ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΩ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΦΡΑΓΚΙΟΥΔΑΚΗ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΟΡΟΥΜΑΙ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΑ ΕΚΕΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ!!!

 

Πραγματικά αγαπημένοι μου φίλοι είναι στιγμές, γνωριμίες και καταστάσεις από το μουσικό παρελθόν του πατέρα μου, που μου έχουν μείνει για πάντα χαραγμένες στο μυαλό, στις αναμνήσεις και στις σκέψεις μου, μιας άλλης όμορφης εποχής που είχα την τύχη και την τιμή, μαζί με θεϊκή ευλογία, να ζήσω από κοντά σπουδαίες μορφές της Κρητικής μας μουσικής.

Τους αγάπησα και με αγάπησαν τόσο δυνατά, αφού σχεδόν μόνο αυτοί για λόγους υγείας ήταν η παρέα μου, που η φιλία μου μαζί τους βαστάει ακόμα και πιστεύω ότι δεν θα σβήσει ποτέ. Όσοι  από εσάς με γνωρίζετε από κοντά καταλαβαίνετε, τι εννοώ.

Μία από αυτές λοιπόν είναι και η φιλία μου, με τον Γιώργο τον Φραγκιουδάκη, από την εποχή που έπαιζε στο Κρητικό κέντρο "ΑΚΡΩΤΗΡΙ".

Δημιουργήθηκε μεταξύ μας μια φιλία, η οποία κρατάει πολλές δεκαετίες, και βέβαια μου θυμίζει πολλές παλιές μα ποτέ ξεχασμένες όμορφες αναμνήσεις. Το τελευταίο διάστημα, κυριαρχεί μέσα μου η επιθυμία, να ξανά έρθω σε επικοινωνία μαζί τους.

Μιλήσαμε λοιπόν με τον αγαπημένο φίλο Γιώργο και θυμηθήκαμε τα παλιά και όμορφα εκείνα χρόνια, όπου ο καθένας από το δικό του μετερίζι, εκείνος του επιτυχημένου και αγαπητού καλλιτέχνη, από όλο τον κόσμο, και εγώ του ακροατή και θαυμαστή της Κρητικής μουσικής παράδοσης, αγαπήσαμε και αγαπάμε το ίδιο δυνατά τη Κρήτη μας.

Ακολουθεί ο μεταξύ μας διάλογος:

ΝΚ. Αγαπημένε μου φίλε από τα παλιά Γιώργο Φραγκιουδάκη, η σημερινή μας συνομιλία γίνεται με αφορμή παλιές μας αναμνήσεις και των δύο. Κατάγεσαι από ένα χωριό: τον Άγιο Θωμά, που έχει προσφέρει τόσα πολλά σε διάφορους τομείς, των επιστημών, του πολιτισμού κλπ. Βέβαια οι πιο προβεβλημένοι ως μουσικοί στη νεότερη εποχή, είσαι εσύ μαζί με τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη. Θέλω πρώτα από όλα να μου πεις δύο λόγια για τη μουσική σου πορεία;

ΓΦ. Νίκο εγώ ξεκίνησα από εννέα χρονών παιδί και έπαιζα λύρα. Τότε έμαθα ας πούμε σιγά - σιγά. Είχαμε και δύο - τρεις καλούς λυράρηδες ας πούμε. Στο χωριό μας είχαμε τον Μελαμπιανό (Κυριακάκη Γιώργο). Ο οποίος ήταν φοβερός μερακλής. Πήραμε πολλά πράγματα από αυτόν. Και εγώ και ο Μπάμπης. 

Είχαμε μετά τον Γιώργο τον Γαργανουράκη (Μανταρίνι). Είχαμε τον Μιχάλη Κατσαραπίδη και τον Γιάννη τον Κατσαραπίδη. Μετά από το δικό μου σόι ήταν, Γιώργης Φραγκιουδάκης λύρα, Στυλιανός Φραγκιουδάκης λύρα, Γιάννης Φραγκιουδάκης λύρα.

Είχαμε μετά και δύο καλούς μουσικούς. Τον Γαργανουράκη τον Χαράλαμπο, αυτός έπαιζε λαούτο. Και αυτός μας έβγαλε στο επάγγελμα και εμένα και τον Μπάμπη. Είχαμε και δύο "τεράστια" μαντολίνα. Τον έναν τον έζησα, τον άλλον δεν τον γνώρισα, Έμενε στην Αυστραλία. Ο Θωμάς ο Στρατάκης (Ξενοφώντας).

Αυτό το μαντολίνο δε το έχω ξανά ακούσει ακόμα παρά μόνο από ένα παιδί, εδώ πέρα στη Πεδιάδα. Τον Μιχάλη το επώνυμό του δεν το θυμάμαι. Αυτός μου θυμίζει Στρατάκη Θωμά. Και ήταν και άλλος ένας Σμπώκος Γιώργος, τον οποίο, τον γνώρισα μόνο στην Αυστραλία, όταν είχα πάει το 1988. Πήραμε από αυτούς τους ανθρώπους πολλά πράγματα. Στη πορεία της ζωής μας.

Σιγά - σιγά μπήκαμε στο επάγγελμα. Εγώ έκανα οικογένεια. Το 1975 έφυγα, και ήρθα στο Ηράκλειο. Και έπαιξα στου Ξηντάρη του Στέλιου το μαγαζί. Και αφού τελείωσα, έφυγα και πήγα στο "ΚΑΣΤΡΟ" του Βασίλη του Αναγνωστάκη. Έκανα και εκεί 14 μήνες με τον συχωρεμένο τον Κώστα τον Ζαχαρόπουλο τότε. Σημερινό Μανωλάκης. Του Γιώργη τον πατέρα.

Κάναμε 14 μήνες μαζί εκεί. Μετά έφυγα από το "ΚΑΣΤΡΟ" και πήγα στο μαγαζί των αδελφών Ορέστη & Γιώργου Σαρρή. Στην "ΑΡΕΤΟΥΣΑ". Έπαιξα μαζί με τον Κώστα Γαρεφαλάκη. Και ήταν και ο Μανούσος ο Παπατσαράς λαούτο. Ο Νταμιωλάκης ο Γιώργος λαούτο και ο Παπουτσάκης ο Γιώργος κιθάρα. Και σε κάποια κενά έβαζαν και έναν Μακριδάκη Γιώργο, αυτός έπαιζε μπουζούκι. 

Τελείωσα λοιπόν τη χειμερινή σεζόν εκεί, το 1978. Και το καλοκαίρι του 1979 πήγα στη <<θερινή ΑΡΕΤΟΥΣΑ>> με τον Μουντάκη. Και παίξαμε 6 μήνες μαζί. Μετά έφυγα από εκεί, και ήρθα στην Αθήνα. Και έπαιξα στο "ΑΚΡΩΤΗΡΙ" - 7 χρόνια.

ΝΚ. Ερχόμαστε λοιπόν στη δεκαετία 1980, όπου σε γνωρίζω και εγώ, Στο "ΑΚΡΩΤΗΡΙ" με τον αείμνηστο τον Πέτρο τον Καρμπαδάκη. Πες μου δύο λόγια για αυτή σας τη συνεργασία;

ΓΦ. Περάσαμε πάρα πολύ ωραία με τον Πέτρο. Δεν είχαμε συγκρούσεις. Ήταν καλός μουσικός. Είχε πολλές γνώσεις επάνω στο όργανο. Τραγουδούσε ωραία. Καλός βοηθός. Είχε παίξει με τον Κώστα Παπαδάκη (Ναύτη). Είχε παίξει με τον Μιχάλη τον Κουνέλη. Με τον Μαριάνο. Είχε παίξει με πολλούς. Τελικά παίξαμε στο "ΑΚΡΩΤΗΡΙ" 6 χρόνια. Έμαθα πολλά πράγματα από τον Πέτρο. Δεν υπήρχε είδος μουσικής να μην το παίζει.

ΝΚ. Αναφέρθηκες σε έναν μεγάλο λαουτιέρη, τον αείμνηστο Μανούσο Παπατσαρά από τις Δαφνές. Πες μου επίσης δύο λόγια και για αυτή τη συνεργασία σου;

ΓΦ. Με τον Μανούσο τον Παπατσαρά παίξαμε 12 χρόνια μαζί. Από τους μεγάλους βοηθούς της λύρας, όπως και ο συχωρεμένος ο πατέρας σου. Αυτοί ήταν τότε πολύ ωραία λαούτα. Δηλαδή με τη σειρά του πατέρα σου ας πούμε μαζί ήταν οι Τσαγκαράκηδες - όλη η οικογένεια. Από τον Μιχάλη με τη λύρα, Τον Γιώργη, όλη η οικογένεια. Ήταν ο Δημήτρης, ο μεγάλος αδελφός που ήταν φανταστικός παίκτης. Μεγάλο όργανο.

Εγώ συνεργάστηκα μαζί του και με τον Στέλιο. Τα δύο αδέλφια, και παίξαμε μαζί, σε ένα μαγαζί που είχε φτιάξει, ο Μιχάλης ο Τσαγκαράκης στα Καμίνια - τον "ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟ". Και παίξαμε με τον Δημήτρη και τον Στέλιο. Για μια χειμερινή σεζόν. Μετά από εκεί πήγα στην "ΑΡΕΤΟΥΣΑ". Και μετά έφυγα για την Αθήνα.

ΝΚ. Να έρθουμε λοιπόν στην Αθήνα, όπου ξεκινάς με τον Πέτρο τον Καρμπαδάκη όπως προ είπαμε.

ΓΦ. Με τον Πέτρο και τον σύντεκνό μου τον Στέλιο Κλειδή. Μία σεζόν. Έπαιξα και λίγο καιρό με τον συχωρεμένο τον Βασίλη Κατσαμά εκεί στο "ΑΚΡΩΤΗΡΙ". Και με τον Χρήστο Φουρναράκη. Και μετά που έπαιξα τη τελευταία σεζόν στο "ΑΚΡΩΤΗΡΙ", έπαιξα με τον Βαγγέλη τον Πυθαρούλη.

ΝΚ. Ως λαούτο μου λες τώρα;

ΦΡ. Ως λαούτο. Μετά τον έβαλε ο Βιτζιλάκης να παίζει και μπουζούκι. Και έπαιζε και λαούτο. Κάναμε καλή συνεργασία με τον Βαγγέλη. Και μετά έφυγα και πήγα στο "ΚΟΝΑΚΙ" του Γρύλλου. Και έπαιξα με τον πατέρα σου και τον Μανώλη Σκουλά.

Τότε είχα πάει στην Αμερική, γύρισα και δεν είχα κλείσει σε μαγαζί. Και στου Γρύλλου έπαιζε ο Σπύρος Σηφογιωργάκης. Τώρα γιατί δεν τα βρήκαν με τον Γρύλλο, δεν ξέρω. Του είπε ο πατέρας σου και με κάλεσε ο Γρύλλος.

Με πήρε λοιπόν και πήγα στο μαγαζί Έπαιξα μαζί με τον Μιχάλη Ρουσσάκη. Ήταν να παίξουμε και με τον Βαρβατάκη τον Ανδρέα, εγώ και ο συχωρεμένος ο Νίκος ο πατέρας σου. Αλλά ο Βαρβατάκης απαίτησε να του βάλει ένσημα. Ο Γρύλλος δεν ήθελε. Ο πατέρας σου, είχε σύνταξη από τη Γερμανία. Εγώ ήμουν στο Υπουργείο Μεταφορών, δεν ήθελα ένσημα. 

Εκεί που το κουβεντιάζαμε, γυρίζει και μου λέει ο Γρύλλος: "Εσύ Γιώργο δεν κάνεις για λυράρης. Κάνεις μου λέει για συνδικαλιστής. Αυτό είναι δεδομένο. Του λέω λοιπόν " άκου να δεις εγώ τους συνεργάτες μου  τους προσέχω." Έπαιξα δύο χρόνια στο "ΚΟΝΑΚΙ". Αυτό ήταν έτοιμο να κλείσει. Με πήρε τηλέφωνο, όταν έπαιζε ο Σηφογιωργάκης. Δεν ξανά ήρθε, είχε τη λύρα του από κάτω από τη καρέκλα. Και δεν ξανά ήρθε. Και έτσι έμεινα εγώ στο "ΚΟΝΑΚΙ", Και έκανα και δεύτερη σεζόν.

