ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗΣ ΜΕ ΟΜΟΡΦΑ ΛΟΓΙΑ!!!

 

Αγαπημένοι μου φίλοι έχω γράψει πολλές φορές σε κείμενα με τα οποία αναφέρομαι στην μνήμη και την όποια προσφορά του πατέρα μου στη Κρητική μουσική παράδοση, πως τόσα χρόνια μετά το βιολογικό του θάνατο, με συγκινούν ακόμη τα όμορφα λόγια φίλων και συνεργατών του.

Ξέρετε, πως για μας τα παιδιά των αείμνηστων πλέον μουσικών είναι βάλσαμο στις ψυχές μας, να  ακούμε και στη συγκεκριμένη περίπωση να διαβάζω, ας μου συγχωρεθεί από όλους σας και ας μην θεωρηθεί εγωιστικό το πρώτο πρόσωπο, με το οποίο σας απευθύνομαι στη περιγραφή αυτού του κειμένου, τα όμορφα λόγια ενός πολύ αγαπημένου συναδέλφου του και με τεράστια προσφορά στη Κρητική μας παράδοση για τη μνήμη  του πατέρα μου, του κυρίου Αστρινού Ζαχαριουδάκη στη προκειμένη περίπτωση.

Στην ανάρτησή  του λοιπόν στη προσωπική του σελίδα στο facebook, αυτής της φωτογραφίας που βλέπετε στην αρχή  του άρθρου - γράφει στη λεζάντα:

ΑΣΤΡΙΝΟΣ ΖΑΧΑΡΙΟΥΔΑΚΗΣ: <<Με τον αξέχαστο και ξεχωριστό φίλο και συνεργάτη, στο κέντρο "ΓΟΡΓΟΝΑ"... Νίκο Καδιανό. Για να θυμόμαστε οι  παλιότεροι, τον μεγάλο αυτόν λαουτιέρη. Πραγματικός εργάτης της λύρας... Αθάνατε Νίκο πόσο μας λείπεις. Αληθινά το λέωωω>>.

Πράγματι αυτή η σεζόν ήταν και η τελευταία εμφάνιση του πατέρα μου στο κέντρο "ΓΟΡΓΟΝΑ", μαζί με τους Ααστρινό Ζαχαριουδάκη, Νίκο Σκευάκη και Ανδρέα Βαρβατάκη στο Κρητικό πρόγραμμα του κέντρου.

Πολλές φορές όταν γράφω κείμενα γύρω από τη μουσική του πορεία ταξιδεύω μαζί με τις αναμνήσεις μου στο χρόνο και στις προσωπικές μας συζητήσεις, που έτσι από δικό του ένστικτο ήθελε να κάνουμε μαζί, γιατί ένιωθε την ανάγκη να αφηγηθεί τις εμπειρίες του σε κάποιον δικό του άνθρωπο και επειδή ήξερε από μικρός το μεράκι μου να ασχοληθώ είτε με τη δημοσιογραφία είτε ερασιτεχνικά με την αφηγηματική δημιουργία κειμένων, τα οποία μεγαλώνοντας εγώ, είτε θα τα άφηνα παρακαταθήκη, όπως συνήθως έλεγε, σε κάποιον που θα τα εκτιμούσε και θα τα αξιοποιούσε ή θα πραγματοποιούσα κάποια στιγμή της ζωής μου, το <<μεγάλο κοινό όνειρό μας>>. Αυτό της δημιοργίας κάποιου ιδιωτικού ραδιοφωνικού σταθμού, μέσα από τον οποίο θα μπορούσα να αφηγηθώ όλα  όσα εκείνος μου περιέγραφε. Εξάλλου η δεκαετία του 1990, όπως όλοι γνωρίζουμε ήταν η απαρχή, της ιδιωτικής ραδιοφωνίας.

Έτσι λοιπόν από τον Ιανουάριο του 1995 και μέχρι τον Σεπτέμβριο που έφυγε από αυτή τη προσωρινή και μάταιη ζωή, άρχισε να μου αφηγείται γεγονότα και καταστάσεις της μουσικής του διαδρομής.

Καταρχήν για όλες του τις συνεργασίες δήλωνε υπερήφανος και τυχερός. Υπερήφανος γιατί τον σεβόντουσαν οι συνάδερφοι και τον αγαπούσε ο κόσμος και τυχερός γιατί πάντα κατά τη γνώμη του δίπλα στο λαούτο του, κάθονταν όπως ο ίδιος έλεγε δυνατοί παίκτες λυράρηδες και σεμνοί "εργάτες" της Κρητικής μουσικής παράδοσης.

Για εκείνη τη χρονιά λοιπόν στη "ΓΟΡΓΟΝΑ", δήλωνε πολύ υπερήφανος για όλους τους συνεργάτες του. Ειδικά όμως για τον κύριο Αστρινό Ζαχαριουδάκη έλεγε πόσο εντυπωσιαμένος ήταν για την απλότητα και τη μεθοδικότητα του παιξίματος της λύρας, αλλά και την ετοιμότητα  που είχε επάνω στο πάλκο να δημιουργεί μαντινάδες στο δευτερόλεπτο, να τραγουδά χρονικά σωστά και τεκμηριωμένα να επικοινωνεί με τον κόσμο, κάνοντας τη κάθε βραδιά ακόμα πιο παρείστικη.

Μπορεί τελικά φίλοι μου αγαπημένοι ραδιοφωνικό σταθμό να μην δημιούργησα όπως ήθελε και ονειρευόταν, αλλά μέσα από τις ευκαιρίες που μου δίνει το blog αυτό, μπορώ και καταγράφω τα όσα ο ίδιος μου είπε.

Σαν γιος του τώρα πραγματικά θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς τον κύριο Αστρινό για την ανάρτηση του και τα όμορφα  λόγια του στη μνήμη του πατέρα μου, και θα κλείσω αυτό το άρθρο αναμνήσεων με τη μαντινάδα με την οποία τον αποχαιρέτησε στη κηδεία ο ίδιος: <<Έφυγε από τη ζωή το πιο μεγάλο αστέρι, και σώπασε το όργανο, απού δεν είχε ταίρι...>>