ΜΙΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΖΩΗ - ΓΕΜΑΤΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ.

 

Μια δύσκολη ζωή φίλοι μου αγαπημένοι αλλά και μια δυνατή προσπάθεια με θέληση για να τη ζήσω. Σίγουρα είναι γνωστό σε όλους σας, όσοι μου κάνετε τη τιμή να διαβάζετε χρόνια τώρα τα κείμενά μου, ότι η μοίρα της ίδιας μας της ζωής "μας οδηγεί" σε διάφορες καταστάσεις, άλλες μας κάνουν πιο εύκολη και ευχάριστη τη ζωή, άλλες πάλι μας δημιουργούν μόνιμες και αξεπέραστες δυσκολίες.

Όπως π.χ. μια αναπηρία κινητική η οποία θέλοντας και μη σου "καθορίζει" το υπόλοιπο χρονικό διάστημα της ζωής σου. Για εμένα λοιπόν η μοίρα "έπαιξε" άσχημο παιχνίδι. 

Στα εννιά μου χρόνια το 1979 μου ανακοινώθηκε από τον γιατρό μου, ότι τελικά δεν θα καταφέρω να περπατήσω ποτέ στη ζωή μου. Στα δώδεκα μου χρόνια προσπάθησα να περπατήσω με τη βοήθεια μπαστουνιών, τα οποία μου έκαναν για δεκατέσσερα χρόνια τη κινητικότητά μου πιο εύκολη.

Δυστυχώς ένα αναπάντεχο ατύχημα ισορροπίας, με "οδήγησε" με εντολή ορθοπεδικού, να μην ξανά προσπαθήσω με τα μπαστουνάκια για να μην χειροτερέψει η σωματική μου κατάσταση στη μέση και να συνεχίσω πλέον να κινούμαι με αναπηρικό αμαξίδιο.

Έτσι και έγινε πράγματι. Με το αναπηρικό αμαξίδιο πήγα στη δουλειά μου στη τράπεζα και ασφαλώς έκανα και κάνω καθημερινά όλα τα υπόλοιπα και απαραίτητα πράγματα στη ζωή μου.

Με το πέρασμα των χρόνων όπως είναι και φυσιολογικό άλλωστε, και ειδικά από τον περσινό Δεκέμβριο, σίγουρα οι δυνάμεις και αντοχές δεν ήταν και δεν είναι οι ίδιες.

Έπαθα μια αναπάντεχη και ξαφνική νέκρωση των κάτω άκρων που με καθήλωσε για περίπου ένα μήνα στο κρεβάτι. Μέχρι που η λύση βρέθηκε - γιατί έπρεπε να ξανά σηκωθώ με οποιονδήποτε τρόπο στο ανυψωτικό μηχάνημα της φωτογραφίας - όπου με βλέπετε κρεμασμένο.

Και επειδή αυτό το γερανάκι λοιπόν είναι ο βασικός και μόνιμος βοηθός μου από εδώ και πέρα, Με το ανυψωτικό αυτό μηχάνημα πλέον αντιμετωπίζω την ανάγκη των σηκωμάτων και των καθισμάτων μου είτε στη πολυθρόνα είτε στο αναπηρικό αμαξίδιο.

Για να αντιμετωπίζω τις καθημερινές μου ανάγκες μηχανικά πλέον και όχι τόσο πολύ σε άλλους τρόπους προσωπικής ισορροπίας κλπ. Και αυτό γιατί εγώ πλέον, δεν είμαι απόλυτα καλά από πλευράς νευρικού συστήματος.

Ωστόσο με τη θέληση για προσπάθεια ζωής που νιώθω το "παλεύω" να ξανά γίνω δημιουργικός, είτε στον υπολογιστή μου - τη μεγάλη αγάπη και έρωτα της ζωής είτε έξω από το σπίτι μου σε διάφορες δουλειές όπου απαιτείται και θέλω να είμαι παρών. Είναι και αυτός ένας τρόπος έμμεσος και αποτελεσματικός, εάν και εφόσον παρά τις όποιες δυσκολίες και προβλήματα αντιμετωπίζω, να αισθάνομαι δημιουργικός και δραστήριος. Παρά την όποια ψυχολογική κούραση, όσο ο Κύριος και Θεός μας, μου δίνει ακόμα δύναμη και θέληση για ζωή.