ΤΟΥ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΠΟΛΛΑ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΡΗΤΙΚΟΙ.

 

Εάν τη Κρητική μουσική την έμαθε και την άκουσε όλος ο Κόσμος Παγκοσμίως αγαπημένοι μου φίλοι κατά τη προσωπική μου ταπεινή γνώμη, αυτό οφείλεται πρώτα και πάνω από όλα στην καλλιτεχνική μοναδικότητα - το ταλέντο και την αναγνωρισιμότητα του αείμνηστου Νίκου Ξυλούρη. 

Μιλάμε για μια θρυλική φωνή, όπου μόνο στο άκουσμά της γυρνάει η μνήμη κάθε ακροατή στις αξέχαστες αναμνήσεις εκείνης της εποχής, αλλά και στις συνεργασίες του με τους μεγάλους Έλληνες συνθέτες Γιάννη Μαρκόπουλο και Σταύρο Ξαρχάκο. Ας μην ξεχνάμε ποτέ αγαπημένοι μου φίλοι ότι κατάφερε να διακριθεί και να βραβευτεί  δύο φορές στο Εξωτερικό:

1966. Κερδίζει το πρώτο βραβείο σε φολκλορικό φεστιβάλ μουσικής στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας, παίζοντας με τη λύρα του ένα συρτάκι.

1971. Ηχογραφεί τα «Ριζίτικα» σε μουσική επιμέλεια του Γιάννη Μαρκόπουλου και τον Μάρτιο του 1976 η Γαλλική Ακαδημία «Charles Cross» βράβευσε τον δίσκο στον τομέα της διεθνούς λαϊκής μουσικής. Μάλιστα στο εξώφυλλο του δίσκου τα "ριζίτικα", από τυπογραφικό λάθος δεν γράφτηκε το όνομα του Νίκου Ξυλούρη ως ερμηνευτή, γεγονός που προκάλεσε μία "ψυχρότητα" μεταξύ των δύο αυτών αείμνηστων μεγάλων μουσικών.

Όπως και να έγιναν τα γεγονότα ο Νίκος Ξυλούρης θα μείνει  μία αξέχαστη ανάμνηση με τεράστια προσφορά για πάντα στις καρδιές μας.

Και επειδή έχω τη θεϊκή ευλογία να είμαι απόγονος Κρητικού μουσικού, θα γράψω κάτι κλείνοντας αυτό το άρθρο αναμνήσεων, που έτυχε να ακούσω μεταξύ συζήτησης λυράρηδων και λαουτιέρηδων, των οποίων τα ονόματα δεν θα αναφέρω, διότι δυστυχώς δεν τους θυμάμαι όλους: "Εάν ο Νίκος Ξυλούρης δεν είχε κάνει παγκοσμίως γνωστή τη Κρητική μουσική, ίσως εμείς σήμερα να μην είχαμε τις ευκαιρίες να μας αναγνωρίζει (καλλιτεχνικά) ο κόσμος, και να σέβεται και να ακούει τόσο πολύ τις προσωπικές μας δισκογραφικές δουλειές εντός και εκτός Ελλάδας."