ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΞΑΝΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ.

 

Δεκαετία 1990 στο στρατόπεδο πεζικού στη Τρίπολη "Θ. Κολοκοτρώνης" με τον καλό μου φίλο από τα χρόνια του λυκείου Κυριάκο Καϊσόπουλο στην ορκωμοσία του. Έχω γράψει πολλές φορές στο παρελθόν αγαπημένοι μου φίλοι πως σε όλη μου τη ζωή μέχρι τώρα κάνω ή πολύ δυνατές φιλίες ή πολύ δυνατές έχθρες, με αποτέλεσμα ή να κρατάω ή να απομακρύνω ανθρώπους από κοντά μου.

Η περίπτωση της φιλίας μου με τον Κυριάκο, όπου μας βλέπετε μαζί εδώ στη φωτογραφία ανήκει στη κατηγορία για εμένα της δυνατής φιλίας. Γνωριστήκαμε ως συμμαθητές της πρώτης λυκείου στο 7ο λύκειο Περιστερίου και συνεχίσαμε να βλεπόμαστε για πολλά χρόνια αργότερα, μετά τα μαθητικά μας χρόνια.

Ήταν από τους πρώτους συμμαθητές μου που σεβάστηκαν απόλυτα το πρόβλημα της αναπηρίας μου, και με βοηθούσε πάντα με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο, σε οτιδήποτε ήθελα να κάνω.

Επειδή ήμουν και λιγάκι υπέρ δραστήριο παιδί στα τότε αλησμόνητα μαθητικά μου χρόνια, πάντα με βοήθαγε μαζί με τη μητέρα μου. Για καλή μου και ευλογημένη τύχη η οικογένεια του Κυριάκου, ζούσε κοντά στο πατρικό μου σπίτι, και άρα ήταν πιο εύκολο από πλευράς αποστάσεως να βρισκόμαστε εντός και εκτός σχολικών υποχρεώσεων και δραστηριοτήτων.

Σχεδόν παντού και πάντα όπου βρισκόμουν εγώ ήταν και ο Κυριάκος είτε για να με βοηθήσει είτε για να με προσέχει. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε μεταξύ μας μία δυνατή αδερφική φιλία.

Ήμουν και εγώ τότε νεότερος και σαφώς σε καλύτερη σωματική και κινητική κατάσταση από ότι τώρα, και για να τον τιμήσω αλλά και για να τον ευχαριστήσω για ό,τι είχε κάνει για εμένα πήγα στην ορκωμοσία του.

Με το πέρασμα των χρόνων οι ζωές ακολούθησαν ξεχωριστές διαδρομές και πορείες, οι αναμνήσεις όμως και οι καλές στιγμές πάντα μένουν.

Μοναδικέ μου φίλε Κυριάκο εύχομαι ολόψυχα όπου και να είσαι να είσαι πάντα καλά με την οικογένειά σου, και αν από τύχη και καθαρή σύμπτωση διαβάσεις ποτέ αυτό το κείμενο, να ξέρεις πως η αδερφική μας φιλία για μένα θα είναι για πάντα "χαραγμένη" στη καρδιά και το μυαλό μου.

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΞΑΝΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ!!!