ΜΑΝΑ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!

Ήταν Παρασκευή 6 Νοεμβρίου του 1970. Και ώρα Γερμανίας 7 το απόγευμα. Όταν στο Γενικό Νοσοκομείο του Μονάχου με "έφερες" στη ζωή.

Και έκανες όπως κάθε μάνα όνειρα για μια όμορφη ζωή μαζί μου. Μπορεί με τα χρόνια και τις συνθήκες της σκληρής ζωής τα όνειρά σου ή κάποια από τα όνειρά σου λόγω της αναπηρίας μου, να μην πραγματοποιήθηκαν.

Αλλά ήσουν πάντα βράχος δίπλα μου για μια ζωή. Για όλη τη δική σου ζωή από τη γέννησή μου και μέχρι τον θάνατό σου. Θυσίασες τον εαυτό σου, για να προσφέρεις τα πάντα σε εμένα. Θεωρούσατε και εσύ και ο πατέρας μου, ότι έπρεπε να μου τα προσφέρετε εσείς όλα, διαφορετικά πως θα τα αποκτούσα, αφού από μόνος μου δεν μπορούσα. Και το έκανες ακούραστα και για τα 35 τελευταία χρόνια της ζωής σου (1970 - 2005).

Μια ζωή αφιερωμένη σε δυσκολίες - βάσανα - χειρουργεία - αλλά γεμάτη πείσμα να με διαμορφώσεις σε έναν χαρακτήρα, μαχητικό - και ικανό, που να μπορεί να αντέξει τη σκληρή πραγματικότητα ετούτης της ζωής, όταν εσύ δεν θα είσαι κοντά μου. Και τα κατάφερες, συνεχίζω να αγωνίζομαι όσο και αν καθημερνά πονάω. 

Και κάθε προσπάθειά μου την αφιερώνω σε εσένα, στη μάνα που αγαπάω και τόσο πολύ μου λείπει σήμερα. Γιατί ξέρω βαθιά μέσα στη ψυχή μου πόσο πολύ ήθελες και πόσο καμαρώνεις από εκεί ψηλά που είσαι, να με βλέπεις όρθιο και δημιουργικό. Μέσα από το κομπιούτερ μου και τα κείμενά μου, να διδάσκω όπως μου έλεγες πως ο άνθρωπος δεν πρέπει ποτέ να σταματάει να προσπαθεί σε όποια κατάσταση και αν βρίσκεται.

Ήσουν και θα είσαι για εμένα πάντα η μοναδική μαχητική και γνήσια καρδιά που είχα για 35 χρόνια δίπλα μου. Μια καρδιά που στερήθηκε η ίδια τα πάντα - για να μου προσφέρει εμένα τα πάντα.

ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ -ΜΑΝΑ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ - ΜΑΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΟ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΣΕ ΑΓΑΠΩ.