ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΠΟΣΟ ΔΙΚΑΙΟ ΕΙΧΕΣ;

 Καλοκαίρι φίλοι μου του 1995. Τελειώνω τις σχολικές μου υποχρεώσεις, αποφασίζω οριστικά ότι δεν μπορώ να πάω στην πανεπιστημιακή σχολή, όπου είχα περάσει, λόγω κινητικής αναπηρίας, γιατί είχε μετά εκπαίδευση εκτός σχολής σε χώρους που εκείνες τις χρονιές δεν ήταν προσβάσιμοι.

Και ζητάω από τη συχωρεμένη τη μάνα γίγαντα που είχα την Αφροδίτη να με βοηθήσει να μπω σε κάποια δουλειά, ώστε να μπορέσω να διαμορφώσω το μέλλον της ζωής μου, κυρίως για την μετά από τους γονείς μου εποχή.

Εκείνη η χρονιά φίλοι μου, ήταν από τις τελευταίες που μπορούσαμε να διοριστούμε στο Δημόσιο ως Αμέα, χωρίς εξετάσεις στον ΑΣΕΠ, προσκομίζοντας βέβαια τα απαιτούμενα δικαιολογητικά πιστοποίησης αναπηρίας, κάρτα ανεργίας, που την εκδίδαμε στην οδό Πειραιώς τότε, πιστοποιητικό απαλλαγής από τις στρατιωτικές μας υποχρεώσεις κ.α.

Χρησιμοποίησα λοιπών όλα τα εκ του νόμου, δικαιώματα για να μπορέσω τελικά να διοριστώ στην τράπεζα. Την ημέρα λοιπόν που με ειδοποίησαν ότι διορίστηκα, και τον Νοέμβριο <<πιάνω δουλειά και επίσημα>>, γυρίζει η αείμνηστη μητέρα μου ευχόμενη τα καλύτερα επαγγελματικά για εμένα και μου είπε μία όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων μεγάλου νοήματος φράση: <<αυτή είναι η τελευταία σου ευκαιρία, για να μπορείς όταν δεν θα είμαστε εμείς - οι γονείς σου στη ζωή, να πάρεις μία σύνταξη, και να πληρώνεις όσους ανθρώπους θα χρειάζεσαι, για να σε φροντίζουν.>>

Σαν πιο νέος τότε έβλεπα πιο αισιόδοξα τα πράγματα και τις καταστάσεις, και δεν τη "φιλοσόφησα" καλά τη κουβέντα της εκείνη.

Αποδείχτηκε όμως περίτρανα με το πέρασμα των χρόνων και ειδικά μετά των θάνατο των γονιών μου πόσο δίκιο είχε.

Για φανταστείτε φίλοι μου, να μην είχα δουλέψει 16 χρόνια, να μην είχα βγάλει σύνταξη τώρα;

Αλήθεια ποιος θα με φρόντιζε μόνο με ένα επίδομα πρόνοιας; 

Ή χωρίς να έχω μία δραχμή στη τσέπη;

ΚΑΝΕΙΣ... Ακόμη ίσως ούτε και ο ίδιος μου ο αδελφός.

Για αυτό καλό είναι να έχουμε την υγειά μας αλλά και φράγκα πάντα κοντά μας.