ΜΙΑ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΣΩΠΑΣΗ.

 

Κοιτάζοντας το ηχητικό μου αρχείο αγαπημένοι μου φίλοι, ανέσυρα μία παλιά μου συνομιλία με τον αείμνηστο μεγάλο λυράρη από τα Χελιανά Ρεθύμνου Νίκο Σωπασή.

Η τιμητική εκδήλωση είχε διοργανωθεί προς τιμή του από το τότε κρητικό site kritikiparadosi.gr, και μάλιστα ο καλός μου φίλος Γρ. Αλυσσανδράκης, μου είχε κάνει τη ξεχωριστεί τιμή, να απονείμω εγώ τη πλακέτα στον Νίκο Σωπασή, ως γιος του παλιού του συνεργάτη Νίκου Καδιανού.

Ακολούθησε και ηχογραφήθηκε η παρακάτω μεταξύ μας συνομιλία τότε στο κέντρο "ΚΡΗΤΗ", την οποία θέλω να μοιραστώ μαζί σας, μέσα από αυτό το blog, ως ένδειξη τιμής της μνήμης του και της μεγάλης προσφοράς του στη Κρητική μας μουσική.

ΝΚ. Κύριε Νίκο να σας καλησπερίσω και να σας καλωσορίσω στο Κρητικό κέντρο "ΚΡΗΤΗ", όπου βρισκόμαστε για μία τιμητική εκδήλωση σε εσάς. Από τους πιο σπουδαίους λυράρηδες της γενιάς σας. Δύο λόγια για την αποψινή εκδήλωση;

ΝΣ. Να είσαι καλά Νίκο Καδιανέ. Χάρηκα που συναντηθήκαμε επαέ. Και θυμάμαι και τον συγχωρεμένο τον πατέρα σου. Γιατί είχαμε παίξει πολλές φορές μαζί.

Κατάφερα να κρατήσω ψηλά τη Παράδοσή μας. Προσπαθώ όσο μπορώ, να δώσω στον κόσμο, αυτό που μπορώ να δώσω. Με αρχοντιά και με χάρη. Σέβομαι το πάλκο που κάθομαι. Σέβομαι τον κόσμο. Γιατί το πάλκο το δικό μας, είναι ιερό. Και πρέπει να το τιμούμαι.

Να σου φέρω και ένα παράδειγμα. Παλιά έπαιζα στον "ΖΟΡΜΠΑ." Δεκαετία του 1970. Ερχόταν μία παρέα, δύο μήνες και δεν σηκώθηκαν ποτέ να χορέψουν.

Ένα βράδυ που κατεβαίνω από το πάλκο, και περνώντας τους λέω: "Τι κάνετε; Τέλος πάντων τα σχετικά. Ερχόσαστε εδώ δύο μήνες και δεν σηκωθήκατε ποτέ να χορέψετε. Και δεν το λέω από συμφέρον. Να σηκωθείτε να χορέψετε για παράδειγμα, να πληρώσετε. Δεν σας έχω δει ποτέ να χορέψετε."

Και μου λέει, δεν θυμάμαι τώρα το όνομά του: " Σωπασή, έρχομαι εδώ - δεν κατέχω αν παίζεις καλά. Δεν κατέχω αν τραγουδάς καλά. Έρχομαι, γιατί μου αρέσει ο τρόπος που κάθεσαι στο πάλκο."

Γιατί στο πάλκο το δικό μας σου λέω, μετράνε πολλά πράγματα. Εμείς οι παλιοί αυτά τα τηρούσαμε. Τώρα δυστυχώς. Δεν το σέβονται καθόλου το πάλκο. Πρώτα από όλα ακούς τους νέους που λένε οι εξελίξεις προχωρούν.

Η Παράδοσή μας δεν σβήνει. Όσο και αν προσπαθείτε, να την αλλοιώσετε. Τους το λέω ξεκάθαρα. Δεν θα τη σβήσετε. Βλέπεις τώρα - εγώ θυμάμαι τη λύρα και ένα λαούτο. Πηγαίναμε στους γάμους, από εκεί που είμαι - από τον Μυλοπόταμο. Ούτε μηχανήματα ούτε τίποτα. Καθόμασταν στη μέση του σπιτιού, και χορεύανε γύρω - γύρω. 

Τους λέω τώρα μπορείτε να πάτε να παίξετε; Εσείς που μου κάνετε τις μεγάλες βεντέτες. Ποιος λέει - εγώ χωρίς μηχανήματα; Όχι δεν πάω πουθενά. Ε, να σταματήσεις του λέω να παίζεις όργανο. Οποιοδήποτε όργανο.

Τώρα τους βλέπεις, έχουν βάλει ντραμς, έχω δει στη τηλεόραση και έχουν βάλει πλήκτρα, έχουν βάλει εκείνο το διάολο το κοντραμπάσο και του ανοίγουν και την ένταση και δεν ακούγεται πράμα.

Τα έχω πει και στα ραδιόφωνα στο Ηράκλειο. Τα έχω πει και στη τηλεόραση και με έχουν όλοι "κακιώσει". Γιατί; Γιατί λέω την αλήθεια. Και ακούς τους πιο παλιούς και μου λένε: "Μπράβο ρε Σωπασή, καλά τα λες; Και τους λέω γιάντα μωρέ δεν βγαίνετε και εσείς να τα πείτε;"

Ήμουν μια φορά στον Βιτώρο, και μου κάνει διάφορες ερωτήσεις. Και του λέω: "Γιώργη, οι νέοι ανάθεμα και κατέχουν ήντα γυρεύουν στο ιερό πάλκο το δικό μας. Μου βάζουν μπάσο, κιθάρες, πλήκτρα". Και μου λέει: "Γιάντα το κάνουν αυτό το πράγμα;"

"Γιατί καλύπτουν τις ατέλειες που έχουν. "Χτυπάει η ντραμς και χαλάει ο κόσμος". Ό,τι και αν παίξει το περνά γιατί δεν ακούγεται η λύρα. Τέλος πάντων, δόξα τον Θεό. Εγώ είμαι τώρα στα "βασιλέματά" μου. Αλλά κατάφερα, όσο μπορώ και ότι μπορούσα να δώσω - το έδωσα.

Στο εξωτερικό πήγαινα κύριος - κύριος γύριζα. Σεβόμουν τα πάντα. Ειδικά στο εξωτερικό, ξέρεις κάθε βράδυ, είμασταν  και σε ένα σπίτι - τραπέζι. Κάθισα 2 μήνες Αμερική ή Καναδά ή Αυστραλία, κάθε βράδυ είμασταν και σε ένα σπίτι.

Και είχα ακούσει ορισμένους, τον βάζεις στο σπίτι σου, και όταν θα φύγει τον έχεις και κοιμάται εκεί πέρα, ποτέ δεν μας έβαζαν σε έξοδα. Εγώ στην Αμερική έχω έναν ξάδελφο ας πούμε, και ένιωθα σαν να ήμουν σπίτι μου. Έφευγαν όλοι. Τα παιδιά πήγαιναν σχολείο. Πήγαιναν στη δουλειά αυτοί. Ότι ώρα ήθελα σηκωνόμουν. Να σηκωθώ να βρω πράμα να φάω. Να κάνω τον καφέ μου.

Αλλά σε άλλα σπίτια σεβόμουν ακόμα  και πως να περπατάω. Δεν καταδεχόμουν ποτέ, να πουν "τόσο δω" για εμένα. Και δόξα τον Θεό το όνομά μου, έχω καταφέρει μέχρι στιγμής να είναι καθαρό.

Υπάρχουν βέβαια και οι αντιζηλίες. Από κακία μπορούν να πουν  για εμένα κάτι. Και δεν το παρεξηγώ. Γιατί ο καθένας έχει το δικαίωμα, να λέει ότι θέλει. Και όπως το θέλει. Αλλά δόξα τον Θεό μέχρι στιγμής, είμαι 74 χρονών, δεν έχουν να πουν τίποτα κακό για εμένα."

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ - ΑΘΑΝΑΤΟΣ - ΑΞΕΧΑΣΤΟΣ - ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ.