ΠΟΤΕ ΟΜΩΣ.

 Τελικά έχουν απόλυτο δίκιο φίλοι μου όσοι λένε και γράφουν ότι είναι καλύτερα να μην "βάζουμε" τίποτα και κανέναν πάνω από τον εαυτό μας, παρά μόνο τον ίδιο τον Θεό πλάστη και δημιουργό μας.

Όταν κάποιος δεν  σε θέλει και δεν τολμάει να στο πει βέβαια λόγω δειλίας ή διπλωματίας του χαρακτήρα, όσες προσπάθειες και αν κάνεις δεν θα σε αποδεχτεί ποτέ, απλά θα σε ανέχεται, και την κατάλληλη στιγμή, που θα υπερτερεί απέναντί μας, θα μας πληγώσει κιόλας με τη συμπεριφορά του.

Αλλά όταν έχει την ανάγκη μας θα μας θυμηθεί και θα χτυπήσει την πόρτα μας, ξεχνώντας πως, και αν μας έχει πληγωμένους.

Σε αυτή τη περίπτωση τι κάνεις; Αποχωρείς κρατώντας την αξιοπρέπειά σου κοιτώντας μόνο τον εαυτό σου, που σου ανήκει κιόλας εξ' ολοκλήρου - και έχει ο καιρός γυρίσματα και η ζωή ανάγκες...

Έμαθα σε όλη τη ζωή να στηρίζομαι και να στηρίζω τον εαυτό μου και αυτό θα συνεχίσω να κάνω.