ΙΣΧΥΡΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ.

 

Αγαπημένοι μου φίλοι. Αυτό το κολλάζ φωτογραφιών που βλέπετε στην αρχή αυτού του άρθρου και αν είναι γεμάτο αναμνήσεις.

Ιανουάριος του 2011 στην Αιόλου, έξω από το Κεντρικό Κατάστημα της Εθνικής Τράπεζας, την ημέρα που κατέθεσα τα χαρτιά για τη συνταξιοδότησή μου, μετά από 16 χρόνια επιτυχημένης εργασιακής πορείας, και κυρίως πλούσιας σε εμπειρίες, υγείας, σταδιοδρομίας, και γεμάτης αγάπη που εισέπραξα, από όσους εξυπηρέτησα.

Και η χαρά μου δεν ήταν τόσο μεγάλη τότε επειδή σταμάτησα να δουλεύω, γιατί αυτή η δουλειά και η προσφορά ήταν εκτόνωση ενέργειας και δημιουργικότητας για εμένα, όσο η  ευχές που πήρα όλα αυτά τα χρόνια που δούλευα και η αγάπη του κόσμου. Παππούδες και γιαγιάδες, μικροί και μεγάλοι, φίλοι και γνωστοί. Που τους εξυπηρέτησα όπως ήμουν υποχρεωμένος εφόσον δούλευα και εκείνοι ήταν ευχαριστημένοι από την ποιότητα της δουλειάς μου.

Προσπαθούσα πάντα να είμαι πιο φιλικός και όσο πιο κοντά μου επιτρεπόταν προς τις ανάγκες του κάθε πελάτη, και ευτυχώς για εμένα η γνώση η καλή των υπολογιστών βοήθησε πολλές φορές προς αυτή τη κατεύθυνση. 

Γεγονός που όλη αυτή τη προσπάθεια την εκτιμούσαν ανάλογα και θετικά οι πελάτες. Και έτσι αγάπησα και αγαπήθηκα, εγώ τη δουλειά μου και τον κόσμο και ο κόσμος εμένα.

Επίσης φίλοι μου εκείνη την ημέρα της συνταξιοδότησής μου, έλειπε από κοντά μου ένα πρόσωπο το οποίο έτρεξε και μόχθησε πολύ για να φτάσω εγώ να δουλεύω. Η αείμνηστη μητέρα μου Αφροδίτη Αναστασάκη, που ένα μεγάλο κομμάτι, εάν όχι το μεγαλύτερο σίγουρα της ανήκει.

Για έναν και μόνο λόγο φίλοι μου. Για να καμάρωνε από κοντά το αίσιο τέλος της κοινής μας αυτής προσπάθειας.

Γιατί πάντα ήθελε, το έλεγε, και προσπαθούσε μέσω μιας εργασίας, να μπορέσω να αποκτήσω μία σύνταξη και μία ιατρική περίθαλψη. Και να που τα καταφέραμε. Μόνο που εκείνη <<έλειπε>> τη δεδομένη στιγμή από κοντά μου.

Μάνα δικαιώθηκες. Μάνα τα καταφέραμε!!!