ΠΡΟΣΕΧΕ ΠΟΤΕ ΜΙΛΑΣ - ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ "ΤΙ ΚΑΙ ΠΩΣ" ΤΟ ΛΕΣ.

 Οι παλιότεροι από εμάς φίλοι μου έλεγαν: "Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει - και κόκκαλα τσακίζει". Είναι μεγάλο εγκεφαλικό προτέρημα, να ξέρεις να μιλάς, τι θα πεις, πότε και που θα το πεις. Δεν πρέπει να συμμετέχεις ή να προκαλείς συζητήσεις με σκοπό να ¨μειώσεις¨ τον συνομιλητή σου.

Παρά μόνο με σκοπό να πεις την άποψή σου αλλά και να σταθείς κοντά στο πρόβλημά του. Ειδικά όταν πρόκειται για υγεία και σωματική ακεραιότητα.

Μόνο έτσι μπορείς να τον βοηθήσεις και να του φανείς χρήσιμος. Το οποιοδήποτε πρόβλημα ετούτης της σκληρής ζωής δυστυχώς, το καταλαβαίνουμε πολύ καλύτερα, μόνο όταν το "περνάμε" οι ίδιοι, όχι όταν απλά "περνάμε μπροστά από το πρόβλημα σαν απλοί σχολιαστές και φιλόσοφοι" μιας άλλης νοοτροπίας και συμπεριφοράς ή και ενδιαφέροντος.

Και ξέρουμε όλοι μας ότι η ζωή είναι κάτι σαν κύκλος, που δεν ξέρουμε ποτέ τι θα μας φέρει. Στη σημερινή δική μου θέση ή και αντίστροφα μπορεί να βρεθεί ο οποιοσδήποτε.

Κατάρα; ΌΧΙ ΒΕΒΑΙΑ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ.

Απλή πραγματικότητα. ΜΟΝΟ Ο ΘΕΟΣ ΞΕΡΕΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΤΙ ΘΑ ΦΕΡΕΙ.