MIA ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΟ "ΣΥΝΤΕΚΝΟ" ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΖΑΧΑΡΙΟΥΔΑΚΗ.

 Τέλη δεκαετίας 1970. Μία αλησμόνητη μουσική συνεργασία στο ιστορικό Κρητικό κέντρο "ΣΥΝΤΕΚΝΟΣ" του Αντώνη Ζαχαριουδάκη. Και γράφω ιστορικό κέντρο γιατί οι παλιότεροι θαμώνες των Κρητικών κέντρων και γλεντιών, σίγουρα θυμόμαστε τα αλησμόνητα γλέντια, τις νύχτες, τις παρέες και τους χορούς, που είχαμε τη τύχη να ζήσουμε, μέσα στο συγκεκριμένο κέντρο - σταθμό στη κρητική διασκέδαση της εποχής εκείνης. Μαζί βέβαια πάντα με την απίστευτη εγκαρδιότητα της υποδοχής του κόσμου, από τον ιδιοκτήτη του κέντρου Αντώνη Ζαχαριουδάκη.

Και πραγματικά ο άνθρωπος αυτός, ο κύριος Αντώνης της εποχής εκείνης της δικής μας καρδιάς όπου τα κέντρα διασκεδάσεως   ήταν ανοιχτά όλες τις ημέρες της εβδομάδας, και ήταν σχεδόν πάντα γεμάτα. Πάντα πρόθυμος και ευδιάθετος να υποδεχτεί τις παρέες. Καταρχήν ποιος από εμάς που ζήσαμε την οικογενειακή ατμόσφαιρα του συγκεκριμένου μαγαζιού μπορεί να ξεχάσει  το κέρασμά του στο τέλος και λίγο πριν αποχωρήσει η εκάστοτε παρέα από το μαγαζί, των παραδοσιακών λουκουμάδων με το μέλι και τα ξεροτήγανα που πρόσφερε ως ευχαριστήριο από τη διεύθυνση πιάτο. Εκτός βέβαια από τα κλασσικά κεράσματα της ορχήστρα - ένα μπουκάλι κρασί σε όλα τα τραπέζια.

Μετά η διασκέδαση δεν είχε συγκεκριμένο χρονικό περιορισμό. Το μουσικό πρόγραμμα ξεκινούσε στις 9 το βράδυ, και συνεχίζονταν μέχρι να αποχωρήσει και η τελευταία παρέα από το κέντρο. Αλήθεια πόσες ημέρες μας βρήκε η Ανατολή του Ήλιου μέσα στο κέντρο.

Και σχεδόν κάθε ημέρα μετά τις 2 τα μεσάνυχτα όλος ο κόσμος γίνονταν μια παρέα, και διασκέδαζαν όλοι μαζί. Υπήρχαν βέβαια οι μουσικές παραγγελίες ανά τραπέζι, όπου ο καθένας χόρευε με τη παρέα του, και το σεβόντουσαν και το θαύμαζαν όλοι αυτό, προσφέροντας μάλιστα και το ανάλογο χρηματικό <<δώρο>> στα όργανα - τη λεγόμενη κατά τους μουσικούς εκείνης της εποχής χαρτούρα. Τότε τα μουσικά σχήματα έπαιζαν όλη τη περίοδο στο ίδιο κέντρο, που συνήθως ξεκινούσαν από τον Οκτώβριο και τελείωναν τον  Απρίλιο ή Μάιο του επόμενου έτους ανάλογα με το πότε γιορτάζονταν το Πάσχα.

Τέλη δεκαετίας 1970 λοιπόν στο συγκεκριμένο κέντρο, Ναπολέων Τσιακαλάκης λύρα - τραγούδι, Νίκος Καδιανός σόλο λαούτο, Νίκος Καραπιδάκης αρχικά λαούτο - τραγούδι. Και λέω αρχικά γιατί στα μέσα της σεζόν αποχώρησε για προσωπικούς λόγους ο Νίκος Καραπιδάκης και τη θέση του στο πάλκο, πήρε ο Μανώλης ο Μαραγκάκης, σπουδαίος λαουτιέρης, τραγουδιστής και φίλος από τη Γαλιά Ηρακλείου.

Αλησμόνητα και αξέχαστα χρόνια που έγραψαν τη δική τους ιστορία στη κρητική διασκέδαση των Αθηνών. Και μάλιστα ο πατέρας μου χαίρονταν ιδιαίτερα όταν συνεργάζονταν με νέα παιδιά, όπως ο Ναπολέων Τσιακαλάκης για παράδειγμα, που ήταν τότε στις αρχές της μουσικής του καριέρας, γιατί θεωρούσε τα νέα αυτά τότε παιδιά συνεχιστές της μουσικής μας παραδόσεως, που έπρεπε να τους δοθούν οι ανάλογες ευκαιρίες προβολής ώστε να τους μάθει και να τους αγαπήσει ο κόσμος.

Μάλιστα ο Αντώνης Ζαχαριουδάκης έχοντας τον κατάλληλο εξοπλισμό, ηχογραφούσε τις μουσικές εκείνες, βραδιές τις οποίες μετά διέθετε ο ίδιος σε όσους φίλους είχαν <<πειρατικούς σταθμούς στα μεσαία ραδιοκύματα>> και του ζητούσαν ζωντανές ηχογραφήσεις. Κάνοντας με αυτόν τον τρόπο προβολή και του κέντρου.

Άλλωστε μην ξεχνάμε πως αυτά τα χρόνια ήταν τα <<χρυσά>> χρόνια, της ραδιοπειρατείας με πολύ ρίσκο και ανάλογο μεράκι.

Ένα πάντως πράγμα αγαπημένοι μου φίλοι είναι το σίγουρα. Το κέντρο "ΣΥΝΤΕΚΝΟΣ" του Αντώνη Ζαχαριουδάκη, θα μείνει για πάντα χαραγμένο στις μνήμες μας, για το μεράκι και τη φιλοξενία του όσα μουσικά συγκροτήματα και αν <<φιλοξένησε>>, κατά τις δεκαετίες που λειτουργούσε. Ήταν ένα αξεπέραστα μοναδικό πολιτιστικό - μουσικό σχολείο!!!