Και μετά έφυγα από εκεί και πήγα στον "ΟΜΑΛΟ" του Μπαντουράκη. Στη Θηβών. Έπαιξα εκεί με τον Βασίλη τον Κατσαμά και τον Αντώνη Ζαχαριουδάκη μαζί με τον Αστρινό όταν χρειάστηκε εγώ να απουσιάσω μαζί με τον Στέλιο τον Κλειδή και για λίγο καιρό με τον Μανώλη Σαλούστρο.  Με τον Πέτρο τον Καρμπαδάκη, δεν ξανά παίξαμε παρά μόνο σε μια εκδήλωση που κάνανε εδώ στο Ηράκλειο, και ήταν για τον Παντελή τον Σταυρουλάκη. Τον είχαν καλέσει εκείνη τη βραδιά και παίξαμε στην εκδήλωση.

Πήγα λοιπόν στου Αντώνη του Μπαντουράκη το μαγαζί και έκανα δύο χρόνια. Έφυγε ο Αντώνης μετά να πάει φαντάρος και πήρα τον Βασίλη τον Κατσαμά. Με τον Κατσαμά κάναμε πέντε χρόνια μαζί. 

Μετά από εκεί έφυγα και έκανα άλλη μία σεζόν στο κέντρο "ΜΙΝΩΑΣ" του Μίνωα του Κοτσαμπασάκη. Και με τον Μίνωα πέρασα πάρα πολύ καλά μαζί με τον Αρτέμη τον Πεντάρη.

Ο πατέρας σου ήταν φοβερός βοηθός. Αυτά τα λαούτα ήταν μετρημένα. Καδιανός, Παπατσαράς, Δημήτρης Φουκάκης, Τσαγκαράκηδες, ο Κατσαμάς και άλλοι ήταν καλοί παίκτες.

Πήγα μετά πάλι με τον Κατσαμά στον "ΚΡΗΤΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ" στην Αγ. Παύλου. Και από εκεί έφυγα και κατέβηκα στη Κρήτη. Αυτή είναι η μουσική μου διαδρομή, μέχρι το 1996, που ήμουν στην Αθήνα.

Ύστερα κατέβηκα στη Κρήτη. Προσπάθησα και μονιμοποιήθηκα στο Υπουργείο Μεταφορών. Και πήγα σε γλέντια εδώ πέρα. Έπαιξα και σε ένα - δύο μαγαζιά. Δόξα τον Θεό πέρασα καλά.

ΝΚ. Γιώργο μου, μέχρι τώρα μου περιέγραψες τη πορεία σου στο Κρητικό πάλκο, που είναι αξιοσέβαστη. Πες μου δύο λόγια για τη δισκογραφική σου δουλειά;

ΓΦ. Η δισκογραφική μου δουλειά Νίκο δεν είναι πλούσια. Δεν έχω γράψει πολλούς δίσκους. Έγραψα στου Φραγκάκη το 1972 μία κασέτα με κοντυλιές με τον Νίκο τον Συγγελάκη και τον Αλέκο τον Κοκαράκη. Είχα καλές μαντινάδες τότε μέσα, και έκανε πάταγο τότε η κασέτα. Δεν βγήκε δίσκος.

Μετά από αυτό έγραψα "ΤΑ ΚΑΛΛΙΜΕΝΤΑ ΤΟΥ ΣΕΒΝΤΑ". το 1980 με τον Πέτρο Καρμπαδάκη στη Panivar. Και δεν μου το έκανε ο συχωρεμένος ο Βαρδουλάκης δίσκο. Και με είχε <<δέσει>> με συμβόλαιο 6 χρόνια. Και του λέω δεν ξανά γράφω αν δεν το βγάλεις δίσκο. Είχε βγει μόνο κασέτα.

Μετά έγραψα το 1988 το "ΕΛΑ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ", γιατί ήμουν <<δεμένος>> με την εταιρεία. Και πάω στη Columbia και έγραψα το "ΕΛΑ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ". Σε αυτό έχω βάλει μέσα και τα "ΑΣΤΡΑ ΜΗ ΜΕ ΜΑΛΩΝΕΤΕ" Και παίζουμε με τον πατέρα σου. Ο Μπάμπης ο Γαργανουράκης το έγραψε πρώτος και μετά ο Αλέκος Πολυχρονάκης .

ΝΚ. Έχεις και ένα φοβερό κομμάτι, το οποίο το θυμάμαι γιατί μου άρεσε πολύ "ΤΟ ΑΝΑΣΤΟΡΟΥΜΑΙ ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ".

ΓΦ. "Αναστορούμαι" είναι το πρώτο κομμάτι. Και αυτό τους είχα πει, να βάλουν ως τίτλο. και στη κιθάρα ήταν ο Γιώργος Δουλγεράκης. Γιατί τότε έγραφε και ο Κώστας Μουντάκης, ¨ΣΤΟΝ ΨΗΛΟΡΕΤΗ ΘΑ ΑΝΕΒΩ¨. Που έχει και τις κοντυλιές με τίτλο "ΠΑΡΕΑ ΓΛΕΝΤΖΕΔΩΝ", όπου συμμετέχω και εγώ μέσα στο τραγούδι. Και βέβαια υπάρχουν και μια σειρά κοντυλιές, Που είναι σε μουσική όπως το "ΒΟΣΚΑΡΟΥΔΑΚΙ ΑΜΟΥΣΤΑΚΟ." Και λέμε 5 μαντινάδες ο Μουντάκης, 5 εγώ, 3 ο Γρύλλος, 3 ο Μανώλης ο Σκουλάς και 2 ο Μάνος. Και λέει ο Κώστας ο Μουντάκης: <<Έλα κοντά μου σίμωνε και σίμωνε κοντά μου, και ταίριαζε τα λόγια σου, μαζί με τα δικά μου.>> Και αυτό δεν μπήκε στον δίσκο. Και ήταν η κασέτα που γράψαμε στο στούντιο  με ηχολήπτη τον Φιλιππίδη τον Τάκη.

Παίζαμε τώρα εμείς εκεί και τελικά του λέει ο Φιλιππίδης - κάναμε πρόβες μαζί με τον πατέρας σου και τον Δουλγεράκη. Και του λέει ο Φιλιππίδης ο Τάκης: "Κώστα, αυτός ο λυράρης μου αρέσει. Και στο τραγούδι και στη λύρα. Και του λέει ο Μουντάκης: Δεν σου είπα ότι είναι καλός παίκτης. Και καλό παιδί. Έχουμε κάνει συνεργασία στη Κρήτη, 6 μήνες στην "ΑΡΕΤΟΥΣΑ".  Και είναι πρώτον καλό παιδί και μετά λυράρης καλός. Και έχει  μια καλή δουλειά τώρα να γράψει. Και θα πω του Μάτσα να τη γράψει εδώ. Λέει άστον και εγώ θα  τον πάω στη Columbia."

Και έτσι έγραψα τον δίσκο "ΕΛΑ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ". Εξαιτίας του Φιλιππίδη. Και μετά μου λέει έχεις καμιά κασέτα, Την είχε ο πατέρας σου στο μαγνητόφωνο μέσα. Τη βγάζει και του τη δίνει. Τη πάει στη Columbia. Η Columbia από Κρητικά είχε μόνο τον Βασίλη τον Σκουλά τότε.

Και με το που πήγε και άκουσαν τη κασέτα και μου είπαν ότι θα κυκλοφορούσαν τα δικά μου μετά τον Σκουλά που είχε γράψει πιο πριν από μένα. Και τους λέω δεν έχω κανένα πρόβλημα, να τον κυκλοφορήσετε Νοέμβρη με Δεκέμβρη. Να "πιάσει" τις γιορτές.

Πάω στην Αυστραλία και γυρίζω, έφυγα 7 Μαίου και γύρισα μετά από τρεις μήνες και βλέπω, να έχουν εκδώσει τον δίσκο και τη κασέτα, και ένα βράδυ είχαμε παίξει με τον πατέρα σου ΣΤΑ ΠΛΟΚΑΜΙΑ σε έναν γάμο. Και φύγαμε και πήγαμε στο χωριό. Σταματήσαμε - κατέβαινε μια παρέα και γροικώ τα κομμάτια που έχουμε γράψει.

Τα παιδιά κατεβαίνανε κάτω και κάνανε καντάδα με ένα μαγνητόφωνο υποτίθεται, και ήταν ενός Μπενέτου, και του λέω: <<Βρε Γιάννη έλα να σου πω. Που τη βρήκες τη κασέτα αυτή; Και μου λέει: Ο πατέρας μου, τη πήρε από τις Μοίρες. Από του Χαραλαμπάκη. Και του λέω: Βγάλε τη κασέτα να τη δω. Και βγάζει τη κασέτα και βλέπω τα πάντα.>>

Και μου είπαν από την εταιρεία ότι επειδή δεν πήγε η τότε δουλειά του Σκουλά καλά, από την εταιρεία γράψαμε τον δικό σου και έχει κάνει θραύση. Είχα βάλει και τα "ΑΣΤΡΑ", και πήρα τον Μπάμπη τηλέφωνο και μου λέει, θα βάλεις του Λευτέρη του Καμπουράκη το όνομα. Και έτσι έβαλα στο δίσκο. Και πρώτη εκτέλεση Γαργανουράκης.

