ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ Η ΖΩΗ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΙ ΘΑ ΤΟΥ ΦΕΡΕΙ.

 

Τελικά φίλοι μου το μεγαλύτερο εμπόδιο στη ζωή, είναι η ίδια μας η ζωή. Γιατί πολύ απλά δεν ξέρεις την επόμενη στιγμή της τι καταστάσεις μπορεί να αντιμετωπίσεις, πως, και αν είσαι σε θέσει να βρεις τη κατάλληλη λύση.

Αλήθεια πόσοι από όλους εμάς έχουμε ξαφνιαστεί από γεγονότα, που μας συμβαίνουν σε απρόβλεπτη χρονική στιγμή;

Πιστεύω πως όλοι μας κατά καιρούς. Συγκεκριμένα θυμάμαι μία δική μου περίπτωση, που πραγματικά αν και σε μικρή ηλικία με είχε ξαφνιάσει.

Το 1974 - σε ηλικία 4 ετών εγώ, είχαν πει του πατέρα μου πως από ότι φαίνεται, μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν επρόκειτο να περπατήσω, παρά μόνο με μπαστουνάκια.

Του είχαν προτείνει λοιπόν φίλοι και γνωστοί να πάμε να με δει στο ΠΙΚΠΑ ΒΟΥΛΑΣ, ένας γνωστός για την εποχή του νευρολόγος. Έτσι σαν δεύτερη γνώμη. Ο άνθρωπος γνωμάτευσε και αυτός τα ίδια.

Πήρε όμως τον απογοητευμένο πατέρα, τότε και πήγαν μαζί σε έναν θάλαμο, όπου ήταν εγκαταλειμμένα από τους γονείς τους παιδιά λόγω αναπηρίας.

Και οι απαντήσεις οι αφοπλιστικές και του νευρολόγου και του ορθοπεδικού προς τον πατέρα μου ήταν: "Το δικό σου το παιδί τουλάχιστον θα μπορεί να μιλάει, να σκέφτεται και να εκφράζεται. Και να ξέρεις ακριβώς τι σου ζητάει και τι θέλει. Αυτά εδώ τα παιδιά που βλέπεις παρατημένα, από τους γονείς τους σε αυτόν εδώ το θάλαμο, προσπαθούμε εμείς να "μαντέψουμε τι θέλουν και τι πρέπει να τους προσφέρουμε για να έχουν μια φυσιολογική ζωή".

Οπότε φίλοι μου σε αυτή τη ζωή τίποτα και κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να του συμβεί ή τι πρόκειται να αντιμετωπίσει την επόμενη κιόλας στιγμή. Εύχομαι όλοι να έχουμε την υγειά μας.