ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟ! ΑΛΛΑ...

 

Αγαπημένοι μου φίλοι έχω γράψει πολλές φορές σε κείμενά μου στο παρελθόν, πως κάθε φορά που μου δίνεται η ευκαιρία να βρεθώ στην Εκκλησία, για προσκύνημα, και ειδικά τις μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης νιώθω ψυχική αγαλλίαση.

Ίσως γιατί σε αυτόν το Κόσμο, αυτή τη δεδομένη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο και λίγες ώρες πριν την Ανάσταση, που σηματοδοτεί για όλους μας την ελπίδα της αιωνίου ζωής και σωτηρίας μας, αισθάνομαι ότι μόνο η έννοια και η προστασία του Θεού υπάρχει για εμένα. 

Σε καμία περίπτωση με αυτό το κείμενο δεν αναιρώ τη προσπάθεια των ανθρώπων που με βοηθούν ή και βοήθησαν κάποιοι άλλοι στο παρελθόν. Σε όλους όμως θέλω να υπενθυμίσω ότι σε έναν ανήμπορο άνθρωπο όπως εγώ, πάντα υποβόσκει το αίσθημα του φόβου και της ανασφάλειας. 

Υπάρχει όμως και το αίσθημα της αξιοπρέπειας και αυτό που σημαίνει η φράση "Δεν θέλω να γίνομαι σε κανέναν βάρος" ή έτσι να νιώθω.

Ψευδαίσθηση ή ωμή πραγματικότητα; Ο Θεός μέσα από την παρακλητική επικοινωνία μου μαζί του και ο χρόνος θα δείξουν και θα οδηγήσουν. Η ώρα των μεγάλων προσωπικών αποφάσεων; Ίσως. Όπου και να πάω και με όποιον να πάω, είμαι μαζί με την αξιοπέπεια μου. Δεν έμαθα ποτέ να ζητώ τίποτα και από κανέναν, έμαθα να απομακρύνομαι από όλα και από όλους, και να προσπαθώ να πορεύομαι στον δρόμο και μαζί με το Θεό. Ας με οδηγήσει κάπου ήσυχα, ήρεμα και μόνιμα χωρίς φόβους και ανασφάλειες.