Και ξαφνικά εκεί που παίζουμε χαρτιά όπως κάθε απόγευμα φίλοι μου, όλοι οι ένοικοι της πολυκατοικίας για να περάσει η ώρα, γιατί όπως είναι φυσικό μετά από από 16 ολόκληρα χρόνια, όλοι έχουμε γίνει μια παρέα, και κάθε απόγευμα σχεδόν είμαστε μαζί.
Θα μου πείτε τώρα πως υπάρχουν περιπτώσεις ενοίκων πολυκατοικιών στον ευρύτερο χώρο της Αττικής, που με περισσότερα χρόνια διαμονής σε διαμερίσματα της ίδιας πολυκατοικίας, ο ένας δεν γνωρίζει το όνομα του άλλου ενοίκου. Εμείς ευτυχώς αποτελούμε την ευχάριστη εξαίρεση και έκπληξη μάλλον.
Εκεί που παίζαμε χαρτιά λοιπόν εχτές όπως κάθε απόγευμα, μοιράζουμε τη τράπουλα και βλέπουμε πως τα μισά χαρτιά λείπουν.
Τι έχει γίνει τώρα; Έχει βγει η Ζάνα να πάρει τον απογευματινό καφέ της από τον delivery, και ξεχνάει τα τραπουλόχαρτα επάνω στο γραφείο μου, εμείς όμως χωρίς να το έχουμε προσέξει συνεχίζουμε να παίζουμε κανονικά.
Οπότε στη τελευταία μοιρασιά έλειπαν τα φύλλα της τράπουλας και η παρτίδα όπως ήταν φυσιολογικό ακυρώθηκε.
"Άτιμη Κοινωνία - μία φορά στη ζωή μου, πήρα και εγώ τους 4 βαλέδες και εξαφανίστηκαν τα υπόλοιπα τραπουλόχαρτα". Ακόμα γελάω βέβαια.
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου