ΑΞΕΧΑΣΤΗ - ΑΛΗΣΜΟΝΙΤΗ.

 

Η αείμνηστη - μα ποτέ αξέχαστη (Αιμιλία - Μηλίτσα Μαλεφάκη). Έχω γράψει κι άλλες φορές αγαπημένοι μου φίλοι, πως μετά τον θάνατο των γονιών μου - και πιο συγκεκριμένα τον Ιούνιο του 2005, όταν πέθανε η μητέρα μου Αφροδίτη, το τελευταίο αληθινό και γνήσιο στήριγμα στη ζωή για εμένα, πολλοί λίγοι άνθρωποι - φίλοι στάθηκαν δίπλα μου, και με απέτρεψαν από δυσάρεστες σκέψεις και αποφάσεις, μιας μοναχικής ζωής εκείνη την εποχή για εμένα.

Ένας από αυτούς τους λιγοστούς ανθρώπους ήταν και η αγαπημένα αξέχαστη Μηλίτσα, με την οποία είχαμε γνωριστεί το 1979 λόγω οικογενειακής συγγένειας, κρατήσαμε μια σταθερά οικογενειακή φιλία, και όταν το 2005 πέθανε η μητέρα μου από καρκίνο, εκεί που όταν έφυγαν όλοι από κοντά μου - για να μην φορτωθούν τον ανάπηρο και τις ανάγκες του, η ίδια δεν δίστασε παρά το αρνητικό κλίμα προς εμένα από πολύ κόσμο - να έρθει κοντά μου - να μιλήσει μαζί μου - και πολλά χρόνια αργότερα, να μου γνωρίσει τη σημαντικότερη γυναίκα της ζωής μου, τη Ζάνα μου.

Αυτή η φωτογραφία που βλέπετε στην αρχή αυτού του άρθρου αναμνήσεων φίλοι μου είναι στα μέσα της δεκαετίας του 2000 στο Θέατρο Πέτρας, σε μια θεατρική παράσταση του Συλλόγου Κρητών Πετρούπολης, όπου με βοήθησε να παρευρεθώ.

Η πορεία της υγείας και των δύο μας απομάκρυνε για λίγο. Όμως όσο ζούσε πάντα έδινε το παρόν εύκολα ή δύσκολα κινητικά στα γενέθλια και τη γιορτή μου. Πριν 3 χρόνια περίπου - ανήμερα της γιορτής του Προστάτη μου Αγίου Νικολάου, αποχαιρετώντας την της είπα: "Σε ευχαριστώ πολύ και θα τα ξαναπούμε - και εκείνη μου απάντησε: Ελπίζω παιδί μου".

Δεν τα ξανά είπαμε ποτέ - όμως δεν θα τη ξεχάσω ποτέ.