ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ.

 

Τελικά αγαπημένοι μου φίλοι κάθε ημέρα ετούτης της σκληρής ζωής είναι για εμένα και τις ανάγκες που έχω και μία διδασκαλία. Και τα απρόοπτα ακόμη γεγονότα πάντα κάτι με διδάσκουν. Και αφήνουν κάτι "μέσα μου" που πρέπει να το επεξεργαστώ, να το ερμηνεύσω σωστά και το κυριότερο να το αντιμετωπίσω εκείνη τη δεδομένη χρονική στιγμή.

Το βασικό θέμα είναι να μην είναι πολλά τα λόγια και οι πράξεις λίγες. Το πρόβλημα βέβαια το έχω πάντα εγώ που λόγω τις κινητικής αναπηρίας, έχω και τις ανάγκες, και δεν είναι σχεδόν ποτέ σίγουρο ότι το δικό μου πρόβλημα θα το σεβαστεί κάποιος άλλος, γιατί πολύ απλά δεν το βιώνει ο ίδιος και άρα δεν μπορεί να καταλάβει και τη σοβαρότητά του.

Άρα κανείς μας δεν μπορεί να "κάνει τον δάσκαλο της ζωής χωρίς να έχει τη διδακτική ύλη μπροστά του". Και εναλλακτικές λύσεις στα χέρια του για το τι πρέπει να κάνει.

Όσο η ανηφόρα της ζωής μας είναι δύσκολη, όλοι έχουμε ανάγκη "από ένα χέρι βοήθειας". Και καμιά φορά το βρίσκεις από ανθρώπους που δεν το περιμένεις. 

Για αυτό έχω να πω και να γράψω για μία ακόμη φορά πως Κυπαρισσία Μακρύγιαννη και Βασιλική Λιανού με βγάλατε από τη δύσκολη θέση ευρέσεως βοηθού, μια και η καλή μου φίλη για λόγους υγείας Χρυσούλα Μαλεφάκη αναγκάστηκε να αποχωρήσει. Σας ευχαριστώ από καρδιάς.

Χρυσούλα Μαλεφάκη σου εύχομαι ολόψυχα περαστικά. Γρήγορα κοντά μας και σε ευχαριστώ για τη μέχρι τώρα πολύτιμη βοήθειά σου.

Υπόλοιποι φίλοι - βοηθοί συνεχίζουμε το ίδιο δυνατά.