ΑΠΟ ΤΗ ΓΡΑΦΟΜΗΧΑΝΗ ΕΩΣ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ.

 

1982 φίλοι μου. Η χρονιά δηλαδή που απέκτησα τη πρώτη μου επίσημα πλέον γραφομηχανή στη τρίτη Δημοτικού, μετά από μία ολιγόμηνη εξάσκηση πιο πριν στις γνωστές σε όλους μας εκείνη την εποχή "Ηλεκτρογραφούλες".

Σε ηλεκτρονική πλέον γραφομηχανή τύπου και μάρκας σαν αυτή που βλέπετε στην αρχή του άρθρου, λόγω δυσκολιών στην γραφή με το χέρι, ξεκίνησα να γράφω τα σχολικά μου μαθήματα μα και τα πρώτα μου αρθράκια στις σχολικές τότε εφημερίδες που τυπώναμε στα υποτυπώδη τυπογραφειάκια γλυκερίνης, όπου με αυτό το τρόπο βγάζαμε πολλά αντίγραφα, τα οποία στη συνέχεια τα μοιράζαμε έναντι μιας παλιάς "ηρωικής και αξέχαστης" δραχμής στους γονείς μας και γνωστούς μας ανά τάξη, και με τα ελάχιστα έσοδα του κοινού σχολικού ταμείο, πληρώναμε τα έξοδα εκδρομών με πούλμαν και άλλων εξωσχολικών δραστηριοτήτων.

Αξέχαστες προσωπικές στιγμές και εμπειρίες τόσο στο ιδιωτικό δημοτικό σχολείο της κυρίας Παρασκευής Σταμέλου, και αργότερα στο Γυμνάσιο στα ιδιωτικά τότε "ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ" στο Περιστέρι, όπου τυπώναμε το περιοδικό με τίτλο "ΜΑΘΗΤΙΚΟΙ ΠΑΛΜΟΙ".

Μία φωτογραφία με ιστορία και κατάθεση ψυχής και σκέψεων για εμένα εκείνα τα ωραία μαθητικά μου χρόνια. Συντροφιά με τέτοιου τύπου γραφομηχανή λοιπόν μπόρεσα να μάθω την ορθογραφία και να διατυπώνω θέλω να πιστεύω με το πέρασμα των χρόνων σωστά τις απόψεις, τις ιδέες και τα συναισθήματα μου, όπου κάθε γραμμένη κόλλα Α4 ήταν για εμένα ένα νοερό εγκεφαλικό ταξίδι, στο όνειρο, στην ελπίδα και στη βεβαιότητα.

Γράφω φίλοι μου στη βεβαιότητα, γιατί ήμουν από 9 ετών συνειδητοποιημένος, ότι εφόσον δεν μπορώ να περπατήσω, οι μόνες δουλειές και ασχολίες που θα μπορούσα να κάνω, θα ήταν με τα χέρια, το μυαλό και την έκφραση.

Βέβαια ο πρώτος που εντόπισε το ενδιαφέρον και το μεράκι μου γύρω από τη γραφομηχανή και με ενθάρρυνε κιόλας ήταν ένας ξάδελφος του πατέρα μου, ο θείος Κωνσταντίνος Καδιανάκης που κατοικούσε στο Χαϊδάρι, γιατί πίστευε από εκείνη την εποχή ότι η τεχνολογία θα εξελιχθεί και αυτά τα μηχανήματα θα επικρατήσουν. Και άρα όποιος ήξερε να τα χρησιμοποιεί, θα ήταν πιο εύκολο στο μέλλον να βρει, μια δουλειά γραφείου, όπως είχα ανάγκη εγώ για παράδειγμα.

Έτσι και έγινε φίλοι μου. Η εξάσκηση συνεχίστηκε από εμένα για χρόνια, μέχρι της 2 Νοεμβρίου του 1995 και ημέρα Πέμπτη, όπου εργάστηκα για πρώτη φορά στην ζωή μου στην Εθνική Τράπεζα - Κατάστημα Περιστερίου 164 -Υπηρεσία Συναλλάγματος.

Και βλέπω μπροστά μου μία άλλη μάρκα γραφομηχανής (olympus) αυτή τη φορά, η οποία δεν με δυσκόλεψε καθόλου στη χρήση αφού ήδη είχα εξασκηθεί.

Μάλιστα το 1995 στη Τράπεζα, υπολογιστές μπροστά τους είχαν μόνο οι ταμειολογιστές, οι προϊστάμενοι των Υπηρεσιών, οι υποδιευθυντές και ο διευθυντής Καταστήματος.

Το 1996 απέκτησα τον πρώτο μου προσωπικό υπολογιστή τύπου "386" με τη δισκέτα 3,50, και από τότε πορεύομαι συντροφιά με αυτά τα μηχανήματα, δημιουργώ τα blogs και εκφράζομαι, και όλη αυτή  τη δουλειά που κάνω όλοι οι εσείς ιντερνετικοί φίλοι αγαπάτε και τιμάτε με τη προσοχή σας εδώ και πολλά χρόνια!