Μπορεί αγαπημένοι μου φίλοι στη πρώτη του συμμετοχή ως προπονητής σε ευρωπαϊκό τελικό, να μην τα κατάφερε να κατακτήσει τον τίτλο, ο αγαπημένος μου Βασίλης Σπανούλης, αλλά με τη δουλειά του απέδειξε ότι είναι και θα εξελιχθεί στο μέλλον ακόμα περισσότερο σε θρυλικό προπονητή όπως ήταν και σαν παίκτης, κατακτώντας πολλούς τίτλους.
Αυτό το κείμενο φίλοι μου το γράφω πολύ πικραμένος, και όχι για κανέναν άλλο λόγο, γιατί σε έναν ευρωπαϊκό τελικό, μία ομάδα θα κερδίσει μία ομάδα θα χάσει, και αυτή έτυχε να είναι εχτές η Μονακό, 70-81 τελικό σκορ.
Το παράπονο όμως που θέλω να πω μέσα από αυτό το κείμενο είναι ότι είναι ξευτιλισμένοι όσοι Έλληνες φίλαθλοι εχτές μέσα στο γήπεδο αποδοκίμασαν τον Σπανούλη.
Οι περισσότεροι βέβαια από αυτούς, ήταν οπαδοί του πράσινου χρώματος, τόσο άμυαλοι όσο έχουν το ίδιο χρώμα με τα χορτάρια της Φύσης, που επίσης και αυτά από τον Θεό, είναι ανέκφραστα και άμυαλα αλλά τουλάχιστον προσφέρουν μια ομορφιά στα κάθε είδους τοπία.
Δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται σε μια ξένη Χώρα και με Έλληνα προπονητή στον πάγκο της μίας ομάδας να υποστηρίζουν την αντίπαλη ομάδα μόνο και μόνο επειδή ο Σπανούλης στη συγκεκριμένη περίπτωση υπήρξε παίκτης για πολλά χρόνια του Ολυμπιακού.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για ήθος όταν δεν υπερασπιζόμαστε τους συμπατριώτες μας προπονητές και αθλητές. Και σε τελική ανάλυση, ας μην ξεχνάμε ότι όσο κι αν μας πονάει - γιατί όλους μας πόνεσε, ότι οι δικές μας ομάδες Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός, δεν κατάφεραν να προκριθούν στον τελικό, παρά τα μεγάλα όνειρα και λόγια, η Μονακό κατατακτήρια είναι πάνω από τις Ελληνικές ομάδες.
Επομένως καλά θα κάνουν κάποιοι να σέβονται αν όχι να υποκλίνονται στο Σπανούλη γιατί εκτός από προπονητής της Μονακό είναι και Ομοσπονδιακός προπονητής με ήθος και αξία!!!
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου