Και πραγματικά έτσι είναι. Όλη μου τη ζωή λόγω της αναπηρίας -πέρασα και περνάω κατά διαστήματα δύσκολες καταστάσεις με μεγάλους πόνους που χρειάζονται τεράστια υπομονή για να τους αντέξω.
Ξέρω ότι όλα είναι "σχεδιασμένα και γραμμένα" από τον Πανάγαθο Θεό μας. Είμαι όμως άνθρωπος με πολλαπλά αισθήματα και πολλές φορές "του διαμαρτύρομαι", για την πονεμένη μου ζωή από 11 μηνών.
Σήμερα λοιπόν ημέρα του εορτασμού των Εισοδίων της Θεοτόκου, γιορτάζει μία εκκλησία κοντά στο σπίτι μου. Εχτές πέρασα μια δύσκολη βραδιά με φρικτούς πόνους. Σήμερα πήγε η Ζάνα - η κυρία που με φροντίζει, να ανάψει ένα κερί υπέρ υγείας. Μέσα στα αντίδωρα που της έδωσε ο ιερέας, της έδωσε και το τελευταίο ύψωμα, λέγοντάς της πες στο παλικάρι να κάνει προσευχή και υπομονή και η ανακούφιση έρχεται. Και ήρθε με το που έφαγα το "Σώμα Χριστού" Ξαφνικά άλλαξαν όλα μέσα μου.
ΘΕΕ ΜΟΥ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ - ΘΕΕ ΜΟΥ ΣΥΓΝΩΜΗ - ΘΕΕ ΜΟΥ ΣΕ ΝΙΩΘΩ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου