ΜΙΑ ΣΠΑΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ!!!

Λένε φίλοι μου πως μια εικόνα από μόνη της αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Και αυτό είναι αλήθεια. Αυτό που έζησα και είδα εχτές, και βλέπετε και εσείς στη φωτογραφία αυτού του κειμένου ήταν κάτι που με πήγε πίσω στις παιδικές μου  αναμνήσεις της δεκαετίας του 1980. Και που ευτυχώς πρόλαβε και το έβγαλε φωτογραφία με το κινητό του ο μικρός μας φίλος Στέφανος Σιφναίος, για να μπορώ να σας περιγράψω εγώ σήμερα το πως ένιωσα.

Η φωτογραφία αυτή λοιπόν με "πήγε πίσω" στις παιδικές  αναμνήσεις της δεκαετίας    του 1980, όταν στις αυλές της μονοκατοικίας μας, και ειδικά μετά από βροχή όπως και εχτές, "έρχονταν και περίμεναν" τα περιστέρια ενός γείτονα που είχε ως χόμπι, να τα μεγαλώνει και να τα εκτρέφει, για να τους δώσουμε λίγο βρεγμένο ψωμί ή οτιδήποτε άλλο από  τροφή είχαμε.

Ήταν μια όμορφη εικόνα "φτιαγμένη" από τον Κόσμο του Θεού που στα παιδικά μου μάτια και στην παιδική αφέλεια, με έκανε να νιώθω τότε ευλογημένος από τον Θεό, αφού με το βρεγμένο ψωμάκι που τους έριχνα για να τα ταΐσω, ένιωθα περήφανος που φρόντιζα θεϊκά πτηνά, δημιούργημα του "δικού μου Θεού - και του δικού μου Πιστεύω.

Τα χρόνια φίλοι μου πέρασαν. Εγώ μεγάλωσα. Οι μονοκατοικίες της Ανθρωπιάς, γκρεμίστηκαν και έδωσαν τη θέση τους στις πιο σύγχρονες πολυκατοικίες της αδιαφορίας και όλα άλλαξαν και εξελίχθηκαν. Για άλλους προς το καλύτερο για άλλους το χειρότερο.

Και αφού όλα άλλαξαν, φυσιολογικά άλλαξε και η "συμπεριφορά των πτηνών" που προτίμησαν τη φιλοξενία "της Φύσης και τον φιλόξενο Ουρανό του Θεού".

Σε σημείο που πλέον είναι τόσο σπάνια η εικόνα να βλέπεις στο μπαλκόνι μιας πολυκατοικίας περιστέρια όσο σπάνιο είναι να βλέπεις και τρία μικρά παιδιά (Λυδία - Στέφανο - και Γιάννη), να τρέχουν γεμάτα χαρά για να τα ταΐσουν. Διότι φίλοι μου κατά τη γνώμη μου παιδιά που αγαπούν τα πλάσματα της Φύσεως, αγαπούν και την ίδια τη Ζωή με τους Ανθρώπους της!!!