ΟΤΑΝ ΓΡΑΦΩ ΚΕΙΜΕΝΑ ΝΟΕΡΑ ΤΑΞΙΔΕΥΩ.

 

Γιατί πολύ απλά φίλοι μου η ψυχή <<πετάει>> σαν το περιστέρι και το μυαλό <<ταξιδεύει>> σε τόπους αλαργινούς.

Σε σκέψεις και εμπειρίες που έζησα ή θα ήθελα να ζήσω. Εξάλλου όλοι μας, μέσα μας ενδόμυχα, δεν πιστεύω πως δεν έχουμε πραγματοποιήσει τέτοιου είδους ταξίδια.

Εκ των πραγμάτων η ίδια μας η ζωή και η πορεία της από μόνη της είναι ένα ταξίδι με γνωστή αφετηρία τη γέννησή μας και άγνωστο τερματισμό.

Πόσες φορές ακούμε ή και λέμε οι ίδιοι μας τη φράση: "τώρα θα ήθελα να ήμουν εκεί π.χ. μία εκδρομή σε ένα βουνό", ενώ στη πραγματικότητα είμαστε αλλού.

Πολλά πράγματα ή και καταστάσεις τα θέλουμε κοντά ή και θέλουμε να τα ζήσουμε αλλά δεν μπορούμε, απλά τα ονειρευόμαστε και ταξιδεύουμε, με την αίσθηση αν όχι τη βεβαιότητα πως κάποια στιγμή, θα καταφέρουμε να τα κατακτήσουμε και να τα κάνουμε δικά μας.

Τα κείμενα, οι αναρτήσεις και οι περιγραφές μας στα social media, όπου όλοι μας σχεδόν τηρούμαι λογαριασμούς, δεν περνούν σαν ονειρεμένες εικόνες μπροστά από τα μάτια και μέσα στο μυαλό μας, και όλοι μας ταξιδεύουμε μαζί τους νοερά;