Ας μου πει εμένα φίλοι μου όποιος θέλει - διαβάσει - και διαφωνεί με την άποψή μου, ότι ο καθένας μας δεν "τραβάει" το δικό του προσωπικό Γολγοθά σε ετούτη τη προσωρινή αλλά σκληρή ζωή.
Και ειδικά εμείς τα Αμέα, που δίνουμε καθημερινά τον δικό μας αγώνα για να πετύχουμε αλλά και να καταφέρουμε τους στόχους μας.
Αλήθεια πόσες υποχωρήσεις, αναγκαζόμαστε να κάνουμε μόνο και μόνο για να έχουμε βοηθούς και συνοδοιπόρους δίπλα μας. Πόσες φορές προσωπικά αναγκάστηκα να κρατήσω ή και να κρατάω ακόμα ανάμεσα στη δική μου σχέση μαζί τους αλλά και τη μεταξύ τους προσωπική εργασιακή σχέση ισορροπίες προκειμένου να μπορέσω να καλύψω τις προσωπικές καθημερινές μου ανάγκες.
Και αλήθεια μεγάλη επίσης είναι πως κανείς δεν με ρώτησε ποτέ πως νιώθω εγώ προσωπικά;
Εάν είμαι κουρασμένος ή όχι. Ακόμη - ακόμη και εάν είμαι φοβισμένος.
Φοβισμένος ναι γιατί σας κάνει ή πιθανόν να σας κάνει εντύπωση. Φοβισμένος γιατί πολύ απλά χωρίς όλους αυτούς τους ανθρώπους που χρειάζομαι - δεν μπορώ να "υπάρχω εγώ".
Ένας από όλους αυτούς να "στραβώσει" όχι με εμένα μόνο αλλά και με τους άλλους συν βοηθούς και φύγει, Εγώ τι θα απογίνω; Και ποιος και πόσο εύκολα θα καλύψω το κενό του.
Εντάξει είμαι στη Χώρα μου και στο σπίτι μου αλλά πόσο εύκολα και στην ίδια σου τη Χώρα βρίσκεις πραγματικούς ανθρώπους που να θέλουν να σε βοηθήσουν και να το εννοούν πραγματικά;
Θα σας απαντήσω ρητορικά εγώ. Καθόλου εύκολα.
Εάν όλα αυτά που περιγράφω δεν είναι Γολγοθάς τότε τι είναι;
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου