ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΤΣΙ.

 

Δεν φοβάμαι φίλοι μου ούτε την εσωτερική μοναξιά μου, που πολλές φορές νιώθω, έχω μάθει με τα χρόνια και τη ζωή στο αναπηρικό αμαξίδιο, πως δεν πρέπει να εξαρτώμαι μόνιμα και από κανέναν. Όλοι τις περισσότερες φορές είναι περαστικοί από τη Ζωή μου, και μόνο ο Θεός το σταθερό μου σημείο ελπίδας και αναφοράς μου.

Τη σιωπή μου όμως καλό θα είναι να μην την εκλαμβάνουν ως αδυναμία αναπτύξεως επιχειρημάτων αλλά ως "στάση αναμονής" για τη κατάλληλη στιιγμή, που θα πρέπει να εκφραστώ, για να έχουν νόημα, σκοπό και αποτελεσματικότητα τα λόγια μου.

Γιατί και το να μην μιλάω καθόλου από την "άλλη πλευρά", μπορεί να  κατανοήσουν οι συνομιλητές μου ότι το φταίξιμο ή το αποτέλεσμα μιας καταστάσεως είναι όλο δικό μου. Όλα στην ώρα τους λοιπόν και όταν πρέπει για να έχουμε το σωστό αποτέλεσμα.