ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ.

 

Άλλη μια χρονιά χωρίς εσένα και είναι τα μάτια βουρκωμένα. Ξέρω κάθε χρόνο που περνάει, ότι ο μήνας Σεπτέμβριος είναι ο χειρότερος μήνας της ζωής μου.

Και αυτό γιατί πολύ απλά μου στέρησε ό,τι πιο πολύτιμο μου έχει χαρίσει ετούτη η σκληρή ζωή. Έναν υπέροχο και μοναδικό πατέρα. Δώρο Θεού - κόσμημα ανθρωπιάς. Τον αείμνηστο Νίκο Καδιανό.

Που οι περισσότεροι από εσάς και κυρίως τους Κρητικούς, τον γνωρίσατε και γλεντήσατε μαζί του σαν καλλιτέχνη. Για εμένα όμως ήταν - και θα παραμείνει στη σκέψη και μέσα στη καρδιά μου, το ένα και μοναδικό στήριγμά μου μέχρι την ώρα του θανάτου του.

Ο άνθρωπος και γονιός εκείνος που ήθελε πάντα την κάθε επιθυμία μου να την ικανοποιεί. Ο ίδιος σπάνιος και μοναδικός άνθρωπος, έλεγε: "πως σε αυτό το παιδί, επειδή δεν μπορεί να κάνει και να καταφέρει πράγματα από μόνο του, λόγω της κινητικής του αναπηρίας, πρέπει όλοι εμείς που είμαστε κοντά του, να του παρέχουμε τα απαραίτητα, για να μπορεί να καλύπτει τις καθημερινές του ανάγκες.

Ήταν ο γονιός - στήριγμά μου - "που έμπαινε πάντα μπροστά", για να με υπερασπιστεί στη κάθε δυσκολία μου και να βρει τη λύση αλλά και να με συμβουλέψει για το τι έπρεπε να κάνω, για να βγω από τη δύσκολη θέση εκείνης της στιγμής.

Εκείνος που μαζί με την μητέρα μου, εξίσου μεγάλη ηρωίδα Αφροδίτη Αναστασάκη, ταλαιπωρήθηκαν και πόνεσαν πολύ εξαιτίας της κινητικής αναπηρίας.

Ξέρω ότι η φυσική πορεία της ζωής είναι τα παιδιά να κηδεύουν τους γονείς, και ο Θεός να μην "αξιώνει" γονιό να κηδεύει το παιδί του και να ζει ο ίδιος.

Υπάρχουν όμως πάντα κάποιοι άνθρωποι στη ζωή μας, που τους νιώθουμε σαν σύμβολο αιωνιότητας, που δεν θα φύγει ποτέ από κοντά μας.

"Πίστευα" λοιπόν μέσα στο μυαλό και τη ψυχή μου λανθασμένα βέβαια ότι ο δικός μου ο πατέρας δεν θα φύγει ποτέ από κοντά μου, γιατί πολύ απλά ήξερε πόσο ανάγκη τον είχα. Σαν παρουσία και σαν άνθρωπο με δύναμη και θέληση ψυχής.

Και όμως! Και αυτός ο άνθρωπος, ο δικός μου πατέρας στις 16 Σεπτεμβρίου 1997, "πήρε τη μεγάλη απόφαση να εγκαταλείψει τούτο τον Κόσμο". Και να περάσει στην άλλη την αιώνια ζωή. 

Δεν ξέρω εάν κατάλαβε ποτέ του το κενό που θα άφηνε σε εμένα η απουσία του από κοντά μου. Εκείνο που ξέρω καθαρά μέσα μου, είναι ότι κάθε χρόνο τέτοια μέρα, περνούν μπροστά από τα μάτια μου, σαν εικόνα οι πιο θλιβερές αναμνήσεις της ίδιας μου της ζωής.

Γιατί χωρίς να το θέλω το "μυαλό γυρίζει" πάντα σε εκείνη την ημέρα. Σε εκείνη την ημέρα όπου κανείς δεν θέλει να ζήσει για τους δικούς του ανθρώπους. Του θανάτου του πατέρα μου σε ηλικία 65 ετών, από καρδιακή ανεπάρκεια.

Όσα χρόνια και αν περάσουν και λογικά και τυπικά πλησιάζω και εγώ στο "βασίλεμα" της δικής μου ζωής, δεν θα σταματήσω ποτέ να σκέφτομαι τα τελευταία του λόγια.

Την ημέρα της γιορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στις 14 Σεπτεμβρίου του 1997 (ημέρα Κυριακή και ώρα 5 το απόγευμα), όταν έπαθε το τελευταίο μοιραίο έμφραγμα στην αυλή του πατρικού μας σπιτιού, και λίγο πριν τον παραλάβει το ασθενοφόρο για να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο, ζήτησε λίγα λεπτά υπομονή από τους τραυματιοφορείς, για να μου πει τα τελευταία του αξέχαστα προς εμένα λόγια: <<Νίκο μου φεύγω και μάλλον δεν θα με ξαναδείς. Να θυμάσαι όμως ότι πάντα θα σε αγαπώ".

Πίστευα ότι θα τα καταφέρεις και σε εκείνη τη μάχη ζωής. Τελικά δεν τα κατάφερες και δεν σε ξανά είδα ποτέ. Άκου και εσύ όμως τώρα από τον Ουρανό αυτό που θα φωνάξω δυνατά μέσα από τη ψυχή μου: "Και εγώ σε αγαπώ - και ίσως μια μέρα από κοντά να σου το πω>>.

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ!!!