράλυτος από μηνιγγοεγκεφαλίτιδα. Κατάσταση που την αναγκάζει να σταματήσει άμεσα τη δουλειά και να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά σε εμένα.

Μάλιστα το 1973 μετακομίζουμε για  πάντα στην Ελλάδα, για να υποβληθώ σε μια σειρά αποτυχημένες χειρουργικές επεμβάσεις μήπως και γίνει το θαύμα. Ένα θαύμα που δεν έγινε ποτέ, παρά τα έξι συνεχόμενα χρόνια διπλών και αποτυχημένων μα δύσκολων χειρουργικών επεμβάσεων.

Δεν την άκουσα όμως ποτέ να αγανακτήσει ή να απελπιστεί ούτε για μια στιγμή. Απεναντίας ήταν πάντα η πρώτη που με εμψύχωνε μικρό παιδάκι να συνεχίσω με ελπίδες τη προσπάθεια μήπως και σταθώ στα πόδια μου όπως έλεγε. Πράγμα που δεν έγινε ποτέ.

Μέχρι το 1979 όπου μετά από μία ακόμη αποτυχημένη επέμβαση στα γόνοτα, ο παιδοψυχολόγος του Πίκπα Πεντέλης, μας ενημέρωσε με ιατρικά ευγενικό τρόπο πως δεν πρόκειται να περπατήσω ποτέ μου.

Οι πρώτες ώρες και οι αντιδράσεις όλων μας - της Οικογένειας δηλαδή ήταν μία σαστιμάρα απρόσμενη, αλλά και πάλι αυτή η ΗΡΩΙΔΑ ΜΑΝΑ βρήκε το ψυχικό σθένος και αυτή και εγώ να αντιδράσουμε θετικά και να δούμε με αισιοδοξία το μέλλον της ζωής.

Μάλιστα όταν της είπα ότι μαμά το μόνο που θα μπορώ να κάνω στη ζωή είναι δουλειές καθισμένος μόνο στη καρέκλα, και άρα θέλω να με βοηθήσεις να πάω σχολείο, με περηφάνια και πείσμα "γερακίνας μάνας" μου είπε ότι θα  σταθεί δίπλα μου σε ό,τι θελήσω να κάνω στη ζωή μου.

Δεν ήταν λίγα τα χρόνια που με ανέβαζε με τη πλάτη της σε όλες της βαθμίδες των σχολείων που πέρασα, χωρίς ούτε μία φορά να πει ότι κουράστηκε.

Πράγματι αισθάνθηκε απόλυτα δικαιωμένη όταν με είδε να δουλεύω στη Τράπεζα, και μάλιστα δήλωνε στους φίλους της δικαιωμένη και περήφανη, αφού όπως έλεγε όποια στιγμή έφευγε από τη ζωή, θα ήταν ήσυχη γιατί θα είχα μια σύνταξη για να μπορώ χωρίς την ίδια δίπλα μου να ζήσω.

Έτσι τα έφερε και η ζωή, όπως τα είχε προβλέψει. Εγώ συνεχίζω να ζω με τη βοήθεια φίλων και γνωστών και η ίδια από ψηλά από τον Παράδεισο σίγουρα θα αισθάνεται δικαιωμένη για  αυτά που μου πρόσφερε. ΜΑΝΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ, ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ.

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ - ΑΝΑΠΑΥΜΕΝΗ Η ΨΥΧΗ ΣΟΥ!!!