Σε καμία περίπτωση και για κανέναν λόγο, αυτή μου η θέληση, δεν σημαίνει ότι <<ζηλεύω>> τους αρτιμελείς συνανθρώπους μου, που μπορούν να κινηθούν άνετα και χωρίς τη παραμικρή βοήθεια. Αυτή είναι η ζωή, οι νόμοι, οι κανόνες και οι καταστάσεις της.
Όταν όμως αποφασίζω να μετακινηθώ σε οποιοδήποτε μέρος, και ξαφνικά διαπιστώνω πως ενώ θα έπρεπε δεν πληροί τις κατάλληλες προϋποθέσεις, και δεν έχει την ανάλογη προσβασιμότητα, όπως για παράδειγμα, το έδαφος κάτω να είναι στρωμένο με χαλίκι χοντρό, έτσι ώστε να μην μπορούν να κυλίσουν οι ρόδες του αναπηρικού αμαξιδίου ή μπροστά από τις ράμπες των πεζοδρομίων να είναι παρκαρισμένα οχήματα, που εμποδίζουν τη διέλευση μας ή οι ράμπες των αστικών συγκοινωνιών, που δεν λειτουργούν αρκετές φορές, τότε μέσα μου αναρωτιέμαι ένα απελπισμένο "γιατί;"
Και αναρωτιέμαι "το γιατί", διότι όλοι μας, ζούμε σε μια ευρωπαϊκή Χώρα, και μια Χώρα που διοργάνωσε Ολυμπιακούς και Παραολυμπιακούς Αγώνες το 2004, και υποτίθεται ότι έχει δημιουργήσει τις κατάλληλες και απαραίτητες υποδομές, για να μπορούμε να κινούμαστε άνετα μέσα στην ίδια μας τη Χώρα.
Αλλά δυστυχώς διαπιστώνουμε σχεδόν κάθε μέρα, ότι και οι συνάνθρωποί μας δεν σέβονται τις όποιες αυτές υποδομές υπάρχουν.
Έχω δει πολλές φορές τόσο στη Πετρούπολη όσο και στο Περιστέρι, όπου συνήθως κινούμαι τον τελευταίο καιρό να βλέπω επιδεικτικά έως και προκλητικά μπορώ να πω παρκαρισμένα οχήματα, που να μου εμποδίζουν τη πρόσβαση. Και αναρωτιέμαι γιατί;
Δεν ξέρουν; Δεν βλέπουν; Δεν γνωρίζουν; Οι απλά μας περιφρονούν τις ανάγκες μας και τα δικαιώματά μας.
Σήμερα είμαι εγώ, αύριο που ο Θεός <<να μην στο γράφει>>, μπορεί να είσαι εσύ; Σκέψου και προσάρμοσε τη συμπεριφορά σου αμετανόητε φίλε μου. Δεν είναι κατάρα αυτό που γράφω, είναι απελπισμένη παράκληση.
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου