Ο ΚΑΔΙΑΝΟΣ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ ΤΟΥ. ΘΥΜΑΜΑΙ!!!

 Με ρωτούν πολλές φορές αγαπητοί μου φίλοι, πως νιώθω όταν βλέπω τόσα χρόνια μετά το θάνατό του, φωτογραφίες του πατέρα μου.

Σε όλες τις περιπτώσεις είμαι περήφανος για αυτόν και καμαρώνω. Ειδικά όταν τον βλέπω αγκαλιά με το λαούτο του, τη μεγάλη του αγάπη, και έτσι όπως τον  αγαπήσατε και τον γνωρίσατε και όλοι εσείς οι φίλοι του.

Διότι ο ίδιος μπορεί να είχε το ταλέντο, να γίνει αυτοδίδακτος λαουτιέρης, έπαιζε με το αυτί και με τη ψυχή όπως έλεγε ο ίδιος, αλλά και η δική σας η αγάπη, <<τον κράτησε>> ψηλά για πολλά χρόνια. Βλέπετε ήταν ενεργός και δραστήριος στη Κρητική μουσική από τα 14 του χρόνια έως και τα 62 του, όπου τελείωσε για λόγους υγείας τη καριέρα του στο Κρητικό κέντρο <<ΠΑΓΚΡΗΤΙΟ>>  της οικογένειας Παπαδάκη τότε.

Οι μόνες παρτιτούρες που είδε στη ζωή του και μάλιστα  δεν ήξερε να τις διαβάζει κιόλα, ήταν τη περίοδο που συνεργάστηκε με τον αείμνηστο μουσικοσυνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο 1981-1984.

Τα συναισθήματα τώρα που νιώθω, είναι περίπλοκα και πολλές φορές αντικρουόμενα. Από τη μία χαίρομαι όταν τον αντικρίζω σε διάφορα βίντεο στο διαδίκτυο, σε διάφορες εκδηλώσεις χορούς, γάμους κλπ. να διασκεδάζει τον κόσμο με τους συνεργάτες του. Θυμάμαι τις πρόβες στο σπίτι, τις ηχογραφήσεις, τη προετοιμασία του γενικά, για να έχει το πιο τέλειο αποτέλεσμα.

Από την άλλη όσο και αν ξέρω μέσα μου, ότι ετούτη η ζωή είναι προσωρινή, και όλοι μια μέρα την εγκαταλείπουμε, μου λείπει. Και μου λείπει γιατί για εμένα, ήταν ο τέλειος πατέρας.

Ο άνθρωπος που τον ένοιαζε πάντα να μην μου λείπει και να μην με πονέσει τίποτα από τις συμπεριφορές ανθρώπων λόγω της κινητικής αναπηρίας μου.

Μπορεί λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων να έλειπε συχνά από το σπίτι, αλλά ήταν τόσο έντονη προσωπικότητα, όπου μαζί με τη μητέρα μου, εξίσου δυνατή και δημιουργική προσωπικότητα, ήταν οι θεϊκά σταλμένοι τέλειοι γονείς για εμένα.

Μαζί με τον πατέρα μου όμως θέλω να μνημονεύσω και τον αείμνηστο Νίκο Σκευάκη, καθώς και  τους εκατοντάδες συνεργάτες του, όπου όλοι μαζί με σεβάστηκαν και που κοίταγαν με τη μουσική τους, να μου απαλύνουν τα όποια σωματικά μου προβλήματα: <<Να παίξουμε κοντά στο παιδί, να <<ξεχαστεί>> λιγάκι>>.

Είπαμε το γλέντι και το γέλιο είναι φάρμακο. Και είχαν όλοι τους δίκιο. Και ξεχνιόμουν αλλά και τον καμάρωνα ως λαουτιέρη. Με τον Νίκο το Σκευάκη, όμως "δεθήκαμε" πιο πολύ. 30 χρόνια ήταν μαζί με τον πατέρα μου.

Θυμάμαι μία φορά στον Κολωνό (Κρέοντος & Αμφιαράου) μέναμε, και κάνανε πρόβες για δισκογραφία στη panivar τότε, έτυχε να έρθει η φυσιοθεραπεύτρια να μου σπάσει την αγκύλωση, μετά από μια χειρουργική επέμβαση.

Διαδικασία επώδυνη, όση ώρα έκανα φυσιοθεραπεία τόση ώρα έπαιζαν και οι 2 μουσικοί δίπλα μου με τον αείμνηστο Νίκο Σκευάκη, να μου λέει: <<Εσύ άκου τη λύρα μου, γιατί παγουδιένει τον πόνο, και διόρθωνε τον πατέρα σου, γιατί δεν παίζει καλά.>>

Εγώ τους άκουγα και τους δύο  και ταξίδευα, μα δεν διόρθωνα κανέναν. Αθάνατοι και αξέχαστοι. Διότι ο Καδιανός ήταν ο βιολογικός μου πατέρας και ο Σκευάκης ο <<μουσικός πατέρας>> σε αυτή τη δύσκολη ζωή.