Μετά με έριξαν στα ποσοστά. Δεν ήθελαν να μου πληρώσουν κάποιους δίσκους. Και μετά ήθελαν να υπογράψω συμβόλαιο για 6-7 χρόνια. Αλλά με μηδενικό ποσοστό από τις πωλήσεις των δίσκων. Τους λέω δεν υπογράφω. Και σταμάτησα τον επόμενο δίσκο, μέσω ενός φίλου μου δικηγόρου του Χαλκιαδάκη του Δημήτρη.

Και μετά εγώ δεν είχα δίσκο. Γιατί τους χάρισα όλους. Σε φίλους. Και όταν πήγα στην Αυστραλία με τον Βαρβατάκη τον Ανδρέα πάλι βρήκα 4 σε ένα δισκοπωλείο και τους αγόρασα. Και αυτούς έχω τώρα. Μετά δεν ξανά έγραψα.

Με έφαγε ο Βαρδουλάκης μετά έλα και έλα. Και είχα κλείσει να πάω με τον Μανούσο. Παίζαμε στο "Κρήτη". Και είχε και ο Μανούσος δύο δικά του κομμάτια. Ένα συρτό και μια σειρά κοντυλιές. Τις κοντυλιές τις έχω βάλει μέσα στον δίσκο που παίζει ο Χρήστος Στιβακτάκης σόλο και λέω μαντινάδες.

ΝΚ. Να πούμε δυο λόγια και για μία άλλη συνεργασία σου, με έναν άλλο μεγάλο λαουτιέρη τον Χρήστο Στιβακτάκης. Έναν "δυναμίτη" λαουτιέρη κατά τη γνώμη μου;

ΓΦ. Για εμένα δεν υπάρχουν αυτός και ο Αλεφαντινός. Υπάρχουν και άλλοι καλοί βέβαια, αλλά αυτοί οι δύο για εμένα είναι οι κορυφαίοι. Όπως είναι και ο Μαρκοβαγγέλης. Έπαιξα με τον Γιάννη και τον Βαγγέλη Μαρκογιάννη σε δυο γάμους και μία βάπτιση στην Αθήνα.

Πήγα στην Αμερική και έπαιξα στο Σικάγο με τον Μπάμπη Μαρκογιάννη, σε ένα κέντρο όπου αυτός έπαιζε μπουζούκι. Αλλά ήταν φοβερός παίκτης στη λύρα. Καλές συνεργασίες είχα κάνει.

Και ο Μανούσος με έβαλε και έγραψα με τον Χρήστο. Γιατί κάναμε πρόβες και κατεβαίναμε στη Κρήτη, και πάμε στην Αθήνα να γράψουμε. Και μου λέει εγώ θα πάω με το καράβι. Και μπαίνει στο καράβι ο Μανούσος και έρχεται στην Αθήνα, και πάει στα Πετράλωνα, και κάνανε 4 μερόνυχτα και εγώ τον περίμενα στο ξενοδοχείο. Τελικά έφυγα. Κατέβηκα Κρήτη. Και ήταν να παίξουμε στο πανηγύρι του χωριού - του Χριστού. Ο Μανούσος μετά από όσα συνέβησαν στην Αθήνα, ήταν εξαφανισμένος. 'Έρχεται λοιπόν στο χωριό - του Χριστού - κρατούσε το λαούτο και είχε το κεφάλι σκυμμένο και μου λέει να "κάτσω ή να φύγω;"

Και του λέω γιατί να φύγεις; Να κάτσεις. Ήταν ένας άνθρωπος που δεν πλησίασε ποτέ σε λεφτά. Ψυχάρα. Όπου κι αν πήγαμε, ήταν βοηθός άψογος. Δεν άφηνε ποτέ τον λυράρη να εκτεθεί. Εργάτης της λύρας, όπως και ο πατέρας σου. 

