Έχω γράψει σε πολλά κείμενα στο παρελθόν αγαπημένοι μου φίλοι, πως κάθε φορά που μου δίνεται η ευκαιρία να βρίσκομαι μέσα στον Οίκο του Θεού, αντλώ τέτοια και τόση ψυχική δύναμη και λάμψη, που είναι σαν να μηδενίζεται το κοντέρ, και η ζωή να ξανά ξεκινά από την αρχή.
Το ίδιο ένιωσα και εχτές - ημέρα της γιορτής των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης όταν προσήλθα στον Ι.Ν. της περιοχής όπου μεγάλωσα και έζησα για 35 χρόνια, πριν μετακομίσω στη Πετρούπολη.
Ξέρετε φίλοι μου, όσο περνούν τα χρόνια της ζωής μου και το μυαλό και οι σκέψεις <<με ταξιδεύουν>> σε διάφορες καταστάσεις και γεγονότα, έτσι κάνοντας μία ανασκόπηση καταλήγω πάντα στο ίδιο συμπέρασμα και αποτέλεσμα. Πως πάντα την ελπίδα, τη προσευχή και τη προσμονή για ό,τι καλό συμβαίνει στη ζωή μου την είχα και την ένιωθα μόνο από τον Θεό και τον Χριστό μας.
Σαφέστατα και δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι όλο αυτό το συναίσθημα που ένιωθα από τα παιδικά χρόνια και νιώθω ακόμα και σήμερα είναι παιδική παραπλάνηση και αφέλεια.
Καμιά φορά τα ίδια τα γεγονότα, σε οδηγούν και στο σωστό συμπέρασμα. Όσες φορές ζήτησα βοήθεια από τον Κύριο και Θεό μας άλλες τόσες φορές μου έδωσε τον τρόπο - το κουράγιο - αλλά και τη δύναμη να τα καταφέρω.
Άρα δεν είναι η μόνη ελπίδα και παρηγοριά μου; Ευχαριστώ από καρδιάς και τον πατέρα Νεκτάριο, για την ευλογία του και τις ευχές όπως βλέπετε στο βίντεο που ακολουθεί.
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου