ΔΥΟ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΟΝΟ.

 

Δύο πράγματα είναι σίγουρο φίλοι μου, ότι δεν θα μας προδώσουν ποτέ σε αυτή τη ζωή. Ο Θεός και ο ίδιος μας ο εαυτός. Όλοι οι άλλοι μπορεί να δείχνουν υποτιθέμενη προθυμία αλλά τη κατάλληλη και κρίσιμη στιγμή, στρίβουν και αλλάζουν γωνία. 

Άλλοι δεν σηκώνουν καν το τηλέφωνο, ενώ έχεις συνεννοηθεί από τη προηγούμενη ημέρα να μιλήσεις μαζί τους. Άλλοι δηλώνουν αδυναμία, χωρίς να σκεφτούν ότι τη στιγμή που σου δήλωναν παρόν για να σε βγάλουν από τη δύσκολη θέση, <<ξέχασαν να μετρήσουν>> τις σωματικές τους δυνάμεις, και το θυμήθηκαν μεταγενέστερα. 

Δεν σκέφτονται επίσης σε πόσο πιο δύσκολη θέση με φέρνουν όταν τη τελευταία στιγμή δηλώνουν αδυναμία διότι το ξανά σκέφτηκαν να με βοηθήσουν. 

Αν όλο αυτό που περιγράφω τώρα, λέγεται ανθρωπιά και ευαισθησία, τότε ζω σε έναν άλλο κόσμο. Ίσως φανταστικό. Σε έναν κόσμο που πριν κάποιες δεκαετίες, είχε ανθρωπιά και ευαισθησίες. Και όταν λέγαμε κάτι το εννοούσαμε κιόλας.