Είχα παίξει με τον Ψαρογιάννη. Με τον Παντελή Σαλούστρο. Του Μανώλη και του Αντώνη τον πατέρα. Με τον Φουκάκη. Είχα τη τύχη να γνωρίσω και τον Μπαξεβάνη. Όταν ήμουν φαντάρος στη Λάρισα. Έπαιξα με τον Νίκο Μανιά. Με τον Κακλή, κάναμε μεγάλη συνεργασία, 13 καλοκαίρια - έπαιξα στο μαγαζί του. Έπαιξα με τον Νίκο τον Αλεφαντινό, σε μια εκδήλωση για τον Μουντάκη και ο Κατσαμάς ο Βασίλης μαζί στην Αθήνα. 

Με τον Μανώλη Λαρεντζάκη κάναμε μια πολύ ωραία συνεργασία, Ήταν καλός άνθρωπος, οικογενειάρχης, μερακλής, ωραίο λαούτο. Ποτέ δεν είχαμε ούτε καβγάδες, τίποτα. Κύριος. Σε όσα γλέντια παίξαμε. Παντού όπου πήγαμε, κύριος στη κυριολεξία. Με τον Μανώλη είχαμε κάνει και εκπομπή με την Αριστέα τη Καλογριδάκη.

Την ίδια χρονιά που έπαιξα στο "ΚΟΝΑΚΙ" με τον πατέρα σου, με είχε καλέσει ο Βασίλης ο Σαλούστρος, ο οποίος είχε αγοράσει το μαγαζί "ΝΤΕΛΙΝΑ", στη Φωκίωνος Νέγρη, από τον Σταυρακάκη τον Νίκο. Του είχε κάνει εγκαίνια ο Σκουλάς ο Βασίλης. Μετά έφυγε. Και έπαιξε ο Νικηφόρος Αεράκης με τον Μύρων Μαυρουδή και τον Βασίλη Ξυλούρη.

Εγώ είχα πάει στην Αμερική, και όταν γύρισα με κάλεσε ο Βασίλης και έπαιξα και εκεί 2 μήνες, αντικαθιστώντας τον Αεράκη. Και δεν σου κρύβω ότι εκεί γνώρισα αξιόλογα άτομα όπως τον Γιάννη Βόγλη, τη Μαίρη Χρονοπούλου και άλλους πολλούς.

ΝΚ. Τελειώνοντας αγαπημένε μου Γιώργο τη συζήτησή μας, θα σου μιλήσω σαν γιος του αείμνηστου Νίκου Καδιανού. Θέλω πραγματικά να σε ευχαριστήσω μέσα από τη ψυχή μου. Γιατί στα "ΑΓΡΙΜΙΑ" που πρωτογνωριστήκαμε, όταν ο πατέρας μου έπαιζε με τον Γαργανουράκη και εσύ αντίστοιχα με τον Καρμπαδάκη στο "ΑΚΡΩΤΗΡΙ", αλλά και μετά όταν παίξατε οι δυο σας στο "ΚΟΝΑΚΙ". Θα σου πω μία μικρή ιστορία. Έβγαλες τον πατέρα μου από μια πολύ δύσκολη θέση. Γιατί ψάχνανε για λυράρη επειγόντως, για πρώτο λυράρη, όταν αποχώρησε ο αείμνηστος Σπύρος Σηφογιωργάκης, για λόγους που δεν γνωρίζω.

Και θέλω να σε ευχαριστήσω όχι μόνο για αυτή την υπέροχη δίχρονη συνεργασίας σας, αλλά και για ό,τι πρόσφερες στη καριέρα του Νίκου του Καδιανού. Πάντα με το δικό σου το μεράκι, με το Αγιοθωμιανό φιλότιμο και ό,τι μας έχεις προσφέρει σε όλους μας.

Και βέβαια εγώ προσωπικά σε ευχαριστώ γιατί για πολλές βραδιές, ήσουν και ακόμα συνεχίζεις να είσαι, μέσα από το ιντερνέτ η μουσική μου καλή και αξέχαστη συντροφιά. Με το τραγούδι και τη λύρα σου. Εύχομαι ο Θεός να σε έχει πάντα καλά. Και σε ευχαριστώ για τη κουβέντα μας.

ΓΦ. Σε ευχαριστώ Νίκο μου. Και ο Θεός να συγχωρέσει τον πατέρα σου, γιατί ήταν από τα μεγάλα όργανα. Εργάτης πάρα πολύ μεγάλος στη Κρητική μουσική.