ΤΟΤΕ & ΤΩΡΑ.

 

Αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής φίλοι μου και γιατί όχι μιας άλλης ζωής. Το "τότε" της φωτογραφίας το 2006, σε ένα κοινωνικό γεγονός που ήμουν παρόν μέσα στο χαμόγελο και την αισιοδοξία. Λίγους μήνες μετά τον θάνατο της μητέρας μου και πιστεύοντας αλλά και προσπαθώντας να συνεχίσω τη ζωή μου, με όσες ψυχολογικές δυνάμεις μου είχαν απομείνει, αλλά και όσους ανθρώπους θέλησαν να μείνουν κοντά μου για να με στηρίξουν, σε όλη αυτή τη καινούργια αφετηρία της ζωής μου. Μόνος μου πια, μια και συγγενικά μου πρόσωπα διακτινίστηκαν από κοντά μου για να μην με φορτωθούν.

Έτσι λοιπόν συνέχισα και εγώ με όσους σεβάστηκαν και θέλησαν να βοηθήσουν σε αυτή μου τη προσπάθεια. 

Γείτονες και φίλους τη Σοφία, την Αγγελική, τον αείμνηστο Ιωακείμ, τη Παγώνα, τη Βούλα και βέβαια την αξέχαστη Μηλίτσα Μαλεφάκη, που την τελευταία στιγμή απέτρεψε την είσοδό μου τότε σε ίδρυμα.

Όλοι τους να είναι πάντα καλά και όσοι δεν ζουν να είναι αναπαυμένοι. Η ζωή μου λοιπόν κάπως έτσι συνεχίστηκε, η εργασία μου ολοκληρώθηκε, η σύνταξη μου απονεμείθηκε, και η ζωή μου <<άνοιξε τα φτερά της>>, για άλλους προορισμούς και στόχους.

Πάντα με ένα κοινό σταθερό στοιχείο κοντά μου. Έναν υπολογιστή μπροστά μου και ένα μαγνητόφωνο στο χέρι να καταγράφω τις σκέψεις, τις απόψεις, τους προβληματισμούς μου. Εξάλλου κάπως έτσι με γνωρίζετε οι περισσότεροι από εσάς.

Τα χρόνια πέρασαν. Το "μετά" είναι το 2024, όπου είναι εμφανής η κούραση, η ταλαιπωρία και η μεγαλύτερη προσπάθεια να τα αντέξω όλα. Πόνους, αντοχές, προβλήματα και παραξενιές και δικές μου και όσων είναι δίπλα μου. Άλλοι έφυγαν, άλλοι έμειναν, άλλοι ίσως έρθουν.

Σας ευχαριστώ όλους μόνο που αυτή τη φορά επέλεξα "τον δρόμο της απομόνωσης και της περισυλλογής" γιατί πολύ απλά δεν θέλω να ξανά τραυματίσω τη ψυχολογία του εαυτού μου. Θέλω αυτοί που είναι δίπλα μου να με δέχονται έτσι όπως είμαι και για αυτό που είμαι. Για όλους τους άλλους η πόρτα της εξόδου θα είναι πάντα ανοιχτή. Και για κάποιους έχει κλείσει οριστικά.

Εάν ότι κάνω δεν το κάνω με πάθος δεν μπορώ να είμαι ο εαυτός μου. Και προκειμένου να χάσω τον εαυτό μου, καλύτερα να απομακρύνω  αυτούς.