ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΗΜΑΔΙΑΚΗ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ "ΓΕΜΑΤΗ ΝΟΗΜΑ" ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΚΗ ΣΤΟΡΓΗ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΗ ΚΡΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ.

Χειμώνας του 1974 και ενώ ο πατέρας μου εμφανίζεται με τον αείμνηστο Νίκο Σκευάκη και τον Δημήτρη τον Σκουλά στο Κρητικό κέντρο "ΖΟΡΜΠΑΣ". Μετά από μία δύσκολη επέμβαση στα μάτια, λόγω των συνεπειών της αναπηρίας, στο νοσοκομείο "ΠΑΜΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ".

Ποσοστό επιτυχίας της επέμβασης, σύμφωνα με τον καθηγητή γιατρό της οφθαλμολογίας 50% και το άλλο 50% αποτυχίας, να σημαίνει αυτόματα και οριστική και μη αναστρέψιμη δική μου τύφλωση.

Η δικαιολογημένη αγωνία των γονιών μου μεγάλη, και εγώ για 15 ημέρες με κλειστά απο 6 στρώματα διπλών επιδέσμων μάτια, ώστε να μην με επηρεάζει καθόλου κάποια έστω και μικρής εντάσεως αχτίδα φωτός.

Γονείς, συγγενείς και φίλοι, που με επισκέπτονταν στο νοσοκομείο, μου έλεγαν έτσι ώστε να ξεγελάσουν τη παιδική μου αφέλεια, και να κερδίσουν τον απαιτούμενο χρόνο πως ο Θεούλης, δεν "ξημέρωσε" ακόμα την ημέρα και έπρεπε να περιμένω. 

Με αυτόν το τρόπο πέρασαν 15 ημέρες και έτσι ήρθε η ημέρα και η ώρα της διαδικασίας, για να δούμε την επιτυχία ή όχι της συγκεκριμένης εγχειρήσεως. Αυτή η διαδικασία της αφαιρέσεως των επιδέσμων "κράτησε τόσο βασανιστικά αργά"  για περίπου 6 ώρες, σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, παρουσία μόνο των γιατρών. Ούτε καν των γονιών μου, γιατί φοβόντουσαν την ξαφνική και απρόβλεπτη αντίδρασή τους, στη ψυχολογία ενός μικρού παιδιού, στο ενδεχόμενο αποτυχίας.

Τον πρώτο άνθρωπο που διέκρινα μόλις άνοιξε η πόρτα του δωματίου, ήταν ο πατέρας μου, ο οποίος στο μεταξύ από την αγωνία του είχε καπνίσει 6 πακέτα τσιγάρα. Μόλις τον αντίκρισα του είπα την αλησμόνητη για εμένα  φράση <<μπαμπά μου, επιτέλους σε βλέπω>>.

Μετά από όλη αυτή για όλους μας, ψυχοφθόρο διαδικασία φύγαμε όλοι μαζί χαρούμενοι και ευτυχισμένοι για το σπίτι μας. Φορώντας τα πρώτα μου γυαλιά. Ο πατέρας μου ήξερε πολύ καλά το πόσο μου άρεσε να τον ακούω και να τον βλέπω συνάμα τώρα πια, να παίζει σκοπούς με το λαούτο του.

Και μου πρόσφερε ως δώρο όπως βλέπετε φίλοι μου στη φωτογραφία, το πρώτο του μαντολίνο, που του είχε αγοράσει ο παππούς του, όταν ήταν σε ηλικία 13 ετών, για να μάθει να παίζει μουσική.

Μάλιστα με αυτό το μαντολίνο ηχογράφησε τον δίσκο "ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΣΣΟΙ", μαζί με τους αείμνηστους Βασίλη Κατσαμά και Νίκο Βενιανάκη. Μπορεί μαντολίνο να μην κατάφερα να παίξω ποτέ μου, γιατί δεν ήμουν προικισμένος από τον Θεό, με αυτό το ταλέντο όπως ο ίδιος. Έμαθα όμως  να αγαπώ, να ακούω  και να καταγράφω, εξαιτίας των μεγάλων και επιτυχημένων συνεργασιών που είχε ο ίδιος, με όλους τους μεγάλους Κρήτες λυράρηδες της αλησμόνητης εποχής εκείνης, ιστορίες που τώρα πια τις διηγούμε και τις μοιράζομαι μαζί σας.