ΘΕΛΩ ΑΠΛΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ!!!

 

Να μπορώ να εκφράζομαι ελεύθερα χωρίς να σκέφτομαι τι μπορεί να πουν οι άλλοι για εμένα. Να μπορώ να κινούμαι ελεύθερα μέσα σε καταστάσεις που συμβαίνουν δίπλα μου, χωρίς να είμαι  υποχρεωμένος να ανέχομαι τις καταστάσεις, απλά γιατί πρέπει να "υπάρξω" μέσα σε αυτές για να επιβιώσω και να "εξασφαλίσω" τη κάθε μέρα μου.

Θέλω το ξημέρωμα της κάθε μέρα να με κάνει να αισθάνομαι αισιόδοξα και χαρούμενα συναισθήματα - και όχι με το που ανοίξω τα μάτια μου, να είμαι αγχωμένος για το τι μπορεί να μου συμβεί είτε σε εμένα είτε στους ανθρώπους που έχω γύρω μου.

Να μην με βασανίζει η ανασφάλεια της αναπηρικής μου ζωής, για το  τι θα απογίνω εάν ένα από τα πέντε καθιερωμένα και γνωστά μου άτομα σε εσάς τους φίλους μου, πάθει ξαφνικά κάτι και σταματήσει να είναι δίπλα μου.

Θα μου πείτε όλοι άνθρωποι είμαστε και τα πάντα μπορούν να συμβούν.

Σύμφωνοι! Όλοι άνθρωποι είμαστε - η ανθρωπιά και ευαισθησία που είναι; Και πως μπορεί εγώ ο "εξαρτημένος" λόγω αναγκών και αναπηρίας άνθρωπος, να είμαι σίγουρος, ότι θα βρεθούν άλλοι άνθρωποι που αν χρειαστεί θα με βοηθήσουν;

Και αν ΝΑΙ με πιο κόστος ψυχολογικό και οικονομικό. Γιατί οι αλλαγές προσωρινές ή μόνιμες σε περιπτώσεις σαν τη δική μου δεν είναι εύκολες ούτε στον εντοπισμό ούτε και στον χρόνο προσαρμογής.

Και όσο μεγαλώνω ηλικιακά τόσο προβληματίζομαι περισσότερο.

Και αν ζω μια τέτοια ζωή γεμάτη άγχος κάθε μέρα μπορώ να είμαι ο εαυτός μου, και πόσο θα μπορώ να αντέξω;